بورسیت آرنج ( Elbow bursitis )

تعریفبورس ساختاری کیسه مانند و پر از مایع است که بین تاندون و استخوان و یا بین استخوان و پوست قرار می گیرد و سبب تسهیل حرکات تاندون روی استخوان با کاهش اصطکاک بین آنها می شود . در محل آرنج در زیر پوست ناحیه آرنج یک بورس وجود دارد که به آن بورس اوله کرانون یا بورس آرنج می گوئیم و التهاب آن را بورسیت می نامیم .

علل ایجاد التهاب بورس آرنج اعمال نیروی مکرر روی آرنج مثل آنها که با آرنج روی میز مطالعه تکیه می کنند یا آنها که زیاد می نویسند مثل دانش آموزان و هنگام نوشتن روی آرنج نیروی مکرر مالشی به میز روی می دهد درمعرض التهاب بورس هستند .

علائم و نشانه ها
• تورم و التهاب روی آرنج 
• گاهی تورم بدون وجود درد و التهاب دیده می شود 
• تشدید درد در هنگام بستن آرنج و یا اعمال نیرو روی آرنج 
• گاهی علائم عفونت داخل بورس وجود دارد .

درمان• قرار دادن یخ روی محل بورسیت به مدت 20 دقیقه هر 4 – 3 ساعت یکبار به مدت 3 – 2 روز تا زمان برطرف شدن تورم و درد . 
• بستن آرنج با یک بانداژ فشاری برای جلوگیری از تورم بیشتر 
• گاهی تخلیه مایع درون بورس با سوزن لازم است .
• امکان دارد پزشک داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی تجویز کند . 
• حمایت از آرنج با استفاده یک آرنج بند 
• در موارد مزمن و پایدار که به سایر درمان ها پاسخ نداده است جراحی برای خارج کردن بورس لازم است .

مدت رفع علائم چقدر استزمان رفع علائم به فاکتورهای متعددی مثل سن ، وضعیت سلامتی و اینکه سابقه آسیب قبلی وجود دارد یا خیر بستگی دارد .
زمان رفع علائم همچنین به شدت آسیب بستگی دارد . درد ناشی از بورسیت اوله کرانون ( بورسیت آرنج ) معمولا چند هفته طول می کشد تا رفع شود .

پیشگیریبورسیت و التهاب آرنج معمولا از تماس مکرر آرنج با سطوح دیگر ناشی می شود . بهترین راه برای جلوگیری از این آسیب این است که در هنگام مطالعه یا نوشتن آرنج را روی میز به آرامی قرار دهیم و وزن خود را  روی آن نیندازیم .

منبع :www.sportmedicine.ir

ورزش درمانی در افزایش دامنه حرکات شانه

 فیزیوتراپی و توانبخشی: افزایش دامنه حرکات شانه

مفصل شانه انعطاف پذیر ترین مفصل انسان است. ساختار آناتومیک خاصی که این مفصل دارد به آن آزادی حرکت زیادی می دهد. به طوری که دامنه ی حرکات آن بسیار بالا است.
توانایی حرکت شانه در جهات مختلف یک امر حیاتی در فعالیت های ورزشی است.از سوی دیگر بالا بودن دامنه ی حرکات شانه می تواند هر کسی را  مستعد صدمات شانه کند .

 معمولاً در انسانهای فعال مثل ورزشکاران و کودکان، میزان آسیب های شانه بیشتر است. از لحاظ سنی و دوره های زندگی پس از سن 25 سالگی، در نتیجه فعالیت های روزمره، رفته رفته در مواردی درد شانه دیده می شود.در میانسالانی که از شانه و کتف خود در انجام کارها بیشتر استفاده می کنند نیز استعداد بروز این مشکلات بیشتر است. گروه دیگر افرادی هستند که در زمان های ناپیوسته به انجام کار می پرددازند،به طور مثال ورزشکارانی که به طور روتین ورزش نمی کنند و یا نقاشانی که تفننی کار می کنند.
در صورت وجود مشکلات بررسی های بالینی زودرس امری ضروری در تشخیص است. بنابراین در صورتی که با چنین مشکلاتی روبرو شدید بی درنگ به پزشک مراجعه کنید زیرا ممکن است اعصاب و عروق تحت فشار باشند یا مشکل در مفصل و عضلات حمایت کننده وجود داشته باشد، دلیل دیگر برای مراجعه به پزشک این است که عکس العمل طبیعی در مقابل درد شانه، کاهش مضاعف حرکات شانه است که خود دامنه حرکات را بیشتر کاهش می دهد.
در صورت بررسی و معاینه ممکن است پزشک شما را به فیزیوتراپیست ارجاع دهد و فیزیوتراپ نیز با طراحی یک برنامه تمرینی حرکات شانه ی شما را حفظ کند.
یکی از تمرینات مفید و خوبی که تحرک مفصل را بهبود می بخشد و درد را کاهش می دهد تمرینات پاندولی (آونگی) است که تمرینات codman نیز نامیده می شوند.شما این تمرینات را می توانید در دو حالت انجام دهید: روی نیمکت به شکم بخوابید و یا ایستاده و دست مقابل روی یک صندلی باشد.

    

هدف: برای استراحت عضلات کتف و شانه. بهبود درد و افزایش دامنه ی حرکات.حالت:به شکم و روی یک نیمکت و یا لبه ی تخت بخوابید، دست ضعیف و یا آسیب دیده را آویزان کنید. اجازه دهید کتف و کمربند شانه ای شما در وضعیت ریلکس و آزاد  باشد.
انجام تمرین:به آرامی و نرمی دست خود را جلو و عقب ببرید. توجه شود که از عضلات گردن استفاده نکنید و فقط دستانتان را حرکت دهید. اگر می خواهید حرکت را ساده تر انجام دهید می توانید از کسی بخواهید که دستتان را به آرامی حرکت دهد. هرچه میزان درد کاهش یافت، شما می توانید میزان حرکت خود ر ا بیشنر کنید.
در آغاز زاویه ی دست شما باید از  15 درجه شروع شده و تا 45 - 30 درجه حرکت کند، و این مقدار باید در حالی باشد که شما دردی را حس نکنید. 
زمان انجام حرکات از 15 ثانیه آغاز شده و تا 5-3 دقیقه نیز می تواند طول بکشد.
و اما حرکات بعدی:

      

هدف: ریلکس و استراحت دادن به عضلات کتف و شانه، به جهت کاهش درد و افزایش دامنه ی حرکت.
حالت:بیاستید و با دست سالم از یک صندلی محکم بگیرید. از کمر خم شوید و برای حفظ تعادل بهتر و محافظت از کمر زانوها را نیز کمی خم کنید.
دست ضعیف و یا مصدوم را آویزان کنید و همچنین کتف و کمربند شانه تان را نیز در حالت ریلکس و استراحت قرار دهید.
انجام تمرین:در حالی که کتف و شانه ازاد است با حرکت نرم دستتان را بچرخانید. سپس کمرتان را راست کنید و استراحت کنید.
دوباره خم شوید، اما اینبار دست را در جهت مخالف بچرخانید. مدت انجام این حرکات در ابتدا 15 ثانیه است اما شما می توانید به مرور به مدت 3 تا 5 دقیقه نیز ادامه دهید.
برای درک بهتر این تمرین، عکس این حرکت به صورت متحرک است. در صورتی که در صفحه ی شما ثابت بود، یکبار صفحه را refresh کنید. 

منبع :www.sportmedicine.ir

آسیب و در رفتگی شانه

پیش زمینهمنظور از جابه جایی یا همان دررفتگی شانه خارج شدن سر استخوان بازو از حفره، مفصلی شانه می باشد که نسبت به افراد عادی در ورزشکاران بشدت شایع است و از علل شایع درد شانه در ورزشکاران است. مفصل شانه شایعترین مفصل بدن است که دچار در رفتگی و جابجایی میگردد. 96% موارد جابجایی در اثر ضربه ایجاد می شوند.جابجایی شانه می تواند به سمت جلو، بالایا پائین یا عقب باشد که در 85% موارد سر استخوان بازو به سمت جلو جابه جا می گردد.جابه جایی شانه 50-45% از موارد جابه جایی مفاصل بدن را تشکیل می دهد.آناتومی کاربردی

مفصل شانه از قرارگیری سربزرگ استخوان بازو داخل حفره گلنوئید استخوان کتف بوجود می آید این مفصل توسط کپسول مفصلی پوشیده می شود. حفره مفصلی شانه توسط دو لایه عضلات سطحی و عمقی پوشیده می شود لایه عمقی را عضلات گرداننده شانه ( Rotator cuff ) می سازند که 4 عضله کوچک می باشند که سبب چرخش به داخل و خارج مفصل شانه می شوند و مفصل را از اطراف حمایت هم می کنند. تاندونهای این عضلات با کپسول مفصل شانه در هم می آمیزند. لایه سطحی را عضله دلتوئید تشکیل می دهد

بیومکانیک ورزشی

هر نیروی وارده در ورزش به مفصل شانه امکان دارد منجر به  در رفتگی شانه شود.میزان ریسک بروز این مسأله در صورت وجود سابقه قبلی در رفتگی یا شلی مفصلی افزایش می یابد. در بهم خوردن شدید در ورزش ریسک این مسأله زیاد است. بطور کلی هر نوع ورزشی که در آن در سرعت بالا ناگهان سرعت کم شده و نیرو به بازو منتقل شود احتمال دررفتگی زیاد است مثل دوچرخه سواری، شیرجه.

شرح حال

بطور معمول با شرح حال می توان نوع دررفتگی را براحتی مشخص نمود.
تعیین نوع دررفتگی با پرسیدن وضعیت دست هنگام ضربه براحتی شناسایی می گردد. معمولاً دررفتگی به جلو هنگامی رخ میدهد که دست و آرنج باز و بازو به خارج چرخیده و دور از بدن است مثل هنگامی که با دست روی زمین می افتیم. دررفتگی به سمت عقب با اعمال نیرو از روبرو در حالیکه دست در کنار بدن و به سمت داخل چرخیده است رخ می دهد.
چنانچه فرد بعد از تشنج یا شوک الکتریکی آمده است حتماً‌ باید به دررفتگی خلفی مشکوک شد.
دررفتگی به سمت پائین نادر است.سابقه دررفتگی قبلی پرسیده شود که داشته یا خیر.

معاینه

چنانچه دررفتگی وجود داشته باشد فرد درد شدیدی دارد و ممکن است نتوان مفصل را حرکت داد. در دررفتگی قدامی می توان سر بازو را لمس نمود و دامنه حرکات کاهش دارد. بخصوص در حرکت به خارج ( abduction ) و چرخش به داخل ( internal rotation ) . فرد معمولاً بازو را در حالت کمی دور از بدن و چرخش به خارج نگه می دارد. 
دررفتگی به عقب تشخیص مشکلتری از قدامی دارد. بازو معمولاً‌ در وضعیت چرخش به داخل و در کنار بدن می باشد. دامنه حرکات کاهش یافته است بخصوص در حرکت چرخش به خارج و به سمت جلو.معاینه کامل عصبی عضلانی بایدصورت گیرد.

تصویربرداریرادیوگرافی: 
نمای Anteroposterior : به بیمار می گوئیم ْ45-30 خم شود بطوریکه استخوان کتف وی موازی کاست رادیوگرافی قرار گیرد. این سبب می گردد که یک عکس AP در صفحه استخوان کتف گرفته شود در حالت نرمال یک فضای خالی بین سر بازو و حفره گلنوئید قرار دارد که در حالت در رفتگی این فضا وجود ندارد.
چنانچه عکس AP در صفحه بدن گرفته شود امکان دارد دررفتگی های خلفی را نشان ندهد.
نمای طرفی ( lateral )  :نمای AP نشان می دهد دررفتگی داریم یا خیر. اما نمای طرفی جهت آن را که به جلویا عقب می باشد را نشان می دهد.
ام ار آی: در افراد مسن یا میانسال که احتمال پارگی رباطهای عضلات چرخاننده شانه بدنبال جابجایی شانه زیاد است چنانچه دامنه حرکات بهبود نیابد یا درد رفع نگردد MRI برای تشخیص آسیب این رباطها لازم است. چانچه گادولینیوم MRI انجام شود بهتر است.

درمان  فاز حاد:بعد از جا انداختن باید دست به مدت 3-1 هفته توسط بانداژ بی حرکت باشد.
در این مدت فرد باید تمرین های دامنه حرکتی را برای مفاصل آرنج – مچ دست و دست انجام دهد.درمان جراحی معمولاً‌ برای ورزشکارانی که نیاز زیاد به استفاده از اندام فوقانی در ورزش خاص خود دارند توصیه می گردد و در افراد معمولی نیازی نیست.
 فاز بهبودی: 
بعد از دوره بی حرکت سازی حرکات غیر فعال شانه شروع می گردد ( حرکات توسط فرد دیگر )
در افراد پیر بعد از 1 هفته بی حرکتی باید حرکات غیر فعال شروع شوند زیرا افراد مسن مستعد خشکی مفصل هستند. هدف از این حرکات دستیابی به چرخش به خارج 30 درجه و جلو آوردن دست به میزان 90 درجه در سه هفته اول و دستیابی به 40 درجه چرخش به خارج و بالا آوردن دست تا 240 درجه در سه هفتم دوم است.
درمان جراحی در مورد ورزشکارانی که در این فاز ناپایداری علامتدار مفصلی را نشان می دهند انجام می گیرد.
 فاز نگهدارنده: 
در این فاز تقویت عضلات گرداننده شانه با اعمال وزن و حرکات فیزیوتراپیک صورت می گیرد. شنا کردن یک ورزش عالی برای این منظور می باشد.

بازگشت به تمرینات 

• نباید تا زمان رفع کامل علائم و محدودیتهای حرکتی مفصل شانه بعد از در رفتگی به رقابت بازگشت که این امر معمولاً دو الی سه ماه زمان نیاز دارد.
عوارض 
• آسیب عروقی _ عصبی در ناحیه بازو و بدنبال دررفتگی
• آسیب عضلانی همراه عضلات ناحیه بازو 
• عوارض ناشی از شکستگی در همراهی شکستگی و در رفتگی شانه

•استعداد به در رفتگی های مکرر : به خصوص در افراد زیر 18 سال چنانچه یک بار در رفتگی قدامی رخ دهد بسیار مستعد به بروز مجدد آن هستند و چنانچه این امر سه الی چهار بار تکرار گردد نیاز به جراحی برای پایدار کردن مفصل شانه داریم.

پییش آگهی 

سن بروز این آسیب مهمترین فاکتور بیان کننده بروز مجدد است. افراد جوان بیشتر مستعد بروز مجدد می باشند. اگر در دوران نوجوانی رخ دهد احتمال بروز مجدد تا 90% می رسد در افراد بالای 40 سال ریسک بروز مجدد 15-10% می باشد.اغلب بروزهای مجدد در عرض 2 سال اول بعد از آسیب اولیه رخ می دهد.

منبع :www.sportmedicine.ir

آسیب شبکه بازویی (Brachial plexus injury )

تعریفمنظور از شبکه بازویی یک سری اعصاب هستند که از ستون مهره در ناحیه گردن شروع شده و به اندام فوقانی می روند. در ناحیه گردن هفت مهره ستون فقرات داریم  که توسط رباطها بهم اتصال دارند و بین آنها دیسکهاس بین مهره ای را داریم از فاصله بین مهره ها اعصاب شبکه بازویی که از نخاع منشا گرفته اند عبور کرده و به اندام فوقانی می روند و حس و حرکت اندام فوقانی را تامین می کنند. در آسیب هایشبکه بازویی این اعصاب دچار کشیدگی یا پارگی می شوند.

عللاین آسیب ها اغلب هنگامی رخ می دهد که در ورزشهای پر تماس بصورت ناگهانی سر و گردن به یک سمت می رود و این امر سبب کشیده شدن اعصاب در سمت مقابل حرکت سر و گردن می شود. گاهی هم کشیده شدن ناگهانی سر به یک سمت سبب فشرده شدن اعصاب در همان سمت و التهاب آنها می شود

علائم
• درد شدید و تیر کشنده از گردن به اندام فوقانی.
• درد می تواند به صورت احساس گرمای شدید دردست باشد.
• درد می تواند به صورت سوزن سوزن شدن در اندام فوقانی باشد.
• احتمال دارد عضلا بازو و دست ضعیف شوند.
• در صورت آسیب اعصاب فوقانی شبکه بازویی درد در سمت خارج بازو و ساعد دست ایجاد می گردد.
• در صورت آسیب اعصاب تحتانی شبکه بازوئی درد در سمت داخل بازو و ساعد و دست ایجاد می گردد.

تشخیص پزشک با توجه به علائم و معاینه سر و گردن و شانه و بازو می تواند تشخیص را مطرح کند. درد تیر کشنده در دست بدنبال خم کردن سر و گردن به جلو یا طرفین به نفع این تشخیص است. پزشک می تواند برای رد آسیب احتمالی به مهره ها در خواست عکس ساده گردن کند یا بنا به ضرورت درخواست سی تی اسکن یا ام آر آی کند. گاهی موارد برای تایئد تشخیص نیاز به انجام تستهای تحریکی عضله و تست مربوط به هدایت عصبی است.

درمان• استراحت به گردن، بازو و شانه تا زمان بهبود درد
• استفاده از یخ درمانی روی شانه و گردن به مدت 20 دقیقه هر 3 تا 4 ساعت به مدت3-2 روز تا رفع درد
• استفاده از داروهای ضد التهابی
• انجام ورزشهای خاص برای تقویت عضلات گردن و کاهش درد یا رفع آن

زمان بازگشت به فعالیت ورزشیزمان بازگشت برای هر فرد متفاوت است. این زمان بستگی به سرعت بهبود اعصاب آسیب دیده بستگی دارد. به طور معمول هر چه درمان از لحظه ایجاد آسیب دیر تر شروع شود زمان بهبودی نیز بهتر خواهد بود. هدف از درمان و توانبخشب بازگشت هر چه سریعتر به وضعیت قبل از صدمه دیدگی است

پیشگیری از آسیب دیدگی
با تقویت  عضلات گردن به بهترین نحو می توان از ایجاد این نوع از صدمه گردن پیشگیری نمود
این تقویت باید هو شامل تقویت قدرت و هم شامل تقویت انعطاف عضلات گردن باشد

منبع :www.sportmedicine.ir

بیماری جمود مفصل شانه ( کپسولیت چسبنده شانه )

پیش زمینه بیماری شانه منجمد که به آن جمود مفصل شانه  یا کپسولیت چسبنده  هم می گویند درد و سفتی در مفصل شانه است که به سوی ناتوانی در حرکت دادن آن و کاهش شدید دامنه حرکات شانه پیشرفت می کند. واژه «جمود» در این عبارت اشاره به درجه حرارت پایین و انجماد ندارد بلکه به معنی عدم انعطاف پذیری حرکتی در تاندون ها، بورس ، کپسول مفصلی ، عضلات ، عروق خونی و اعصاب مرتبط با مفصل شانه است . این عارضه در همه سنین دیده می شود ولی در مردان بالای ۴۰ سال که در دوره جوانی به ورزشهای قهرمانی می پرداخته اند شایعتر است . علایم و نشانه های شایع در مراحل اولیه : • درد معمولاً خفیف شانه که به سوی درد شدید پیشرفت کرده و خواب و فعالیت طبیعی فرد را دچار اختلال می کند. درد با حرکت دادن شانه بدتر می شود. • سفتی مفصل شانه که مانع حرکت طبیعی شانه می شود. با کاهش حرکت شانه این سفتی افزایش می یابد. • احساس صدای ساییدگی یا چینی شکسته هنگام حرکت شانه در مراحل پیشرفته : • درد در بازو و گردن • ناتوانی در حرکت دادن شانه • درد غیر قابل تحمل شانه علل ایجاد انجماد مفصل شانه در علم روماتولوژی علت لین امر را دیستروفی رفلکسی سمپاتیک می دانند که سبب بهم خوردن تعادل سیستم اتونوم در اندام فوقانی می گردد . آسیب ها یا التهاب های خفیف شانه ، نظیر بورسیت یا تاندنیت ، که با کمتر به کار بردن مفصل شانه تشدید می یابند. با کمتر به کار بردن مفصل شانه در عرض ۱۰-۷ روز چسبندگی هایی (به صورت نوارهای بافتی محدودکننده حرکت ) ایجاد می شود که این خود حرکت مفصل شانه را باز هم محدودتر می کند. پس از هفته ها کم حرکتی مفصل شانه ، چسبندگی های مذکور به قدری پیشرفت می کند که به ناتوانی در حرکت دادن مفصل شانه می انجامد.

عوامل افزایش دهنده خطر

• نادیده گرفتن آسیب های خفیف شانه از قبیل بورسیت یا تاندونیت

• نامطلوب بودن وضعیت فعالیت های فیزیکی و پرداختن به ورزشهای قهرمانی به طور نامنظم

• دیابت شیرین

• بیماری عروق محیطی

• بی حرکتی

• مشاغل نشسته و کم تحرک

• شرکت در ورزشهای شدید یا پربرخورد

پیشگیری

• اقدام به درمان طبی بورسیت و تاندونیت شانه شامل نرمش های شانه به منظور جلوگیری از تشکیل چسبندگی

• انجام منظم نرمش های کششی

عواقب موردانتظار

با درمان و توانبخشی معمولاً بهبود می یابد ( ولی ممکن است بهبود آن چندین ماه به طول انجامد ). برخی موارد آن به طور خودبه خود بهبود می یابند.

عوارض احتمالی

• درد و ناتوانی دایمی در حرکت دادن شانه ، در صورت عدم درمان یا به تأخیر انداختن درمان

• پارگی کپسول شانه در اثر ضعف بافتی و وجود بافت جوشگاهی

 درمان

اصول کلی :

-  بررسی های تشخیصی ممکن است شامل رادیوگرافی (آرتروگرافی ) با (ام. آر.آی) شانه باشد.

-  درمان ممکن است شامل حرکت دادن اجباری شانه برای رفع چسبندگی ها باشد. این درمان در بیمارستان یا یک مرکز جراحی سرپایی و زیر بیهوشی عمومی انجام می گیرد.

-  آویختن دست به گردن با استفاده از یک پارچه ممکن است ناراحتی بیمار را تخفیف دهد.

-  به کار بردن گرما بر روی محل درگیری (با کمپرس گرم یا بالشتک گرم کننده ) به تخفیف درد کمک می کند.

-  در موارد برخی بیماران کمپرس یخ ممکن است سودمندتر باشد. در موارد شدید ممکن است جراحی به منظور رفع چسبندگی ها یا ترمیم کپسول مفصلی ضرورت یابد.

 داروها :

• داروهای ضدالتهابی غیراسترویید

• تزریق کورتون و مواد بیحس کننده موضعی به داخل مفصل برای کاهش درد و التهاب

• برای درد خفیف استفاده از داروهای بدون نسخه ، نظیر آسپیرین ممکن است کافی باشد.

فعالیت و ورزش درمانی

• درمان فیزیکی و نرمش های غیرفعال شانه

• پس از بهبود علایم هرچه سریعتر فعالیت های طبیعی خود را از سر بگیرید.

رژیم غذایی

رژیم خاصی نیاز نیست . استفاده از مکمل های ویتامینی و مواد معدنی کمک کننده نیست مگر اینکه بیمار قادر به دریافت رژیم غذایی تعادل طبیعی نباشد.

در این شرایط به پزشک خود مراجعه نمایید

• اگر شما یا یکی از اعضای خانواده تان دارای علایم جمود شانه باشید.

• بروز درد پایدار شانه که نشان دهنده احتمال بورسیت یا تاندونیت است .

• اگر دچار علایم جدید و غیرقابل کنترل شده اید. داروهای تجویزی ممکن است با عوارض جانبی همراه باشند.

منبع :pezeshkan.org