این ماده غذایی از زخم بستر پیشگیری میکند

این ماده غذایی از زخم بستر پیشگیری می کند
رژیم غذایی غنی از روغن ماهی، علایم زخم بستر را 20 تا 25 درصد کاهش می دهد.
 تحقیقات پژوهشگران در دانشگاه تل آویو نشان داد که رژیم غذایی غنی از روغن ماهی اثرات مثبتی بر زخم بستر دارد.
روغن ماهی که سرشار از آنتی اکسیدان ها و اسیدهای چرب امگا- 3 می باشد، موجب کاهش فشارخون، بهبود عملکرد سیستم ایمنی، کاهش التهاب مفاصل و پوست و کمک به تکامل جنین می گردد. در این مطالعه نقش روغن ماهی در کاهش بروز زخم های فشاری (زخم بستر) مورد بررسی قرار گرفت.
نشستن و یا دراز کشیدن بیماران به مدت طولانی آنها را مستعد ایجاد زخم بستر بر روی پوست و بافت زیر آن می سازد.
محققان برای انجام این مطالعه، 40 بیمار بستری را انتخاب نمودند. به 20 بیمار غذای استاندارد بیمارستان داده شد و 20 بیمار دیگر علاوه بر غذای بیمارستان، روزانه 8 گرم روغن ماهی دریافت کردند.
بعد از 3 هفته نتایج نشان داد که در گروه مصرف کننده روغن ماهی:
علایم بیماران از جمله درد و ناراحتی ناشی از زخم بستر 20 تا 25 درصد بهبود یافت.
التهاب موجود در بافت های بدن بیماران به میزان قابل توجهی کاهش یافت.
سیستم ایمنی بیماران تقویت شد و تورم بافت ها کاهش یافت.
ارتقای عملکرد سیستم ایمنی
زخم بستر در اثر کمبود اکسیژن رسانی، کاهش جریان خون و رطوبت پوست ایجاد می شود. بررسی ها نشان داد که استفاده از مکمل روغن ماهی سطح اکسیژن در بافت های بدن را افزایش می دهد، بنابراین موجب بهبود علایم زخم بستر می گردد.
پروفسور سینگر، سرپرست تیم تحقیق اظهار داشت : "مطالعات حاکی از این است که روغن ماهی در تغییر و اصلاح بیان گروهی از مولکول ها نقش دارد که لوکوسیت ها یا گلبول های سفید خون را کنترل می کنند. این گلبول های سفید در بهبود و  ترمیم زخم ها نقش دارند."
نکته مهم دیگر در گروه دریافت کننده روغن ماهی، این بود که در این بیماران سطح پروتئین فعال C به میزان قابل ملاحظه ای پایین تر بود. پروتئین فعال C با التهاب، عفونت های باکتریایی و ویروسی، آسیب بافت ها، بیماری های روماتیسمی و نکروز (مرگ نسوج زنده) مرتبط است.
روغن ماهی به عنوان یک مسکن درد طبیعی
گروه تحقیق به منظور بررسی اثر روغن ماهی در تسکین و کنترل درد مطالعه ای را ترتیب دادند. در این تحقیق شدت درد در میان بیماران جراحی شده پس از تعویض مفصل زانو یا لگن اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که مصرف روغن ماهی شدت درد را کاهش می دهد.
روغن ماهی چیست؟
روغن ماهی از ماهی های چرب و روغنی مانند سالمون، ساردین، شاه ماهی، ماهی تن، ماهی خال مخالی و قزل آلا تهیه می شود.
2 ترکیب مهم و ارزشمند روغن ماهی عبارتند از:
DHA (دوکوزاهگزانوئیک اسید) و EPA (ایکوزا پنتانوئیک اسید). این دو اسید چرب نوعی اسید چرب امگا- 3 به شمار می روند.
گوشت ماهی های چرب حاوی 30 درصد روغن است. در ماهی های غیر چرب مانند ماهی سفید، روغن ماهی فقط در کبد ماهی یافت می شود. ماهی های چرب یا روغنی علاوه بر این که منبع خوب اسیدهای چرب امگا- 3 هستند، سرشار از ویتامین های A و D نیز می باشند. ماهی سفید نیز این ترکیبات را به میزان بسیار کمتری داراست. بنابراین ماهی های چرب مفیدتر از سایر ماهی ها هستند.
متخصصان توصیه می کنند که ماهی را در برنامه غذایی خود بگنجانید و یا در صورت عدم مصرف این ماده غذایی، از مکمل های روغن ماهی استفاده کنید.
تحقیقات پیشین در مورد روغن ماهی
افسردگی پس از زایمان: پژوهش های محققان امریکایی نشان داد که مصرف اسید چرب DHA در طی دوران بارداری، خطر ابتلا به افسردگی پس از زایمان را کاهش می دهد.
ام اس: برخی بررسی ها حاکی از این است که اسیدهای چرب امگا- 3 برای بیماران مبتلا به ام اس مفید است. با این حال یک مطالعه در نروژ نشان داد که مصرف امگا- 3 در بهبود علایم این بیماری اثری ندارد.
بینایی: محققان کانادایی دریافتند افرادی که به میزان کافی اسید چرب DHA مصرف می کنند، کمتر در معرض خطر کاهش بینایی مرتبط به سن، قرار می گیرند.
سرطان پروستات: نتایج در این زمینه مختلف است. برخی مطالعات نشان می دهند که روغن ماهی خطر ابتلا به سرطان پروستات پیشرفته را کاهش می دهد و برخی دیگر حاکی از افزایش موارد ابتلا به این سرطان می باشند.
سلامت روان: روغن ماهی در بهبود علایم بیش فعالی (ADHD) و سایر مشکلات رفتاری موثر است.
حافظه: افزایش مصرف اسیدهای چرب امگا- 3 در افراد بزرگسال سالم با بهبود حافظه همراه است.
منبع:seemorgh.com

ستون فقرات چگونه کار می‌کند؟

ستون فقرات

ستون فقرات چگونه کار می‌کند؟

ستون فقرات:بیش از 30 استخوان که مهره نامیده می‌شوند،‌ روی هم قرار دارند و با یکدیگر ستون فقرات را می‌سازند.

مهره‌های ستون فقرات به چهار بخش تقسیم می‌شوند: هشت مهره گردن (از C1 تا C7)،‌دوازده مهره‌ سینه‌ای یا بخش بالایی پشتی (T1 تا T12) و پنج مهره کمری (از L1 تا L5) تقسیم می‌‌شوند و بالاخره استخوان‌های ساکروم و کوکسیکس که متصل به هم در انتهای ستون فقرات قرار دارند.مهره‌های ستون فقرات با رباط‌ها،‌تاندون‌ها و عضلات به هم متصل می‌شوند.

کمردرد هنگامی رخ می‌دهد که برای مثال فردی چیزی سنگین را بلند می‌‌کند، و باعث می شود یکی از این عضلات یا لیگامان‌ها تحت کشش، فشار، رگ به رگ‌شدگی یا گرفتگی در یکی از این عضلات یا لیگامان‌ها در پشت قرار گیرند.میان مهره‌هایی بالشتک‌های گرد، اسفنجی از غضروف وجود دارد که دیسک نامیده می‌شوند و ماند یک جاذب ضربه عمل می‌کنند.

تحلیل رفتن دیسک‌ها یا وارد آمدن فشار بیش از حد می‌تواند باعث جابه‌جایی و بیرون زدن دیسک بین‌مهره‌ای شود، و با ایجاد فشار بر ریشه‌های عصبی به ایجاد درد بینجامد. هنگامی چنین اتفاقی رخ دهد، این عارضه را لغزیدگی، بیرون‌زدگی، فتق یا پارگی دیسک می‌گویند، این عارضه حاکی باعث عارضه دائمی عصبی می‌شود.

طناب نخاعی که درون ستون فقرات قرار دارد، به بخش‌هایی مشابه تقسیم می‌شود:

- نخاع گردنی.

- نخاع سینه‌ای.

- نخاع کمری.

- نخاع خاجی.

-  نخاع دنبالچه.

طناب نخاعی موجود در ستون فقرات همچنین دارای ریشه‌های عصبی و ریشه‌چه‌هایی است که زوائدی شاخه‌مانند ایجاد می‌کنند که در طول ریشه پشتی نخاع، سلول‌های گره ریشه پشتی قرار دارند که در انتقال پیام‌های درد از طناب نخاعی به مغز نقش مهمی دارند. ایجاد جراحت، آسیب یا ضربه وارد آمدن در اینجا باعث ایجاد درد می‌شود.

نگاهی نزدیک‌تر به بخش‌های ستون فقرات

ستون فقرات گردنی:

ستون فقرات گردنی، یا گردن، از 7 مهره تشکیل شده است. ستون فقرات گردنی در حالت طبیعی به راحتی به طرفین و بالا و پایین حرکت می‌کنند.در بخش گردنی ستون فقرات دو مهره منحصر به فرد قرار دارد. مهره اطلس و مهر آکسیس. این مهره‌ها به طور خاص برای ایجاد توانایی چنین چرخشی در ستون فقرات گردنی سازگاری پیدا کرده‌اند.

ستون فقرات سینه‌ای:

ستون فقرات سینه‌ای یا "بخش میانی پشت"، شامل 12 مهره است و در زیر بخش گردنی ستون فقرات قرار دارند. دنده‌های شما در میانه پشت به این مهره‌ها متصل می‌شوند.

ستون فقرات کمری:

ستون فقرات کمری "بخش پایینی پشت" شامل پنج مهره (در اغلب موارد؛ در برخی موارد ممکن است مهره ششم هم در بخش کمری ستون فقرات وجود داشته باشد). ستون فقرات کمری در زیر بخش سینه‌ای قرار دارد. بخش پایینی پشت مقدار زیادی از وزن بدن را تحمل می‌کند و به همین خاطر افراد به خصوص به کمردرد آسیب‌پذیر هستند.

ستون فقرات

ستون فقرات چگونه کار می‌کند؟

ستون فقرات شما حمایت ساختاری را برای بدن شما فراهم می‌کند و از طناب نخاعی محافظت می‌کند. ستون فقرات از 24 قطعه استخوانی به نام "مهره‌ها" تشکیل شده است که بر روی یکدیگر قرار گرفته‌اند.

پزشکان ستون فقرات را به پنج ناحیه تقسیم می‌کنند:

ستون فقرات گردنی (7 مهره).

ستون فقرات سینه‌ای (12 مهره).

ستون فقرات کمری (5 مهره).

ساکروم (استخوان خاجی که در واقع از پنج مهره چسبیده به یکدیگر تشکیل شده است).

کوکسیکس (استخوان دنبالچه که در واقع از چهار مهره چسبیده به یکدیگر تشکیل شده است).

ستون فقرات توانای انجام حرکات پیچیده‌ای را دارد. بین هر دو مهره یک بالشتک اسفنجی قرار دارد که ضربات ایجاد شده هنگام راه رفتن، دویدن و حرکت کردن را جذب می‌کند که به آن دیسک بین‌مهره‌ای می‌گویند.

رباط‌هایی مهره‌‌‌ها و دیسک‌های بین‌مهره‌ای را کنار هم نگه می‌دارند و تاندون‌ها عضلات را به ستون مهره‌ها متصل می‌کنند. هنگامی که عضلات شما منقبض می‌شوند تا ستون فقرات

شما را حرکت دهند، با توجه کشسانی و انعطاف‌پذیری رباط‌های اطراف، ستون فقرات می‌تواند خم شود و بچرخد.

ستون فقرات طناب نخاعی را در برمی‌گیرد و از آن محافظت می‌کند. نخاع عصب اصلی است که پیام‌های عصبی را بین مغز و بقیه بدن منتقل می‌کند.

در ستون فقرات طبیعی، مهره‌ها به صورت یک قوس ملایم s شکل قرار دارند، به طوری که بخش گردنی ستون فقرات کمی به سوی داخل قوس دارد، بخش سینه‌ای اندکی به سمت بیرون قوس دارد، و بخش کمری ستون فقرات به داخل قوس بر می‌دارد.

با اینکه بیشتر کمردردها علتی عضلانی دارند،مجموعه‌ای از مشکلات می‌تواند از چهارچوب استخوانی آنها منشا بگیرد.برای مثال لغزش یا فتق دیسک‌ها که می‌تواند کاملا دردناک باشد.

هنگام سلامت استخوان‌های ستون فقرات محکم و متراکم هستند.مانند همه استخوان‌ها،‌مهره‌ها قدرت خود را به طور عمده از دو ماده معدنی مهم- کلسیم و فسفات می‌گیرند.

هنگامی کمبود این مواد معدنی در بدن وجود داشته باشد، یا به علت سبک زندگی بی‌تحرک (فعالیت‌های تحمیل‌کننده وزن در واقع به حفظ استحکام استخوان کمک می‌کنند) یا بیماری مانند پوکی استخوان وجود دارد، استخوان ساختار و استحکامش را از دست می‌دهد.

مهره‌ها به جز در مواردی که استخوان‌ها به این ترتیب ضعیف شده‌ باشند یا به علت حادثه یا سقوط آسیب دیده باشند، به آسانی نمی‌شکنند یا دچار فرسودگی نمی‌شوند.

بخش‌های مختلف ستون فقرات که از گردن تا لگن امتداد پیدا می‌کنند، با یکدیگر کار می‌کنند تا حمایت و پایداری لازم برای تحمل بیشتر وزن بخش فوقانی بدن را فراهم کنند. هر یکی از مهره‌های ستون فقرات دارای منفذی است که تونلی را برای طناب نخاعی تشکیل می‌دهد،‌ بنابراین طناب نخاعی را در مسیرش از پایین تا مغز حمایت می‌کند.

ستون فقرات

اما ستون فقرات تنها یک لوله محافظتی نیست. ستون فقرات در عین حالیکه محافظت و حمایت از نخاع را فراهم می‌کند،‌ طراحی‌اش به صورتی است که به شما امکان می‌دهید، خم شوید،‌ بچرخید، و همچنین بخش بالایی تنه تان را به هر طرفی بچرخانید. این خود استخوان‌ها نیستند که خم می‌شوند یا می‌چرخند: انعطاف‌پذیری ستون فقرات ناشی از ساختارهایی است که بین استخوان‌ها قرار دارند، که شامل رویه‌های مفصلی و دیسک‌های بین‌مهره‌ای است.

دیسک‌های بین‌مهره‌ای ستون فقرات

دیسک بین‌مهره‌ای میان استخوان‌های ستون فقرات قرار دارند،‌و فضایی برای رشته‌های عصبی برای بیرون آمدن از طناب نخاعی و رفتن به بخش‌های دیگر بدن فراهم می‌کنند.

این دیسک‌ها از حلقه سفت بیرونی متشکل از ماده فیبری لاستیکی که همان غضروف است، تشکیل شده‌اند: اگر شما دیسک را به صورت افقی ببرید، مانند آن به نظر می‌رسد که پیازی را از وسط آن بریده باشید. در مرکز این حلقه‌های بافت فیبروالاستیک مایع ضخیم وجود دارد که قوامی ژله‌ای دارد.

این حلقه‌ها به همراه مرکز ژله‌مانندشان بیشتر ضربه‌ها را که در حین راه رفتن، دویدن، پرش و حتی نشستن ممکن است روی ستون فقرات وارد آید،‌ جذب می‌کنند. هر بار که شما به جلو و عقب خم می‌شوید یا می‌چرخید،‌ تغییری در فشار در ناحیه محتوی مایع ژله‌ای دیسک ایجاد می‌شود. این تغییر فشار در مقادیر متوسط در واقع برای دیسک‌ها خوب است. اما در درازمدت، خم شدن بیش از حد به جلو، در حالیکه کمر گرد است و پاها در حالت مستقیم قرار دارند- می‌توانند به این حلقه‌ها که مایع را درون خود نگه می‌دارند، آسیب وارد کنند.

متاسفانه این حرکت خم شدن یکی از کارهایی است که بسیاری از مردم به طور مکرر در طول یک روز معمول برای رساندن دست به اشیا یا بلند کردن آنها انجام می‌دهند.حتی نشستن نادرست با صورت قوزکرده می‌تواند دیسک‌های موجوددر ستون فقرات را در معرض آسیب احتمالی قرار دهد.

این آسیب در دیسک در حلقه بیرونی در مرکز دیسک نزدیک مایع رخ می‌دهد،‌و بعد به سوی بیرونی‌ترین لایه دیسک ادامه پیدا می‌کند. این عارضه را اغلب لغزیدگی دیسک می‌گویند،‌ اما در واقع دیسک بین دو مهره لغزش پیدا نمی‌کند. در واقع مایع درون دیسک شروع به بیرون زدن از میان حلقه‌ها می‌کند. وقتی این عارضه به نقطه‌ای پیشرفت کند که تنها چند حلقه باقی مانده باشد که مایع درون دیسک را نگهداشته باشد،به آن بیرون‌زدگی دیسک می‌گویند. این حلقه‌ها می‌توانند بر روی طناب نخاعی یا اعصاب خروجی از نخاع فشار بیاورند. اگر همه حلقه‌ها پاره شوند،‌ دیسک پاره‌شده یا فتق پیدا کرده است.

برخی از افراد ممکن است دچار عارضه‌ای به نام بیماری تحلیل‌برنده دیسک بین مهره ایی شوند. این عارضه معمولا در طول سال‌های بسیار به آرامی پیشرفت می‌کند. در این فرآیند، یک یا تعداد بیشتری از دیسک‌ها خشک و غیرقابل‌انعطاف می‌شوند، توانایی خود د جذب بارها و ضرباتی را که در حین حرکات بر آنها وارد می‌‌شود، از دست می‌دهند.

سن هم بر دیسک‌های ستون فقرات اثر می‌گذارد. در  2 سالگی این دیسک‌ها از 70 درصد آب تشکیل شده‌اند، اما با افزایش سن دیسک‌های ستون فقرات به طورطبیعی محتوای آب‌شان را از دست می‌دهند.

اگر دیسک بین مهره ای ستون فقرات تحلیل برود، خشک شود، بیرون بزند یا پاره شود،‌ ارتفاع آن کاهش پیدا می‌کند. این امر باعث می‌شود مهره‌های ستون فقرات به هم نزدیک‌تر شوند،‌ بنابراین رویه‌های مفصلی در هنگام حرکت ضربه بسیار بیشتری را تحمل می‌کنند. و در نتیجه آنها هم دچار فرسودگی زودرس می‌شوند. کاهش ارتفاع دیسک همچنین شکاف میان استخوان‌ها را که از آن اعصاب بیرون می‌آیند، باریک‌تر می‌کند. این باریک شدن ممکن است به روی عصب فشار بیاورد و باعث ایجاد درد شود.

تمام عارضه‌هایی که بر روی دیسک‌های بین‌مهره‌ای ستون فقرات اثر می‌گذارند،‌ممکن است در مراحل بعدی بسیار دردناک و ناتوان‌کننده شوند. این بیماری‌ها ممکن است با کار روزانه،‌ ورزش و بازی، و کارکرد جنسی فرد تداخل کند.

منبع:hamshahrionline.ir

آسیب رباط جانبی داخلی زانو ( MCL Injuries in athletes )

پیش زمینهآسیب زانو در محل رباط جانبی داخلی ازشایع ترین آسیب های ورزشی است. اغلب آسیبهای رباط جانبی داخل زانو مرتبط با ورزش است و در همه سنین می تواند رخ دهد. رباط جانبی داخلی زانو شایعترین رباط زانو است که در ورزش دچار آسیب دیدگی و صدمه ورزشی می شود.

فرکانس بخاطر طیف وسیع آسیبهای وارده به رباط جانبی داخلی زانو تعیین میزان بروز این آسیب امکانپذیر نیست. بسیاری از آسیبهای این رباط جزئی بوده و نیازی به درمان خاص ندارند و بهبودی خودبخودی دارند.

آناتومی کاربردینمای داخلی زانو را می توان به سه لایه تقسیم نمود, لایه سطحی اول همان غلاف عضلانی دو عضله سارتوریوس و گاستروکنمیوس است. لایه دوم شامل رباط جانبی داخلی سطحی است که به آن رباط جانبی درشت نی هم می گوییم. این رباط در بالا به انتهای تحتانی داخلی استخوان ران و در پائین 5-4 سانتی متر پائین مفصل زانو به استخوان درشت نی اتصال دارد.
لایه سوم همان کپسول مفصلی زانو است که در بالا و پائین به لبه های مفصلی اتصال دارد. کپسول زانو خود سه جزء دارد که 3/1 قدامی آن نازک بوده و به منیسک داخلی اتصال دارد, 3/1 میانی شامل رباط جانبی داخلی عمقی است و محکم به تنه میانی منیسک داخلی اتصال دارد , 3/1 خلفی کپسول را رباط مایل خلفی زانو می سازد.

بیومکانیک ورزشی 
نشان داده شده رباط سطحی جانبی داخلی زانو در مقابل نیروهایی که زانو را به سمت داخل می فشارد ( از خارج به داخل ) مقاومت می کند و این مقاومت را در هر درجه ای از میزان خم شدن زانو خواهد داشت, یعنی زانو در هر زاویه ای که باشد از باز بودن کامل تا بسته بودن این رباط در برابر نیروهایی که از خارج به داخل زانو وارد می شود مقاومت و مفصل زانو را پایدار نگه می دارد. همچنین بخش سطحی رباط جانبی داخلی زانو در مقابل چرخش به خارج بیش از حد درشت نی هم مقاومت می کند.
اصولاً پایداری استاتیک مفاصل را رباطها و پایداری دینامیک را عضلات تامین می کنند. در پایداری استاتیک مفصل زانو رباط جانبی داخلی عمقی زانو و رباط مایل خلفی در قالب کپسول مفصلی و نیز رباط جانبی داخلی سطحی نقش دارند.

***موارد مرتبط:

*توانبخشی پارگی رباط جانبی داخلی زانو

*آسیب رباط جانبی خارجی زانو ( LCL )

*آسیب های ورزشی در فوتبالیست ها

*صدمات رباط صلیبی(متقاطع) خلفی زانو

*آسیب رباط صلیبی(متقاطع) قدامی

*آسیب های ورزشی, پیشگیری و درمان

شرح حال 
• کی و چگونه آسیب رخ داده 
• مکانیسم و حالت ایجاد آسیب چی بوده است 
• وضعیت زانو در هنگام آسیب چگونه بوده است 
• آیا ورزشکار بلافاصله بعد از آسیب قادر به تحمل وزن در راه رفتن بوده و یا خیر, حالا چطور 
• آیا تورم زانو بلافاصله رخ داده یا با تاخیر 
• آیا در هنگام صدمه دیدگی فرد صدایی مثل « تق » در زانو احساس کرده یا خیر 
• آیا تغییر شکل واضح در مفصل داریم یا خیر ( مثلاً‌ در رفتگی کشکک )
• آیا سابقه ای از آسیب یا شکستگی قبلی در زانو وجود دارد یا خیر

معاینه • نگاه و لمس ناحیه صدمه دیده, توجه به حساسیت در لمس, تورم بافت نرم , تغییر شکل, خونریزی و توجه خاص به ناحیه مربوط به رباط داخلی جانبی زانو.
• تجمع زیاد مایع مفصلی می تواند نشاندهنده وجود آسیب داخلی مفصلی همراه باشد . مثلاً آسیب همراه در منیسک داخلی و یا رباطهای صلیبی قدامی و خلفی.
• قوام و عملکرد رباط جانبی داخلی زانو را با اعمال نیرویی از خارج به داخل در محل مفصل زانو ارزیابی می کنیم. این نیرو را در دو وضعیت وارد می کنیم. اول در هنگامی که زانو کاملاً باز و دوم در وضعیتی که زانو 30 درجه خم شده است. هر گونه شلی و جابجایی زیاد نشان دهنده آسیب این رباط است که درجات خاص خود را دارد.
• انجام تستهای Ant , post draw test و  Lachman برای رد آسیب های رباطی همراه احتمالی.

درجه بندی آسیب ( بر اساس درجه بندی جامعه پزشکی آمریکا )درجه 1 : صفر تا نیم سانتی متر باز شدن مفصل در سمت داخل زانو در اثر اعمال فشار به قسمت خارجی زانو.درجه 2 : نیم تا یک سانتی متر باز شدن مفصل در سمت داخل زانو در اثر اعمال فشار به قسمت خارجی زانو.درجه 3 : باز شدن بیش از سه سانتی متر.

درجه بندی O΄Donghue  درجه 1 : تعداد کمی فیبر رباط جانبی داخلی پاره شده اما رباط از نظر ظاهری پایدار و یکدست است.درجه 2 : پارگی ناکامل رباط و عدم شلی قابل توجه در سمت داخل زانودرجه 3 : پارگی کامل رباط و شلی و ناپایداری واضح در سمت داخل زانو.

آسیب های همراه با آسیب رباط جانبی داخلی زانو 1- آسیب رباط صلیبی قدامی : در 20% موارد از آسیب درجه 1 رباط جانبی داخلی و در 78% از آسیب درجه 3 رباط جانبی داخلی آسیب همزمان در رباط صلیبی قدامی دیده می شود.2- آسیب منیسک داخلی : در 25-5 % از مواردی که رباط جانبی داخلی دچار جراحت و صدمه دیدگی می شود آسیب منیسک داخلی بخاطر اتصالاتی که به این رباط دارد دیده می شود.3- رباط صلیبی خلفی : در موارد معدودی احتمال آسیب دیدگی دارد.

بررسی های تصویری
رادیوگرافی :• برای رد شکستگی در صفحه استخوان درشت نی, انتهای تحتانی ران و کشکک.
• انجام نماهای AP و Lateral و Patellofemoral .
• وجود کلسیفیکاسیون در محل اتصال رباط جانبی داخلی به استخوان ران نمایانگر آسیب قبلی به این رباط است.
ام ار آی :• زمانی نیاز است که به آسیبهای همراه شک داریم.
• با MRI می تواند آسیب رباطهای صلیبی و منیسک را براحتی تشخیص داد.

 سونوگرافی :• مطالعات اخیر نشان می دهد که سونوگرافی در تشخیص آسیب دیدگی رباط جانبی داخلی زانو ارزشمند است.

درمان

*  فاز حاد: در درجه اول همان اصول و روشهای اولیه برخورد با آسیب باید صورت گیرد که عبارتند از استراحت و توقف فعالیت, سرما درمانی در 24 تا 48 ساعت اول , فشار موضعی محل با بانداژ محکم برای جلوگیری از تورم و بالا نگه داشتن عضو آنهم برای کاهش تورم و التهاب.
در آسیب های درجه 1 و 2 درمان اصلی غیر جراحی و از نوع حمایتی است. با استراحت به زانو و استفاده از چوب زیر بغل برای جلوگیری از اعمال فشار به زانو بعد از چند روز بهبودی رخ می دهد.
در پارگی درجه 3 در قدیم روش اصلی جراحی بود اما امروزه سعی می کنند تا با روش غیر جراحی اقدام کنند. امروزه توصیه می شود برای مدت 6 هفته زانو را در وضعیت 30 درجه خم شده توسط یک Brace نگه دارند و در 2-1 هفته اول از چوب بغل استفاده کنند.
هدف از درمان کاهش ناراحتی ودرد, بازیابی دامنه حرکات طبیعی مفصلی و بدست آوردن دوباره قدرت عضلانی مناسب است. لازم است تا زمانی که فرد در هنگام اعمال نیرو یا وزن روی زانو احساس ناراحتی ودرد دارد از چوب زیر بغل استفاده شود. لازم است تمرینهای مناسب جهت افزایش دامنه حرکات مفصل زانو انجام گیرد, بعد از تقویت عضله چهار سر رانی می توان به تمرینهای اختصاصی ورزشکار در ورزش مربوطه پرداخت.

*  فاز بهبودی: 
مطالعات دراز مدت نشان داده است که تقریباً‌ همه ورزشکارانی که آسیب درجه 1 و 2 داشته اند طی 3 ماه به وضعیت قبل از آسیب دیدگی بر می گردند. در آنها که آسیب درجه 3 داشته اند این زمان 9-6 ماه است.

بازگشت به تمرینزمان بازگشت به تمرین زمانی است که زانوی صدمه دیده 90% توان و قدرت قبل از آسیب دیدگی را بدست آورد. این مدت برای آسیب درجه 1و 2 حدود 3-1 هفته و برای آسیب درجه 3 معمولاً 6 هفته است.

پیش آگهی 
درجه 1 و 2 : بهبودی کامل و بازگشت سریع به تمرین
درجه 3 : معمولاً بهبودی کامل و بازگشت دیرتر به مسابقه و تمرین.

منبع :www.sportmedicine.ir

توانبخشی در کشیدگی و پارگی رباط جانبی داخلی زانو

 توانبخشی و فیزیوتراپی در کشیدگی و پارگی رباط جانبی داخلی زانو :

در تمرینات توانبخشی زیر 6 مورد اول را می توانید از همین حالا و باقی حرکات را پس از کاهش درد و تورم زانو انجام دهید .

• صاف کردن زانو بدون وارد کردن نیرو:

در صورت عدم توانایی در صاف کردن مفصل زانو می توانید این حرکت را انجام دهید . برای انجام حرکت به پشت بخوابید و پای آسیب دیده ی خود را دراز کنید و یک حوله لوله شده را به طوری که ارتفاع تقریبا 15 سانتیمتر ایجاد کند را زیر پاشنه ی آن قرار دهید .عضلات پای خود را ریلکس و شل کنید و اجازه دهید که زانویتان با کمک جاذبه به آرامی صاف شود ،البته ممکن است درحین انجام این حرکت شما کمی احساس ناراحتی کنید . به مدت2 دقیقه دراین حالت مکث کنید و این حرکت را 3 بارتکرار کنید . این تمرین را چند باردرطول روزانجام دهید . شماهمچنن می توانید این حرکت را روی صندلی انجام دهید درحالی که پای دیگرتان را روی یک صندلی دیگر ویا یک سطح هم تراز باشد .

• حرکت کف پا بر روی زمین :

روی یک سطح صاف و محکم بنشینید و پاهایتان را دراز کنید . کف پای آسیب دیده را روی سطح بگذارید و بطوری روی زمین به سمت خود بکشید که زانویتان به سمت سینه جمع شود . سپس برای تکرار به حالت اولیه برگردید و حرکت را در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

• خم کردن زانو در حالت خوابیده به روی شکم :

رو به شکم بخوابید و پاهایتان را دراز کنید ، زانوی خود را خم کنید به طوری که پاشنه هایتان به سمت باسن نزدیک شود. 5 ثانیه مکث کنید ، دوباره به حالت اول برگردید . حرکت را در 3 ست 10 تایی انجام دهید . اگر انجام این تمرین برای شما ساده شد و تمایل به پیشرفت حرکت داشتید، می توانید دور مچ پا از وزنه استفاده کنید.

• بلند کردن پا در حالت خوابیده :

به پشت روی زمین بخوابید و پاهایتان را دراز کنید . عضلات ران پای آسیب دیده را منقبض کنید و پا را در حالیکه صاف کشیده است تا ارتفاع 20 سانتیمتر از زمین بلند کنید ، توجه شود که در حین انجام حرکت عضلات منقبض باشند ، سپس به آرامی پای خود را پایین آورید . این تمرین را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

• بلند کردن پا در حالت خوابیده به پهلو :

به پهلوی سمت پای سالم بخوابید ، عضلات ران پای مصدوم را منبض کنید و درحالی که آن را صاف نگه داشته اید 25 – 20 سانتیمتر بالا ببرید . این حرکت رادر 3 ست 10 تایی انجام دهید .

• ثابت سازی زانو :

یک طناب الاستیک حلقه کنید و دور پای سالم بیاندازید  و دو سر آن را به یک تکیه گاه محکم ببندید .

1. رو به تکیه گاه و بر روی پای مصدوم بایستید ، کمی زانوی آسیب دیده را خم  و عضلات ران را منقبض کنید. با حفظ این حالت پای سالم که طناب در آن است را به آرامی به سمت عقب خم کنید . حرکت را در3 ست 10 تایی انجام دهید.
2.  90 درجه بچرخید به طوریکه پای مصدوم به سمت تکیه گاه قرار گیرد . پا را به سمت خارج بکشید به طوری که از پای آسیب دیده دور شود . حرکت را در3 ست 10 تایی انجام دهید .
3.  پشت به تکیه گاه بایستید. پای سالم را در حالت صاف و کشیده بالا ببرید . این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .
4. 90 درجه دیگر بچرخید. این بار پای سالم به سمت دیوار باشد . پای سالم را در عرض بدن حرکت داده و از دیوار دور کنید .این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .
   در صورت نیاز میتوانید دست خود را روی تکیه گاهی مثل صندلی قرار دهید .در جهت افزایش فشار حرکت و پیشرفت آن، در زیر پای آسیب دیده می توانید از یک بالش استفاده کنید .

• بلند شدن با حمایت دیوار :

پشت به دیوار بایستید به طوری که کمر، شانه ها و سر چسبیده به دیوار و نگاه شما رو به جلو باشد . شانه ها را شل کرده و پاها یک قدم جلوتر از دیوار به عرض شانه از هم باز باشند . به آرامی در حالی که به دیوار تکیه داده اید بنشینید تا جایی که ران در راستای موازی سطح برسد . در  این حالت 10 ثانیه مکث کنید و سپس به آرامی و در حالتی که عضلات ران سفت و منقبض اند بلند شده و بایستید . این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید . هرچه زمان نشستن را افزایش داده و به آرامی انجام دهید ، عضلات چهار سر پایتان قوی تر می شوند  .

• بلند شدن روی یک سطح یا پله :

پای آسیب دیده را روی یک سطح مثل آجر و یا قطعه چوب صاف به ارتفاع تقریبا 10سانتیمتر و پای سالم را روی زمین قرار دهید .روی پای مصدوم بلند شوید و زانو را صاف کنید. در این حالت پای سالم از روی زمین بلند شده و وزن شما روی پای صدمه دیده قرار می گیرد . برای تکرار حرکت پای سالم را پایین آورده و به حالت اولیه برگردید . حرکت را در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

• صاف کردن زانو با وجود مقاومت :

یک طناب الاستیکی را دور پای آسیب دیده بایندازید و دو سرآن را دور پایه میز یا صندلی گره بزنید ،حلقه ایجاد شده باید پشت زانوی آسیب دیده شما بیافتد . پای سالم رااز زمین بلند کنید و در صورت نیاز در حفظ تعادل دست خود را تکیه گاه بگذارید. در این حالت :
A. زانوی آسیب دیده را خم کنید 
B. به آرامی زانوی آسیب دیده رابا انقباض عضلات پا صاف کنید.
این تمرین را نیز در 3 ست10تایی انجام دهید .
درصورتی که انجام این تمرین برای شما مشکل است می توانید پای سالم را روی زمین بگذارید و روی دو پا تمرین را انجام دهید .

منبع :www.sportmedicine.ir

آسیب های ورزشی در فوتبالیست ها

آسیب های ایجاد شده در حین انجام ورزش فوتبال را می توان به دو دسته کلی آسیب های ناشی از تمرین بیش از اندازه و آسیبهای حاد تقسیم بندی نمود.صدمات ناشی از تمرینات بیش از حد به مرور زمان و بدنبال اعمال استرس های فیزیکی مداوم روی اندامها و ارگانهای بدن سبب آسیب دیدگی مفاصل عضلات و بافتهای نرم می شود و معمولا زمان دقیق شروع علایم نامشخص و تقریبی است . آسیب های حاد ورزشی در نتیجه برخورد های ورزشی یا تکل زدن و افتادن روی زمین رخ می دهد و زمان بروز آنها مشخص و دقیق است. می توان آسیب های ورزشی رشته فوتبال را به شرح زیر بیان نمود. • پیچ خوردگی مچ پا : شایعترین صدمه مچ پا در فوتبالیست ها است و در آن پارگی یا کشیدگی رباطهای مچ رخ می دهد. • التهاب تاندون آشیل :آسیبی ناشی از تمرین بیش از اندازه است و فشار مزمن روی مچ پا مسبب آن و سبب درد مچ می شود. این آسیب دیدگی احتمال پارگی زردپی آشیل را افزایش می دهد. • کشیدگی عضلات پشت ران : بروز این امر بخصوص هنگام تکل زدن شایع است و از صدمات شایع فوتبالیست هاست • صدمات مغزی : در اثر اصابت شدید سر به حریف یا توپ فوتبال رخ می دهد و سبب سر درد و تشنج می گردد. •اسپاسم عضلانی : به انقباض ناگهانی شدید و غیر ارادی عضلات اطلاق می شود و سبب درد شدید عضو می گردد. • سندرم پاتلو فمورال : به درد زیر یا حوالی کشکک در ورزشکاران اطلاق می گردد. به آن " زانوی دوندگان " نیز می گویند. • خار پاشنه : از علل شایع درد پا است و بخصوص سبب درد پاشنه پا در صبح می شود. • کشیدگی عضلات ساق : در این صدمه فیبرهای عضلات پشت ساق دچار کشیدگی و پارگی می شوند. • درد ساق (شین اسپلینت ) • پارگی رباط صلیبی قدامی زانو • پارگی رباط جانبی داخلی زانو • پارگی مینیسک زانو

منبع :www.sportmedicine.ir