ارتز های مناسب برای پیشگیری و درمان پیچ خوردگی مچ پا

پیش زمینه

پیچ خوردگی های مچ پا یکی از شایع ترین آسیب های ورزشی به شمار می آیند که درد در مچ پا  همراه با کشیدگی یا پارگی لیگامانی و ناپایداری مفصلی را به دنبال خواهند داشت. 

یکی از درمان های غیر جراحی  و رایج برای افراد با پیچ خوردگی های مچ پا ، استفاده از ارتزهایی است که به این منظور ساخته می شوند.

ارتزها ی پیچ خوردگی مچ پا سبب

ü     کنترل دامنه حرکتی مچ پا

ü     جلوگیری از وارد آمدن نیروهای بیش از حد به مفصل مچ پا و لیگامان ها

ü     حفظ وضعیت عملکردی مفصل مچ پا

ü     افزایش تعادل و ثبات فرد

ü     حفظ بی ثباتی اندام آسیب دیده

ü     کاهش ادم

ü     کنترل و حفاظت مچ پا بعد از عمل جراحی

ü     برگرداندن فرد به فعالیت در کمترین زمان ممکن

شدت درد و میزان ناپایداری مفصلی بسته به نوع پیچ خوردگی در بیماران متفاوت است. پیچ خوردگی های مچ پا به 3 دسته تقسیم می شوند که برای هر یک، از ارتزهای خاصی استفاده می شود.

پیچ خوردگی های نوع 1 :

 دراین دسته از پیچ خوردگی ها که نوع خفیف پیچ خوردگی ها محسوب می شوند، علائم شامل کشیدگی لیگامانی به صورت جزئی، درد کم و تورم کم در مچ پا است. این نوع از پیچ خوردگی ها نقص عملکردی خاصی را برای بیمار ایجاد نمی کند و فرد می تواند بعد از چند روز به فعالیت باز گردد.

ارتزهایی که برای این دسته از پیچ خوردگی ها مورد استفاده قرار می گیرند شامل:

·        Lace-up orthoses

عملکرد این ارتز شبیه باند پیچی کردن مچ پا می باشد و اندازه آن مطابق با سایز کفش بیمار ساخته می شود.استرپ هایی که در این ارتز استفاده شده است، سبب محکم نگه داشتن آن بر روی پای فرد می شوند. همچنین یک باز شدگی در قسمت پاشنه این ارتز وجود دارد که اجازه می دهد تا پا به آسانی درون ارتز قرار گیرد. این ارتز قابل شستشو و کم حجم بوده و پذیرش پوشیدن آن بالا است. ( شکل 1)

 Lace-up orthoses ( شکل 1)

 

·        Swede - O  lightening lok

این ارتز کم حجم و سبک بوده و از مواد توری مانند ساخته می شود که اجازه عبور جریان هوا را در پا فراهم می آورد. ( شکل 2)

Swede- O  lightening lok ( شکل 2)

·        Elastic support

این ارتز از مواد الاستیکی ساخته می شود و فشردگی بیشتری را در قسمت خارجی مچ پا جهت کنترل ادم ایجاد می کند. ارتزهای الاستیکی اجازه مقدار کمی پلانتار فلکشن پا را می دهند ، همچنین پاشنه ویسکوالاستیکی آن ها سبب بالا آوردن پاشنه می شود. ( شکل 3)

Elastic support (شکل3)

پیچ خوردگی های نوع 2:

در نوع دوم از پیچ خودگی های مچ پا ، درد متوسط تا شدید در مچ پا احساس می شود، سفتی مفصلی و پارگی لیگامان های خارجی نیز اتفاق می افتد. در این نوع از پیچ خوردگی ها فرد نقص عملکردی متوسط را در هنگام راه رفتن و بالا آوردن انگشتان خواهد داشت و تقریبا 3-2 ماه طول می کشد تا بیمار قدرت و ثبات مفصلی را دوباره باز یابد.

ارتزهایی که برای این دسته از پیچ خوردگی ها مورد استفاده قرار می گیرند شامل:

·        Air cast (Air stirrup)

این ارتز از پلاستک سخت ساخته شده و ساپورت را برای سمت داخل و خارج مچ پا فراهم می آورد.همچنین صفحات پلاستیکی جانبی در برابر نیروهای اینورژن مقاومت می کنند در حالی که اجازه حرکات درسی فلکشن و پلانتار فلکشن پا را می دهند.( شکل 4)

                                                                        Air cast (Air stirrup)   ( شکل 4)

·        Sure step Ankle support system

این ارتز از صفحات داخلی و خارجی پلاستیکی که با ابر پوشش داده می شوند و یک کفه سخت تشکیل شده است. این کفه به حفظ وضعیت طبیعی مفصل ساب تالار کمک کرده و اجازه تحمل وزن زود هنگام را در راستای صحیح به پا می دهد.( شکل5)

Sure step Ankle support system ( شکل5)

پیچ خوردگی های نوع 3:

نوع سوم پیچ خوردگی ها ، شدیدترین پیچ خوردگی پا محسوب می شوند که تقریبا تمام لیگامانهای مچ پا پاره می شوند. از دیگر علائم آن درد و تورم زیاد، بی ثباتی شدید در مچ پا و نقص عملکردی است به طوری که فرد برای راه رفتن باید از کراچ( عصای زیر بغل) استفاده کند.  این نوع از پیچ خوردگی ها اغلب به صورت غیر جراحی درمان می شوند، البته در برخی موارد نیز ممکن است به جراحی نیاز داشته باشند .

برای این دسته از پیچ خوردگی ها  از ارتز زیر استفاده می شود:

·                                                                                                                                                          Controlled ankle motion walkers       

این ارتز شبیه به قالب های قابل برداشتن می باشد و دارای کف غلتاننده بوده که اجازه حرکت طبیعی تر را برای فرد فراهم می آورد، همچنین محورهای داخلی و خارجی آن سبب ایجاد دامنه حرکتی قابل تنظیم برای مچ پا می شوند.( شکل 6)

Controlled ankle motion walkers  ( شکل6)

منبع :www.sportmedicine.ir

سندرم تونل کارپال (carpal tunnel syndrome)

پیش زمینه : سندرم تونل کارپال (carpal tunnel syndrome) عبا رت است از تحت فشار قرارگرفتن عصب مدیان در سطح مچ دست. تونل کارپال توسط استخوانهای کارپال در قسمت درسال و لیگامان کارپال عرضی در قسمت ولار تشکیل شده است . تاندن های عضلات FDS ,FDP ,FPL و نیز عصب مدیان و شریان مدیان در این تونل قرار دارند. چنان چه تاندونها ملتهب شوند، فضای داخل تونل کارپال کاهش می یابد وعصب تحت فشار قرار میگیرد .فلکشن و اکستنشن ( خم و راست کردن )بیش از حد مچ دست نیز موجب افزایش فشار در تونل کارپال میگردد. علایم ونشانه ها: علایم کلاسیک این سندرم شامل کرختی و گزگز انگشت شست تا نیمه داخلی انگشت حلقه ، درد و بیداری شبانه و ضعف در دست می باشد، علایم ممکن است در فعالیت هایی مانند رانندگی یا خواندن روزنامه تشدید یابند . این آسیب مچ دست در تنیس بازان، دوچرخه سواران وپرتاب کننده ها دیده میشود. مشت کردن مداوم وفعالیتهای مکرر پرتابی وورزشهای راکتی نیز موجب تشدید علایم میگردند . سندرم تونل کارپال میتواند به دنبال یک شکستگی یا ضربه (تروما) ، بیماریهایی مانند آرتریت روماتوئید ، دیابت یا حاملگی نیز ایجاد شود. درمان ارتزی: اگر چه استراحت ، بی تحرکی وعدم استفاده از مچ دست و استفاده از داروهای ضد التهابی وتزریق استروئید ازدرمان های این بیماری محسوب می شوند، ارتزهای استاتیک مچ دست (static wrist hand splint) نیز یک درمان مهم واصلی در این بیماری به حساب می آیند . این اسپیلنت ها مچ دست را در در وضعیت نوترال قرار داده و از فشار روی عصب مدیان در مچ دست می کاهند. توصیه میشود که بیماران این اسپیلنت را به صورت شبانه استفاده کنند البته گاهی نیز پوشیدن 24 ساعته ارتز نیز برای بیمار توصیه میشود. اسپیلنت های استاتیک مچ دست از مواد ترموپلاستیک ساخته شده و دارای استرپ هایی برای محکم نگه داشتن آن بر روی دست می باشند. نمونه ای از اسپیلنت استاتیک مچ دست نمونه ای از اسپیلنت استاتیک مچ دست

منبع :www.sportmedicine.ir

آرتزهای مورد استفاده در شکستگی های مهره های کمر

پیش زمینه: شکستگی های مهره های کمر یکی از آسیب های ستون مهره ها می باشد که بسته به نوع و شدت آسیب ، درمانها ی مختلفی برای آن به کار می رود. یکی از روشهای درمانی رایج به دنبال شکستگی های مهره های کمر ، استفاده از ارتزها می باشد. از اهداف استفاده از ارتزها در شکستگی مهره ها میتوا ن به موارد زیر اشاره کرد: Ø کاهش درد Ø ایجاد ثبات برای ستون مهره ها Ø ایجاد ساپورت خارجی Ø التیام بافت نرم آسیب دیده Ø جلوگیری از دفورمیتی در طول فاز بهبود در ساخت این ارتزها از مواد مختلفی استفاده می شود ; در صورتیکه شکستگی از نوع با ثبات باشد ، از انواع ارتزهای نرم (کرست ها) استفاده می شود که این ارتزها معمولا از کانوا یا فیبرهای الاستیکی ساخته می شوند ، یک نمونه از ارتزهای نرم را در زیر مشاهده می کنید) شکل1) (شکل1) نمونه ای از کرست کمری در صورتی که برای شکستگی نیاز به بی تحرکی بیشتری باشد، از مواد پلاستیکی محکم و بارهای فلزی استفاده می شود که در زیر به برخی از آنها اشاره می کنیم: Chair-back orthoses: یکی از ارتزهای بسیار موثر در کنترل فلکشن، اکستنشن ( خم شدن به جلو و عقب ستون مهره ها) در مهره های اول تا چهارم کمری است، همچنین خم شدن به کنار (lateral bending) نیز توسط این ارتز محدود می شود. ارتز Chair-back از باندهای سینه ای، باند لگنی و 2 بار پارااسپاینال ساخته می شود.( شکل2) (شکل 2)Chair-back orthoses Knight-taylor orthoses : یکی دیگر از ارتزهای مورد استفاده در شکستگی های مهره های کمر می باشد. این ارتز شامل باند لگنی، باند سینه ای، بارهای پارااسپاینال و بارهای جانبی است و حرکت فلکشن،اکستنشن و خم شدن به کنار را محدود می کند. ( شکل3)Knight-taylor orthoses  Jeweet orthoses: این ارتز نیز در شکستگی های مهره های فوقانی کمر بسیار موثر است.این ارتز نیز همانند ارتزهای فوق، حرکات ستون مهره ای را محدود می کند و سبب ثبات بخشیدن به مهره های آسیب دیده می شود.(شکل4) (شکل4)Jeweet orthoses

منبع :www.sportmedicine.ir

بریس های اصلاحی اسکولیوز ( Scoliosis braces )

پیش زمینهیکی از درمان های اصلی اسکولیز ( خمیدگی جانبی ستون فقرات) استفاده از بریس است. بریس های مختلفی برای این ناهنجاری ستون فقرات مورد استفاده قرار می گیرند که بسته به میزان انحنای ستون فقرات و محل آن تجویز می شوند.
٭  در قوس های 20-0 درجه اغلب از بریس استفاده نمی شود، البته این افراد باید دائما تحت معاینه پزشک قرار داشته باشند.
٭  در قوس های 20-40 درجه در صورت افزایش انحنا باید از بریس استفاده شود.
٭  در قوس های 45-40 درجه اغلب نیاز به جراحی دارند.

دو دسته کلی ارتز برای بیماران اسکولیز وجود دارد٭   ( TLSO ( Thoracolumbosacral orthoses 
٭   Milwaukee (میلواکی)

هدف درمان ارتزی برای بیماران اسکلویز٭  کنترل انحنا
٭  جلوگیری از افزایش انحنا
٭  به تاخیر انداختن زمان جراحی است.

از ارتزهای TLSO  که برای اصلاح اسکلویز استفاده می شود میتوان به ارتز های زیر اشاره کرد
٭ Boston ( رایج ترین )
٭ Lyonnaise 
٭ Wilmington
٭ Rosenberger
٭ Charleston

          بریس Boston                                     بریس Rosenberger                                       بریس Wilmington

                                                  

عملکرد این ارتزها ایجاد سیستم 3 نقطه فشار است، به این صورت که این ارتزها دارای ساختاری هستند که سبب می شوند تعادل در دو طرف بدن حفظ شده و از انحراف بیشتر ستون فقرات جلوگیری می کنند.این ارتزها اغلب از پلی پروپیلن یا پلی اتیلن ساخته می شوند. دارای باز شدگی خلفی یا قدامی هستند.( به منظور راحتی در پوشیدن و در آوردن ارتز) و تقریبا همگی به صورت تمام وقت ( Full time ) باید پوشیده شوند.
ارتزهای TlSO برای بیماران با راس قوس تا زیر هشتمین مهره سینه ای استفاده می شوند.

بریس Milwakee ( میلواکی )
بریس میلواکی یک ارتز ( CTLSO (Cervicothoracolumbosacral orthoses است که شامل یک قسمت لگنی بوده که به 2 بار قدامی و 1 بار خلفی متصل می شود، همچنین یک حلقه گردنی در این ارتز به کار رفته است که سبب کاهش نوسان ستون مهره ها و نگه داری مهره های فوقانی توراسیک روی ساکروم می شود.این بریس برای قوس های بالای هشتمین مهره سینه ای استاده می شود و با ایجاد یک سیستم 3 نقطه فشار سبب اصلاح و بهبود الاینمت قوس های ستون فقرات می شود.

      بریس میلواکی                                                 بریس میلواکی
                                 

منبع :www.sportmedicine.ir

ارتزهای مناسب در آسیب لیگامان های زانو

پیش زمینهارتزهایی که برای آسیب های وارده به لیگامان های زانو مورد استفاده قرار می گیرند  از مواد مختلفی از جمله پلاستیک، فوم ، فلز و مواد الاستیکی ساخته می شوند و در سایزها و رنگ های مختلف  موجود می باشند. این ارتز ها به 3 دسته کلی تقسیم می شوند:
   Prophylactic knee brace ( بریس جلوگیری کننده زانو )
   Functional knee brace ( بریس عملکردی زانو )
  Rehabilitative knee brace     ( بریس بازسازی کننده زانو )

Prophylactic knee brace ( بریس جلوگیری کننده زانو )این ارتزها به منظور جلوگیری از آسیب های وارده به لیگامان های زانو  - به خصوص در ورزش های تماسی مانند فوتبال -  طراحی شده اند. در ساخت این ارتزها از باندهای نئوپرنی در قسمت ران و ساق پا استفاده می شود که توسط استرپ هایی روی زانو محکم قرار می گیرند.
 این ارتزها:

      در بی ثباتی و آسیب های وارده به لیگامان های متقاطع قدامی و خلفی زانو ( ACL ،  PCL)
     در بی ثباتی و آسیب های وارده به لیگامان های جانبی داخلی و خارجی زانو(LCL ، MCL) استفاده می شوند.
      از وارد آمدن نیرو های اضافی به مفصل زانو جلوگیری می کنند.
     سبب بهبود حرکات طبیعی زانو می شوند.
      از فیبرهای کربن ساخته می شوند و سبک وزن می باشند.
      کم حجم بوده و زیر لباس نیز پوشیده می شوند.        
 

Functional knee brace ( بریس عملکردی زانو )

این ارتزها به منظور فراهم آوردن ساپورت و ثبات زانو در هنگام فعالیت های ورزشی مورد استفاده قرار می گیرند.

v     به دنبال آسیب و ضایعات  وارده به لیگامان متقاطع قدامی ( ACL) می توان از این ارتز استفاده کرد.

v     همچنین این ارتز سبب ، افزایش حس عمقی و قدرت عضلانی می شود.

v     ارتزهای عملکردی زانو، در بهبود بافت های آسیب دیده زانو مفید بوده و

v      از صدمات احتمالی وارده به لیگامان ها نیز جلوگیری می کنند.

Rehabilitative knee brace ( بریس بازسازی کننده زانو )

این ارتزها بعد از جراحی های بازسازی کننده لیگامان های زانو(ACL  ،  PLC، MCL ، LCL) استفاده می شوند . بریس بازسازی کننده زانو سبب :

     کنترل و حفاظت زانو پس از عمل جراحی

    برگرداندن فرد به فعالیت در کمترین زمان ممکن می باشد.

   دامنه حرکتی مفصل زانو را کنترل کرده

   از وارد آمدن نیروهای بیش از حد به مفصل و  لیگامان ها جلوگیری می کند.  

منبع :www.sportmedicine.ir