وبلاگ شخصی دکتر امیرهوشنگ واحدی
دکتر امیر هوشنگ واحدی متخصص طب فیزیکی و توابخشی، درمان بیماریهای ستون فقرات، عصبی، عضلانی و مفصلی و ... مطب کرج، جهانشهر-روبروی بیمارستان مدنیوبلاگ شخصی دکتر امیرهوشنگ واحدی
دکتر امیر هوشنگ واحدی متخصص طب فیزیکی و توابخشی، درمان بیماریهای ستون فقرات، عصبی، عضلانی و مفصلی و ... مطب کرج، جهانشهر-روبروی بیمارستان مدنی13 حرکت ورزشی برای پشتمیزنشینها
1- لبه میز را بگیرید و مانند زمانی که میخواهید میز را از زمین بلند کنید، به دستتان کشش وارد کنید. زمانی که خسته شدید با دست دیگر این حرکت را تکرار کنید.
2- دستتان را روی میز بگذارید و با تمام نیرو، دست را به سمت پایین فشار دهید. تا زمانی که خسته نشدید در این حالت کشش بمانید و سپس با دست دیگر این تمرین را تکرار کنید.
3- دست راست را برروی میز و دست چپ را زیر میز بگذارید. دست راست را با تمام قدرت، به سمت پایین فشار دهید. همزمان دست چپ را به سمت بالا فشار دهید. وقتی خسته شدید جای دستها را عوض و تمرین را تکرار کنید.
4- روی لبهی صندلی بنشینید و پاهایتان را به نوبت کاملا صاف کرده، چند سانت از سطح زمین بلند کنید و برای چند دقیقه نگه دارید. اگر میتوانید پایتان را بالاتر ببرید.
5- همان طور که روی صندلی نشستهاید، دست راست را روی قسمت بیرونی زانوی راست گذاشته و با تمام نیرو زانو را فشار دهید، مثل این که میخواهید زانو را به سمت پای چپ هل دهید. در همان زمان با پای راست فشاری در خلاف جهت دست و برای مقابله با آن وارد کنید. این کار را با دست و پای چپ تکرار کنید.
6- دست راست را روی قسمت داخلی زانوی راست قرار داده و فشار دهید مثل این که بخواهید آن را از پای چپ دور کنید و در همان زمان با پای راست با این فشار مقابله کنید. این حرکت را روی پای دیگر تکرار کنید.
7- دست راست را روی زانوی راست قرار داده و تا جایی که میتوانید زانو را به سمت پایین فشار دهید و کششی در زانو ایجاد کنید. این حرکت را هم روی پای دیگر و یا همزمان روی هر دو پا تکرار کنید.
8- با دست چپ، مچ دست راست را گرفته و در جهت مخالف بکشید. روال را تغییر داده و دوباره تکرار کنید.
9- در حالی که روی صندلی نشستهاید، لبه آن را با دست گرفته و با تمام قدرت، مثل زمانی که میخواهید صندلی را بلند کنید، به آن نیرو وارد کنید.
10- هر دو دست را بر روی میز قرار دهید، دست راست را مشت کرده و آن را بر کف دست چپ عمود کنید و محکم به هم فشار دهید.
11- همان طور که بر روی صندلی نشستهاید، دستها را پایین بیاورید و کف دستها را به هم بچسبانید و آنها را محکم به هم فشار دهید. این تمرین را در حالتی که انگشتان به سمت بالا هستند تکرار کنید.
12- پاها را از زمین بلند کنید و به هم گره بزنید و آنها را در جهت مخالف بکشید تا عضلاتتان خسته شود.
13- پاها را کاملا صاف و از زمین بلند کنید و روی هم بگذارید و با پای بالایی و پای پایینی به طرف هم فشار بیاورید. جای پاها را عوض کنید.
منبع: سایت روزنه آنلاین
5 نکته هنگام استفاده از عصا
عصاها، انواع مختلفی دارند که بر حسب شدت و نوع بیماری کاربرد دارند. عصای معمولی که به آن عصای C (حرف انگلیسی) هم می گویند، یکی از کاربردی ترین این وسایل است، اما دیده می شود که بسیاری از افراد آن را به طرز صحیح به کار نمی برند، بنابراین توجه به نکات زیر برای استفاده سودمند از آن مفید خواهد بود.
1- عصا معمولا برای کسی استفاده می شود که دچار درد یا ضعف در یک یا هر دو پا است، و یا مشکل حفظ تعادل بدن را دارد.
بیماری هایی مانند آرتروز باعث درد زانو یا مفصل ران می شود و راه رفتن را برای افراد دشوار و دردناک می کند.
استفاده از عصای معمولی تا حدودی می تواند سنگینی وزن در یک پا را کم کند و درد بیمار را کاهش دهد.
در کسانی که تعادل بدنی ندارند، به خصوص افراد مسن که این مساله در آنها شایع است، استفاده از عصا مانع زمین خوردن می شود و می تواند از عواقب جدی مانند شکستگی و بستری شدن طولانی مدت و حتی مرگ پیشگیری کند.
2- بلندی عصا باید بر حسب قد افراد و تا حدود برجستگی کناری استخوان ران باشد، به طوری که آرنج حدود 20 تا 30 درجه خم شود.
3- اتصال دسته عصا به تنه آن باید با زاویه حدود 90 درجه و از مواد نرم پوشیده شده باشد، به طوری که تحمل وزن روی دست به راحتی انجام شود.
عصاهایی که دسته مستقیم دارند مانند عصای کوهنوردی برای بیماران مناسب نیستند.
برخی بیمارانی که آرتروز و درد در هر دو زانو دارند، به هر سمت که بیمار راحت تر است، عصا را دست بگیرد.
5- در بیمارانی که لازم است سنگینی وزن خیلی کمی روی پای دردناک داشته باشند و یا کلا وضعیت پا هنگام راه رفتن بدون سنگینی و تحمل وزن باشد، لازم است از یک جفت عصای زیر بغل استفاده گردد و روش صحیح راه رفتن با آن هم به بیمار آموزش داده شود.
انواع دیگر عصاها و وسایل کمکی هم وجود دارند که هر کدام استفاده خاص خود را دارند و پزشک آنها را برای بیمار تجویز می کند.
منبع: هفته نامه سلامت
دانستنی های عصا، واکر و چوب زیربغل
هدف از استفاده از وسایل کمک حرکتی مثل عصا، واکر و چوب زیر بغل، افزایش سطح اتکا، بهبود تعادل و پایداری یا کاهش فشار وزن بدن از روی اندام های تحتانی است تا درد مفصل کاهش یابد.
معمولا همه پدربزرگ ها و مادربزرگ ها به نوعی از ضعف و ناتوانی پاهایشان شکایت دارند و بیشتر آنها از یک وسیله کمکی برای حرکت و راه رفتن استفاده می کنند. با افزایش سن و ورود به دوران سالمندی، خیلی از ناتوانی ها و مشکلات حرکتی افزایش می یابد.
ابزارهایی مانند عصا، چوب های زیر بغل و واکر، به عنوان وسایل کمکی برای حمایت از بیمار، بهبود تعادل و افزایش فعالیت و استقلال به کار می روند، اما بیشتر سالمندان شیوه درست استفاده از آنها را نمی دانند، بهتر است بگوییم آنها یاد نگرفته اند چگونه از این وسایل استفاده کنند و حتی بیشتر این وسایل، اندازه و ارتفاع مناسبی ندارند. انتخاب وسیله مناسب، به قدرت، تحمل، تعادل، عملکرد شناختی و اقتضای محیطی بیمار بستگی دارد.
هدف از استفاده از وسایل کمک حرکتی، افزایش سطح اتکا، بهبود تعادل و پایداری یا کاهش فشار وزن بدن از روی اندام های تحتانی است تا درد مفصل کاهش یابد. استفاده از وسایل کمک حرکتی باعث می شود اعتماد به نفس بیمار افزایش یابد و بتواند کارهای روزمره اش را خود انجام دهد. افزایش جریان خون و پیشگیری از پوکی استخوان، از دیگر مزایای وسایل کمک حرکتی است.
انواع عصا و واکر
1- عصاهای استاندارد: عصای استاندارد یا عصای صاف معمولا از چوب یا آلومینیوم ساخته می شود و ارزان قیمت و سبک است. عصای آلومینیومی امکان تنظیم ارتفاع هم دارد. عصای استاندارد در فردی که برای تحمل وزن به اندام فوقانی نیاز ندارد، می تواند به تعادل کمک کند.
2- عصاهای خمیده: عصای خمیده وزن بیمار را در راستای عصا پخش می کند. این عصا برای بیمارانی مناسب است که گاهی نیاز دارند اندام فوقانی شان وزن را تحمل کند؛ مانند افرادی که به دلیل درد ناشی از استئوآرتریت زانو یا لگن در راه رفتن مشکل دارند.
4- دسته های عصا: عصاهای استاندارد، معمولا دسته ای چتری دارند که به دلیل فشار روی کف دست، ممکن است خطر ابتلا به نشانگان مچ دست (سندرم تونل کارپال) را افزایش دهند، اما عصاهایی که دسته تفنگی شکل دارند، فشار کمتری روی کف دست وارد می کنند. بنابراین خطر نشانگان مچ دست را کاهش می دهد.
5- چوب های زیربغل: عصا های زیربغل برای افرادی مناسب هستند که برای تحمل وزن به استفاده از بازوهای خود نیاز دارند. این عصاها می توانند 80 درصد وزن بدن و دو عصای زیربغل، صد درصد وزن بدن را حمایت کنند. البته عصای زیربغل به مصرف انرژی و قدرت قابل توجه شانه و بازو نیاز دارد و برای افراد سالمند و لاغر مناسب نیست.
5- واکرها: واکرها برای افرادی مناسب هستند که ضعف اندام تحتانی یا تعادل ضعیف دارند. این وسایل سطح اتکا را افزایش می دهند و باعث می شوند بیمار وزن خود را بهتر تحمل کند، اما واکرها باعث ایجاد وضعیت نامناسب در پشت می شود و امکان چرخش بازو کاهش می یابد. استفاده از واکر نسبت به عصا به توجه بیشتری نیاز دارد و حرکت در پله ها هم با استفاده از واکر دشوارتر است.
6- واکر استاندارد: واکر استاندارد پایدارترین واکر است، ولی باعث کاهش سرعت راه رفتن می شود، زیرا بیمار برای برداشتن هر قدم، باید واکر را کاملا از روی زمین بلند کند. استفاده از آن ممکن است در بیماران سالمند و نحیف مبتلا به کاهش قدرت قسمت فوقانی بدن، مشکل باشد.
7- واکر با چرخ جلو: واکر دارای چرخ جلو که به آن واکر دوچرخ نیز می گویند، کمتر از واکرهای استاندارد پایدار است ولی الگوی راه رفتن طبیعی تری فراهم می کند و برای بیمارانی که قادر به بلند کردن واکر استاندارد نیستند، مناسب تر است.
8- واکر چهارچرخ: واکرهای چهارچرخ برای بیمارانی که عملکرد بهتری دارند و برای تحمل وزن به واکر نیازی ندارند، مفید است. با اینکه به جلو راندن واکر چهارچرخ راحت تر است، اما این وسیله برای بیمارانی که مشکلات تعادلی قابل توجه یا اختلال شناختی دارند، مناسب نیست، زیرا ممکن است به طور غیرمنتظره به جلو حرکت کند و باعث زمین خوردن شود. پیش از اینکه بیمار بنشیند، حتما باید ترمزها فعال باشند و واکر چهارچرخ در مقابل دیوار یا جسمی سفت قرار گرفته باشد.
این وسیله به خصوص برای کسانی که لنگش، بیماری تنفسی، یا نارسایی احتقانی قلب دارند و به توقف حرکت یا نشستن جهت استراحت نیاز دارند، مناسب است.
وسایل کمک حرکتی می توانند باعث زمین خوردنتان شوند؟
بیشتر افرادی که از عصا، واکر یا چوب زیربغل استفاده می کنند، شیوه صحیح استفاده از آن را نمی دانند. اگر از وسایل کمک حرکتی به طور مناسب استفاده نشود، می تواند باعث بروز مشکلاتی مانند از بین رفتن هماهنگی اعضا و حتی افتادن و آسیب شوند، بنابراین هنگام استفاده از آنها حتما باید آموزش های لازم به بیمار و سالمند داده شود. فشار مکرری که با وسایل کمک حرکتی روی مفاصل اندام فوقانی ایجاد می شود می تواند باعث آسیب دیدگی تاندون ها، استئوآرتریت و نشانگان مچ دست شود.
عصا به توزیع مناسب وزن در شرایطی که اندام تحتانی ضعیف یا دردناک است، کمک می کند و با افزایش سطح اتکای بدن باعث ایجاد تعادل و احساس پایداری می شود.
چوب های زیربغل برای افرادی مناسب هستند که برای حفظ تعادل و تحمل وزن خود و افزایش نیروی محرکه به استفاده از بازوهای خود هم نیاز دارند، اما واکرها برای افرادی که ضعف اندام تحتانی یا تعادل ضعیف دارند، مناسب تر است و با افزایش سطح اتکای بیمار و حمایت از وزن وی، حرکت بهتر بیمار را تسهیل می کنند.
واکرها در مقایسه با عصاها به توجه بیشتری نیاز دارند و استفاده از پله با آنها دشوار است. ارتفاع دسته عصا یا واکر باید هنگامی که بیمار ایستاده و بازوهایش به راحتی در کنار بدن قرارگرفته اند تا چین مچ دست باشد. عصا باید در سمت مقابل اندام تحتانی ضعیف یا دردناک گرفته شود و همزمان با پای مقابل حرکت کند. پزشکان باید مرتب وسایل کمک حرکتی بیمار را ارزیابی کنند تا از ارتفاع، تناسب و نگهداری صحیح آن مطمئن شوند و به بیمار در مورد نحوه درست استفاده از وسیله مشاوره دهند.
از کجا بدانم که استفاده از عصا و واکر برایم مفید است؟
اگر در یک طرف بدن خود احساس درد یا ضعف می کنید، طوری که باعث اشکال در راه رفتن یا تعادلتان می شود، استفاده از عصا ممکن است کمک کننده باشد. اگر تعادلتان ضعیف است یا احساس می کنید پاهایتان ناپایدار است، واکر می تواند هنگام راه رفتن باعث حمایت بیشتر شما شود. اینکه کدام نوع عصا یا واکر برای شما بهتر است، به چند موضوع بستگی دارد؛ قدرت بدنی، آمادگی جسمانی و تعادل. بهتر است خودتان این وسایل را انتخاب نکنید و با مشورت پزشک، این کار را انجام دهید. اندازه عصا یا واکر باید طوری باشد که وقتی ایستاده اید و بازوهایتان در حالت آرام کنارتان است، در سطح مچ دستتان باشد. حتی می توانید از پزشک بخواهید که آن را تنظیم کند.
روش صحیح استفاده از واکر و عصا
عصا را باید در دست مقابل زانو، ران یا پای دردناک یا ضعیف بگیرید و زمانی که پای درگیر خود را حرکت می دهید، عصا را هم همزمان با آن پا به جلو هدایت کنید.
وقتی از پله بالا می روید، پای سالم باید ابتدا بالا رود و به دنبال آن، پای درگیر و عصا را بالا ببرید. هنگام پایین آمدن از پله، باید برعکس این کار را انجام دهید؛ ابتدا باید پای درگیر و عصا و بعد پای سالم پایین بیایند.
هنگام استفاده از واکر هر دو پا باید بین پشت پایه ها یا چرخ های واکر قرارگیرد. سعی کنید راست بایستید بدون اینکه به جلو یا به پهلو ها خم شوید. هنگام چرخیدن به اطراف، کمی صبر و واکر را از زمین بلند نکنید.
از پزشک بخواهید هنگام راه رفتن با عصا و واکر شما را ببیند تا مطمئن شوید درست از آنها استفاده می کنید.
منبع: هفته نامه سلامت
5 مُد ضد سلامت
پوشیدن کفش پاشنه بلند، شلوار جین سنگ شوی و یا دمپایی لاانگشتی با نگینهای زیبا، مورد پسند خیلی از خانم ها است ولی آیا این مدل های دوست داشتنی برای سلامت ما خطری ندارند؟ بد نیست نظر پزشکان را درباره این 5 مدل پوشش که هر از گاهی مد می شوند، با هم مرور کنیم.
1- شلوارهای جین تنگ
شلوار جین تنگ می تواند باعث عفونت مثانه بانوان شود. همیشه در اطراف مقعد باکتری هایی وجود دارند؛ این باکتری ها می توانند در اثر اصطکاک لباس به طرف واژن حرکت کنند و چون مجرای ادراری در بانوان کوتاه است، خیلی سریع باعث عفونت ادراری می شوند که نشانه آن خارش و تکرر ادرار است.
از طرف دیگر محققان دانشگاه پورتلند می گویند چون در این لباس ها امکان تبادل هوا وجود ندارد، شانس رشد قارچ ها نیز افزایش می یابد. آن جا محیطی تاریک، مرطوب برای رشد سریع قارچ ها در کشاله ران است که خودشان را با خارش و سرخی نشان می دهند.
2- کفش های پاشنه بلند
پزشکان می گویند گرچه بانوان دوست دارند همیشه با پوشیدن کفش پاشنه بلند، قد بلندتر به نظر برسند ولی این پوشیدن مداوم، آغازگر مشکلات زنجیرهای طولانی مدت برای آن ها است. پوشیدن مداوم کفش پاشنه بلند باعث انقباض تاندون آشیل می شود. آسیب تاندون آشیل می تواند باعث مشکلات شدید راه رفتن شود.
از سوی دیگر عدم تعادل هنگام راه رفتن با این کفش ها شانس سقوط و زمین خوردن و آسیب لگن را در بانوان افزایش می دهد. همچنین کفش پاشنه بلند فشار زیادی را بر کمر بانوان وارد می کند که باعث کمردردهای شدید در طولانی مدت خواهد شد.
3- دمپایی های لاانگشتی
دمپایی لاانگشتی نگین دار و بندی شاید شیک باشد ولی به دلیل عدم حمایت کفش از ساق پا می تواند خطرآفرین باشد. این دمپایی ها معمولا قوس کافی در کف شان ندارند که می تواند باعث خار پاشنه پا شود که درمان آن جراحی است. از سوی دیگر این دمپایی ها هیچ محافظتی از پا در برابر اشیای تیز موجود در محیط ندارند.
چکمه های صاف و مشکلات زانو و کمر:
در بازار چکمه های پاییزی و زمستانی وجود دارد که کف آن ها صاف و فاقد هرگونه انحنای مطابق با کف پا است. این کفش ها باعث کمردرد و فرسایش زانو می شوند. هنگام خریدن این چکمه های خزدار حتما دقت کنید که خز این کفش ها به زانوی شما فشار نیاورد و از طرف دیگر حتما در کف ضخیم این کفش ها انحنای کف پای شما رعایت شده باشد.
4- کیف دستی های بزرگ و سنگین
گرچه مُد است که کفش های پاشنه بلند ورنی را با کیف دستی بزرگ ست کنید ولی کیف دستی های بزرگ و سنگین هم برای بانوان مشکل آفرین هستند. پزشکان می گویند حمل کیف دستی های بزرگ و سنگین باعث کمردرد می شود. بهتر است اگر چنین کیف دستی دارید، هر چند ساعت آن را از این شانه تان روی آن یکی بیندازید تا فشار روی یکی نباشد. حمل طولانی این وسایل باعث درد عضلانی می شود چون وقتی شما کیف سنگینی را روی یک شانه خودتان بیندازید، عضلات طرف دیگر بدن شما برای مستقیم نگه داشتن بدن تان کشیده می شوند. بهترین روش حمل کیف دستی انداختن آن به صورت کج است، به طوری که بند آن روی یک شانه و خودش در طرف دیگرتان باشد.
5- کفش های نوک باریک
به هر دلیل این روزها در میان خانم ها و نیز آقایان، پوشیدن کفش هایی که نوک باریک دارند، مد شده است. کفش هایی که در کوچه و خیابان پای خیلی ها می بینید اولین چیزی که به خاطر می آورد این است که پای بیچاره این همه فشار را چگونه تحمل می کند؟
استدلال برخی افرادی که از این گونه کفش ها استفاده می کنند این است که پس این همه آدم چگونه این کفش ها را می پوشند و بیمار نمی شوند، در حالی که اگر از خود این افراد بپرسید خاطرات تلخ زیادی برای گفتن دارند. مثلا یکی از این خاطرات چنین است: "تازه از این کفش های نوک باریک مد شده بود. من هم رفتم و یکی از آن ها را خریدم و تمام روز پوشیدم و پز دادم. فردای آن روز وقتی خواستم دوباره کفشم را بپوشم، متوجه درد شدیدی در شستم شدم. اول خیلی به آن اعتنا نکردم ولی دیدم قابل تحمل نیست. انگشتم را که نگاه کردم دیدم قرمز شده و مجبور شدم با دمپایی نزد دکتر بروم. دکتر گفت ناخنت داخل گوشت انگشت فرو رفته و باید آن را بیرون بیاورم."
فرو رفتن ناخن به داخل گوشت، یکی از عوارض پوشیدن کفش های تنگ و نوک باریک و ضایعه شایعی است که بیشتر برای شست پا پیش می آید. در این بیماری به دلیل فشار فیزیکی، معمولا بافت حاشیه ناخن شست پا به سمت ناخن فشرده می شود و در نهایت ناخن به داخل بافت کناری فرو می رود. این عارضه معمولا دردناک است و کمکم عفونت هم به آن اضافه می شود. برای پیشگیری از این عارضه باید ناخنها را به طرز درستی کوتاه کرد و کفش تنگ و نوک باریک نپوشید.
فرو رفتن ناخن به گوشت تنها عارضه دردناک کفش های نوک باریک نیست و بسیاری از کسانی که به پوشیدن این کفشهای خطرناک عادت دارند، دچار عارضه ای می شوند که به مراتب پُر دردسرتر از قبلی است. این عارضه که در واقع انحراف دایمی انگشت شست پا به سمت انگشت دوم است "هالوکس والگوس" نام دارد. گفته می شود، اصلا شیوع این بیماری با ظهور کفش در جوامع بشری آغاز شده است.
نتایج مطالعات دانشمندان عربستان سعودی حاکی است، هیچ هالوکس والگوسی در میان زنان وجود ندارد که بر اثر پوشیدن کفش نوک باریک ایجاد نشده باشد. به عبارتی صد درصد زنان دچار این بیماری در این کشور کفش های نوک باریک می پوشند. البته شاید بگویید مگر چند نفر از کسانی که کفش نوک باریک می پوشند، دچار هالوکس والگوس می شوند که این همه در باره آن سر و صدا به پا شده است؟
در پاسخ به این سوال دکتر عبدالوهاب، استاد دانشگاه ملک سعود ریاض، می گوید: "حدود 81 درصد کسانی که مدت طولانی کفش نوک باریک می پوشند، درنهایت دچار هالوکس والگوس می شوند."
غیر از دو عارضه فوق، کفش های نوک باریک عوارض متعدد دیگری نیز به همراه دارند که از آن میان می توان به پینه، میخچهو کج شدن و خمیدگی انگشتان اشاره کرد. درنهایت می توان به جرات گفت پوشیدن کفش های نوک باریک، صرف نظر از مد بودن شان اصلا به صلاح پاهای شما نیست.
کفش طبی و انواع کفی های طبی
کفش طبی چیست؟
اصطلاحا کفش طبی به کفشی گفته می شود که در کارگاهی خاص، با تجویز پزشک و زیر نظر مهندسین ارتوپدی فنی ساخته شود.
بیمارانی هستند که به دلیل مشکلاتی از قبیل قطع عضو در ناحیه پا و یا قسمتی از پنجه و دیگر بیماری ها دچار دفورمیتی و ناهنجاری شده اند که استفاده این افراد از کفش طبی و کفی های مخصوص می تواند، کمک قابل توجهی را به این عزیزان بکند.
و اما کفش هایی که در بازار و مغازه های کفش فروشی موجود است و گاهی برای فروش بیشتر، نام کفش طبی روی آن ها می گذارند که ممکن است واقعیت نداشته باشد. بعضی از کفش ها که جدیدا در بازار یافت می شوند که به آن ها نیز کفش طبی گفته می شود، این کفش ها گرچه طبی نیستند ولی ساختار طبیعی پای سالم را رعایت کرده اند. این کفش ها فقط برای افراد سالم خوب هستند نه برای کسانی که با مشکلات و دمفورمیتی های شدید مواجهند.
کفی طبی چگونه ساخته می شود؟
امروزه در بسیاری از مراکز توانبخشی و کلینیک های ارتوپدی فنی، با معاینه بالینی و لمس کف پا، مشاهده چگونگی راه رفتن و بر اساس تجربیات متخصص، کفی طبی برای افراد تهیه می شود.
در مراکز توانبخشی در کشورهای پیشرفته، اطلاعات شخص با استفاده از دستگاه های اندازه گیری نیرو و فشار کف پا در حالت حرکت و ایستاده دریافت و پردازش می شود.
نحوه توزیع فشارهای کف پا با امکانات گرافیکی به صورت نوار کف پا نشان داده می شود. به کمک چنین اطلاعات کمی و کیفی، متخصصین با سهولت بیشتری می توانند نسبت به تجویز دقیق تر کفی اقدام نمایند.
کاربرد کفش ها و کفی های طبی در دفورمیتی ها
دفورمیتی ( بدشکلی) در ناحیه پا در اثر حوادث و بیماری ها عارض می شود و بیماران را با مشکلات زیادی در راه رفتن و زندگی روزمره دچار می کند حتی در کودکان و نوجوانان استفاده از این نوع کفش ها به اصلاح و درمان آنان می انجامد.
سن مناسب برای تهیه کفش های طبی
از سنین خردسالی باید پای کودک را با کفشی مناسب آشنا کرد تا او اولین گام هایش را درست بردارد. پای کودک گوشتی است، او نیاز به کفشی دارد که پاشنه اش سفت و ساق دار باشد تا مچ پایش را بگیرد. بدین طریق کودک موقع راه رفتن محکم قدم برمی دارد. از نظر پزشکان متخصص استفاده از کفی طبی در افرادی که تغییر شکل آن ها هنوز به صورت ثابت درنیامده است، مفید است. یعنی در کودکان با استفاده از کفی طبی می توان صافی کف پا، پای طاقدیسی، انحراف پاشنه و انحراف زانوها به طرفین را اصلاح کرد. در سنین بالاتر نیز کفی اثر نگهدارنده دارد.
برهمین اساس، افراد نیازمند به استفاده از کفی های طبی شامل موارد زیر می شوند:
1- افراد دارای ناهنجاری های متحرک، برای اصلاح (صافی کف پا در کودکان).
2- افراد دارای ناهنجاری های ثابت برای کاهش درد و توزیع فشار.
3- افراد دارای پاهای دردناک برای کاهش درد (خار پاشنه و التهاب کیسه زلالی زیرپاشنه).
4- برای جلوگیری از تغییر شکل پا. اگر این کفی ها برای کودکان در سنین 7 تا 12 سال که کف پای آن ها درحال شکل گیری است، مورد استفاده قرار گیرد حاصل آن برخورداری از کف پایی استاندارد تا آخر عمر است. به علاوه این کفی ها درباره زنان باردار که در یک دوره 6 ماهه با اضافه وزن تحمیلی روبه رو هستند، توصیه می شود.
کفی های طبی
وظیفه هر کفی کفش باید این باشد که انواع ناهنجاری های بدن و یا الگوهای غلط راه رفتن را اصلاح کند. این کفی ها تنها به منظور تصحیح صافی کف پا به کار گرفته نمی شوند؛ بلکه هدف اصلی آن ها راحت تر کردن ایستادن، راه رفتن و دویدن است. به این ترتیب که به مقدار بسیار کمی، زاویه هایی را که در آن ها به پا ضربه می خورد، تغییر می دهند. هر شخصی با مقدار مشخصی از یک لایه نرم در کف پای خود متولد می شود. این لایه بالشتکی به صورت طبیعی امواج ضربه ای را که به کف پا وارد می شوند، ملایم تر کرده و به شیوه ای مناسب به کل پا اعمال می کند. متاسفانه با افزایش سن افراد این لایه طبیعی در طول زمان اثر خود را از دست داده و تحلیل می رود.
جنس و شکل کفی ها
کفی ها از نظر جنس به 3 دسته کفی های نرم، کفی های نیمه سخت و کفی های سخت تقسیم می شوند. کفی ها از نظر شکل و ساختار نیز به انواع مختلف مثل کفی با حمایت کننده قوسی طولی، کفی با پد متاتارسال (برای صافی قوس عرضی و درد انتهایی استخوان کف پایی)، کفی با بالابر پاشنه (برای کسانی که قد کوتاهی دارند) تقسیم می شوند.
کفی های مواج بیشتر برای رفع خستگی و جلوگیری از اعمال فشار به پاها استفاده می شوند و موارد استفاده درمانی آن ها محدود است و کفی های دیگر نیز بسته به نوع عارضه به صورت خاص مورد استفاده قرار می گیرند.
گفتنی است، کفی های طبی غیرمواج در رفع خستگی مفید نیستند یا جذب شوک و امثال آن ها را انجام نمی دهند و درعین حال کفی های مواج برای اصلاح تغییر شکل، مثل صافی کف پا، نمی توانند کاربرد داشته باشند.
کفی های مواج خود به دو دسته عمومی و طبی برای پاهای خاص تقسیم می شوند. در نوع عمومی، این کفی ها کار پمپاژ خون، تقسیم وزن بدن در سطح کف پا و جذب شوک ها را انجام می دهند و نوع پاهای خاص این کفی ها نیز برای 3 دسته از افراد، یعنی کسانی که دارای خار پاشنه (زایده ای درقسمت جلوی استخوان پاشنه) هستند و هنگام راه رفتن، احساس درد در پاشنه می کنند یا افت قوس طولی پا دارند و همچنین برای استفاده، در بخش علمی تکمیلی در ارتوپدی و توانبخشی توصیه می شود. به علاوه کفی های مواج به واسطه جریان مواد سیال بر نقاط واکنش کف پا تاثیر می گذارند و با ماهیچه، رگ ها و تاندون ها سروکار دارند.
در کفش های تیز، کوچک ترین ضربه که به کفش وارد شود، مستقیماً به کمر منتقل می گردد. درحالی که در کفش های نوک گرد این ضربه ها گرفته می شود. در یک کفش مناسب، پاشنه و پنجه کفش باید گرد و خورده شود تا فشار را کم کند و انرژی زیادی از فرد هنگام راه رفتن گرفته نشود. نصب یک قالب مناسب در کفشی با این مشخصات باعث می شود، فرد احساس کند که در منزل نشسته و با غلتاندن پاهایش بر روی وردنه وریدهای پایش را استراحت می دهد.
آیا در هر نوع کفشی می توان از کفی های طبی استفاده کرد؟
کفش خریداری شده باید ویژگی های خاصی داشته باشد. امروزه تولید کننده ها دنبال مد و جنس ارزان قیمت هستند. کفش تولید شده فضای مناسبی برای نصب کفی های طبی ندارند و از کفش بیرون می زنند. کفش باید با رعایت اصول پزشکی ساخته شود و قالب طبی آن نیز توسط یک صنعت کار تهیه و در کفش تعبیه گردد.
چگونه از کفش های طبی مراقبت نماییم؟
امروزه به دلیل افزایش روز افزون قیمت مواد اولیه باعث شده که هر روز قیمت این نوع کفش ها روز به روز افزایش پیدا کند و مدت زمان سفارش و ساخت طولانی تر شود پس باید در مورد مراقبت و نگهداری بهتر و طول عمر بیشتر کفش ها به چند نکته آسان توجه کنیم.
1- حداقل هفته ای دوبار واکس بزنید.
2- چون برای ساخت کفش های طبی از چرم و مواد طبیعی استفاده می شود از شستن آن ها جدا خودداری نمایید.
3- در کفش های طبی معمولا از نوع و مدل ساق بلند و بندی استفاده می شود برای پوشیدن و در آوردن کفش، بندها را بیشتر باز کنید.
4- استفاده مکرر از کفش ها باعث ساییدگی زیره و تغییر حالت اولیه آن می شود که حتی اثر اصلاحی و درمانی آن را از بین می برد و به بدتر شدن وضعیت پا منجر می شود که باید تقریبا هر سه ماه یک بار جهت اصلاح آن مراجعه شود.
توجه:
متاسفانه آمار بیماران دیابتی رو به افزایش است و این بیماران برای این که در آینده دچار قطع عضو نشوند در کنار دیگر درمان ها نیاز به مراقبت از پا و استفاده از کفش مناسب دارند که این امر در این عزیزان خیلی لازم و ضروری به نظر می رسد.
منبع:تبیان