تاندنیت آشیل

تاندنیت آشیل بیماری است که علامت عمده آن درد در پشت ساق و نزدیک پاشنه است. تاندون آشیل بزرگترین تاندون بدن است. این تاندون عضلات پشت ساق را به استخوان پاشنه متصل میکند و کارکرد آن برای راه رفتن، دویدن و جهیدن لازم است.
 انواع تاندنیت آشیل
تاندنیت Tendinitis به معنای التهاب تاندون است. التهاب پاسخ طبیعی بدن به آسیب یا بیماری است و علامت آن درد و تورم است. دو نوع تاندنیت آشیل وجود دارد.
تاندنیت در قسمت های بالای آشیل
در این بیماری فیبرهای قسمت های بالایی تاندون دچار پارگی های میکروسکوپی شده و تاندون در ظاهرمتورم و کلفت میشود. این تاندنیت بیشتر در جوان ها و افراد فعال است.  
تاندنیت در محل اتصال آشیل به پاشنه
در این حالت آسیب و پارگی های میکروسکوپی در تاندون آشیل درست در محل اتصال آن به استخوان پاشنه ایجاد میشود. در این نوع تاندنیت ممکن است در محل اتصال آشیل به استخوان پاشنه استخوان اضافی رشد کند.

تورم و قرمزی روی تاندون آشل به علت تاندنیت

در هر دو نوع این تاندنیت ها ممکن است املاح کلسیم روی تاندون رسوب کند.

شایعترین علائم عبارتند از

درد و خشکی روی تاندون آشیل در صبح ها
درد روی تاندون آشیل که با فعالیت شدیدتر میشود
درد شدید روی آشیل در روز بعد از ورزش شدید
کلفت شدن تاندون آشیل
برجستگی استخوانی در محل اتصال تاندون اشیل به استخوان پاشنه
تورم پشت ساق که با فعالیت بدنی بیشتر میشود

این بیماری به علت ضربات و فشار های مکرر و طولانی مدت به تاندون آشیل بوجود میاید.
وقتی سطح فعالیت بدنی خود را ناگهان زیاد میکنیم مثلاً طول مدت دویدن روزانه خود را ناگهان دو برابر میکنیم فشار زیادی را به تاندون آشیل وارد کرده که میتواند موجب آسیب و متعاقب آن التهاب شود.
وقتی عضلات پشت ساق قابلیت انعطاف کافی نداشته باشند فعالیت شدید بدنی میتواند موجب اعمال نیروهای کششی زیاد به تاندون آشیل شده و به آن آسیب بزند.
وجود برجستگی استخوانی در محل اتصال تاندون آشیل به استخوان پاشنه ممکن است موجب سائیده شدن مکرر تاندون به برجستگی شده و موجب آسیب و التهاب آن شود.

 درمان تاندنیت آشیل معمولا با استفاده از روش های غیر جراحی صورت میگیرد. اگر بعد از چند ماه این روش ها نتوانستند تاثیری در روند بیماری داشته باشند ممکن است روش های جراحی بتواندد به بیمار کمک کنند.
در بسیاری اوقات درمان غیر جراحی موفقیت آمیز است گرچه بدست آوردن بهبودی معمولاً به چند ماه زمان نیاز دارد. اگر درمان را دیر شروع کرده باشم بهبودی ممکن است به زمان بیشتری ( حدود شش ماه) نیاز داشته باشد. اساس درمان عیر جراحی عبارتست از

استراحت
باید فعالیت بدنی که درد را ایجاد کرده است کاهش بدهیم یا کلاً قطع کنیم. تا مدتی فعالیت های آرام تری مثل شنا یا دوچرخه سواری انجام دهید

سرما
روزی چند مرتبه با کیسه پلاستیکی حاوی خرده های یخ و هر بار بمدت حدود 20 دقیقه روی تاندون آشیل را سرد میکنیم

داروهای ضد التهابی
استفاده از داروهای ضد التهاب مانند بروفن یا سلکوکسیب درد و التهاب را کاهش میدهد

تزریق کورتیکوستروئید
بندرت بکار میرود چون خطر پاره شدن تاندون آشیل بعد از استفاده از آن وجود دارد.

استفاده از کفش و ارتوز
بهتر است پاشنه کفش کمی بلند باشد. چرم کفش در ناحیه پشت پاشنه باید نرم باشد.

شوک ویو تراپی Extracorporal shockwave therapy ESWT
در این روش با تاباندن اشعه اولتراسونیک به ناحیه درد روند بهبود فیبرهای آسیب دیده ممکن است تسریع شود. اثربخشی این روش در همه افراد یکسان نیست.
 

جراحی
 اگر بعد از شش ماه درمان فعال غیر جراحی، درد بهبود نیافت پزشک معالج ممکن است تصمیم به استفاده از روش های جراحی بگیرد مهمترین این روش ها عبارتند از :
در کسانی که عضلات پشت ساق آنها خشک و با قابلیت انعطاف کم است پزشک ارتوپد شکاف هایی در قسمت هایی از طول این عضلات داده تا طول آنها قدری بیشتر شده و بدین وسیله کشش روی تاندون آشیل کم شود.
وقتی کمتر از نصف تاندون آشیل صدمه دیده است میتوان قسمت های صدمه دیده را توسط عمل جراحی برداشت و قسمت های باقیمانده را ترمیم کرد. در حین جراحی برجستگی استخوانی در محل اتصال تاندون به استخوان پاشنه هم برداشته میشود. وقتی بیش از نصف تاندون صدمه دیده است بعد از برداشتن قسمت صدمه دیده چون قسمت باقیمانده بسیار ضعیف بوده و احتمال پاره شدن کامل آن وجود دارد با استفاده از تاندون دیگری این تاندون را تقویت میکنند. پزشک جراح تاندونی را که شست پا را خم میکند برداشته و از آن برای تقویت تاندون آشیل استفاده میکند. البته بعد از برداشتن این تاندون، شست پا باز هم میتواند حرکت کند.

منبع :rheumoc.com

تاندونیت

تاندون بافتی است که عضله را به استخوان متصل میکند. قسمت عمده این بافت از پروتئین خاصی به نام کلاژن Collagen درست شده است. این پروتئین رشته های ظریفی را به نام فیبریل Fibril میسازد. فیبریل ها در کنار هم قرار گرفته و فیبر Fiber را میسارند. با کنار هم قرار گرفتن چند فیبر یک ساب فاسیکل Subfascicle درست میشود. چند ساب فاسیکل یک فاسیکل Fascicle را درست کرده و چند فاسیکل یک دسته Bundle و چند دسته یک تاندون را درست میکنند. بنابراین تاندون ها مانند کابل های تلفن هستند که در آنها واحد های اصلی رشته های ظریفی هستند که مرتبا با ایجاد دسته ها و چند بار تکرار این کار تاندون اصلی را میسازند.
کلاژن و مواد تشکیل دهنده تاندون به توسط سلول های آن ساخته میشوند. سلول های تاندون را تنوسیت Tenocyte میگویند. تاندون حاوی عروق خونی است و در اطراف آن اعصابی وجود دارد.
در اطراف تاندون ها یک لوله بافتی نازک وجود دارد که به آن غلاف تاندون Tendon sheath میگویند. تاندون به راحتی در درون این غلاف به جلو و عقب حرکت میکند. در واقع غلاف بین تاندون و بافت های اطراف آن قرار گرفته و موجب تسهیل حرکت تاندون در کنار بافت های اطراف میشود. سطح درونی این غلاف از سلول های خاصی به نام سلول های سینوویال پوشیده شده که مایعی به نام مایع سینوویال Synovial fluid را ترشح میکنند. این مایع شبیه مایع مفصلی بوده و موجب لزج شدن دور تاندون و کاهش اصطکاک در اطراف آن میشود.
وظیفه اصلی تاندون انتقال نیروی عضله به استخوان و حرکت دادن آن است. تاندون بجز این وظیفه مانند یک فنر هم عمل میکند و در حین حرکت مفصل در بعضی لحظات نیرو را مانند فنر در خود ذخیره کرده و در لحظه دیگر آن نیرو را آزاد میکند. این پدیده بیشتر در تاندون آشیل دیده میشود.
مشکلات تاندون ها از بیماری های شایع سیستم حرکتی انسان است. این مشکلات بخصوص در کسانی که ورزش میکنند بیشتر دیده میشود. حدود یک سوم کل آسیب های دونده ها و یا کسانی که تنیس بازی میکنند ناشی از مشکلات تاندون ها است.

مهمترین علامت تاندنیت و تاندینوز درد است. گاهی اوقات تاندون متورم میشود. این تورم گاهی به علت کلفت شدن خود تاندون و گاهی به علت کلفت شدن غلاف اطراف آن بوجود میاید. درد های با منشا تاندون معمولا بعد از مدتی بیحرکتی مفصل و یا بعد از مدتی استراحت شدیدتر میشوند. بطور مثال در صبح بعد از برخاستن از خواب شدیدتر میگردد. شدت درد معمولا بعد از چند دقیقه حرکت دادن مفصل کاهش میابد.
گاهی اوقات التهاب تاندون موجب ایجاد صدا در محل آن میشود. این صداها معمولا در اطراف مفاصلی که تاندون روی آنها حرکت میکند حس شده یا شنیده میشود.
ممکن است تاندون بدنبال ضعیف شدن براثر وارد شدن یک کشش ناگهانی پاره شود. تاندون در این حال معمولا نیاز به عمل جراحی برای ترمیم دارد.
برای جلوگیری از ابتلا به تاندونیت کارهای زیر را انجام دهید:
-در ابتدا هر فعالیتی با سرعت کم انجام دهید و به تدریج شدت آن را افزایش دهید.
-برای انجام کارها از نیروی محدود استفاده کنید و سعی کنید از انجام کارهای تکرار شونده خودداری کنید یا در حد معمول آن را تکرار کنید.
-اگر در اثر انجام کاری درد غیر طبیعی به سراغتان آمد آن را متوقف کنید، کار دیگری را شروع کنید و انجام این کار را به زمانی دیگر موکول کنید. اگر درد عود کرد انجام آن را به روز بعد بیندازید.

تاندونیت در نتیجه تکرار یک عمل، تاثیر جزئی در منطقه آسیب دیده و یا در اثر حوادث ناگهانی و با شدت آسیب بالا ایجاد می شود.

بعضی از مشاغل هستند که باعث تاندونیت می شوند، مثل:
باغبانی، نجاری، نقاشی
پارو کردن، تی کشیدن و جارو کردن
ورزش های گلف، اسکی، بیس بال و تنیس که احتیاج به پرتاب کردن توپ دارند
حالت بد بدن به هنگام کار کردن در محل کار یا خانه و یا کشش ضعیف بدن و یا آماده نبودن ماهیچه ها قبل از ورزش یا بازی های ورزشی نیز باعث افزایش خطر تاندونیت می شود. فاکتورهای دیگری نیز وجود دارد که می تواند خطر تاندونیت را افزایش دهد، مثل:
-استخوان و یا مفصلی که شکلی غیر طبیعی و ناهنجار دارد مثلا پاهایی که دارای اختلاف طول هستند و یا التهاب و تورم مفاصل که باعث ایجاد فشار بر بافتهای نرم بدن می شود.
-فشار ناشی از بیماری هایی مثل آرتریت روماتوئید، نقرس، پسوریاتیک آرتریت، اختلالات تیروئیدی و یا واکنش های غیر طبیعی به داروها.
-فعالیت بدنی بیش از حد معمول به خصوص زمانی که ماهیچه ها آمادگی کافی ندارند و مدت هاست که در حالت کم تحرکی قرار دادشته اند. تاندونیت در افرادی که فقط آخر هفته ها به ورزش و فعالیت بدنی می پردازند بسیار شایع است.
-گاهی اوقات عفونت نیز باعث تاندونیت می شود، بخصوص عفونت ناشی از گاز گرفتن سگ و یا گربه در ناحیه دست و پا.
از علل دیگر بیمار شدن تاندون سن افراد است. در سنین بالا (بیشتر از ۴۰) رشته های تشکیل دهنده تاندون ها قوام و استحکام خود را از دست داده و ضعیف میشوند. به این وضعیت خراب شدن یا دژنرسانس Degeneration تاندون میگویند. این وضعیت معمولا همراه با التهاب نبوده و به آن تاندینوز Tendinosis میگویند.
بعضی محققین علت تاندینوز را کاهش جریان خون تاندون میدانند. کمبود جریان خون و کاهش اکسیژن رسانی به سلول های زنده تاندون موجب خراب شدن رشته های کلاژن شده و جنس تاندون را خراب کرده، آنرا ضعیف میکند. این وضعیت بیشتر در روتاتور کاف شانه، تاندون آشیل در مچ پا و در تاندون های آرنج دیده میشود.
گاهی اوقات بدنبال آسیب دیدن رشته های تشکیل دهنده تاندون کلسیم بر روی آن رسوب میکند. در مواردی دیگر سلول های استئوبلاست به عللی که مشخص نیست در داخل تاندون ایجاد شده و بر اثر فعالیت آنها استخوان در داخل تاندون ساخته میشود. این وضعیت را استخوانسازی نابجا یا Heterotopic ossification میگویند.
تاندون ها معمولا توانایی بالایی در تحمل نیروهای کششی دارند با این حال وقتی شدت این نیروها زیاد است میتواند موجب پارگی تاندون شود. در مواردی هم ممکن است تاندون بدنبال تاندینوز ضعیف شود و این تاندون ضعیف شده با وارد شدن نیروی کششی نه چندان قوی هم پاره شود.
مهمترین بیماری تاندون التهاب آن است که به تاندنیت معروف است. تاندنیت در بعضی مناطق بدن بیشتر دیده میشود. شایعترین تاندنیت های بدن عبارتند از
 
    •    تاندنیت تیبیال خلفی Posterior tibial Tendonitis : تاندنیت تیبیالیس خلفی در سنین بالا بیشتر دیده میشود. پاره شدن تاندون تیبیالیس خلفی بدنبال التهاب آن میتواند موجب بروز صافی کف پا شود
    •    تاندنیت پرونئال Proneal tendonitis : تاندنیت پرونئال به علت التهاب تاندون های پرونئال در سطح خارجی مچ پا ایجاد شده و میتواند موجب بروز درد و تورم در آن ناحیه شود.
    •    تاندنیت اکستانسورهای پا Foot Extensors Tendonitis : تاندنیت اکستانسورها در پا به علت التهای تاندون های اکستانسور انگشتان در پشت پا ایجاد شده و موجب درد و تورم در آن ناحیه میشود
    •    تاندنیت فلکسور های پا Foot Flexors Tendonitis : تاندنیت فلکسورهای پا به علت التهاب تاندون های خم کننده انگشتان پا ایجاد شده و موجب درد در کف پا میشود
    •    تاندنیت آشیل Achilles Tendonitis : تاندنیت آشیل در محل اتصال تاندون آشیل به استخوان پاشنه ایجاد میشود. تاندنیت آشیل موجب درد و تورم بر روی تاندون آشیل در پشت مچ پا میشود. این بیماری میتواند زمینه ساز پارگی تاندون آشیل شود
    •    تاندنیت پاتلار و کوادری سپس Patellar and Quadriceps Tendonitis : این تاندنیت بیشتر در کسانی که زیاد میدوند و یا میجهند دیده میشود. به این تاندنیت زانوی دوندگان Jumper’s knee هم میگویند. تاندنیت چهارسر موجب بروز درد و تورم در بالای کشکک و تاندنیت پاتلار موجب درد و تورم بر روی تاندون کشکک در زیر و جلوی زانو میشود
    •    بیماری دکرون DeQuervain’s Disease : بیماری دکرون بر اثر تاندنیت و یا تنوسینوویت تاندون های اکستانسور و ابدکتور شست دست ایجاد شده و موجب بروز درد در مچ دست میشود
    •    انگشت ماشه ای Trigger Finger : بیماری تریگر فینگر یا انگشت ماشه ای بر اثر تاندنیت و تنوسینوویت تاندون خم کننده انگشتان دست ایجاد میشود. این بیماری موجب گیر کردن حرکات انگشت میشود
    •    اپی کندیلیت خارجی Lateral Epicondylitis : به آن تنیس البو یا آرنج تنیس بازان هم میگویند و براثر تاندنیت اکستانسور های مچ دست و انگشتان در محل اتصال تاندون مشترک آنها به اپی کندیل خارجی ایجاد میشود
    •    اپی کندیلیت داخلی Medial Epicondylitis : به آن گلف البو یا آرنج گلف بازان هم میگویند و بر اثر تاندنیت در محل اتصال مشترک تاندون های فلکسور مچ دست و انگشتان به اپی کندیل خارجی آرنج ایجاد میشود
    •    تاندنیت دوسر بازو Bicipital tendinitis : تاندونیت دوسر بازو بر اثر التهاب تاندون عضله دوسر بازو ایجاد شده و موجب بروز درد در جلوی شانه میشود
    •    تاندنیت روتاتور کاف Rotator cuff Tendonitis : تاندنیت در محل روتاتور کاف بدنبال سندروم ایمپینجمنت و بدنبال آن التهاب در تاندون مشترک عضلات روتاتور کاف در ناحیه شانه ایجاد میشود

جهت تشخیص تاندونیت معمولا بایستی پزشک معالج با انجام معاینات بالینی به این تشخیص برسد و تصویر برداری های معمول، عموما کمکی نمی کند.

درمان های اولیه برای تاندونیت عبارت است از:
-اجتناب از فعالیت هایی که مشکل را تشدید می کند.
-استراحت دادن به قسمت آسیب دیده
-یخ گذاشتن در ناحیه آسیب دیده در روز بروز حادثه.
-مصرف قرص و یا ژل های ضد التهابی

اگر پس از گذشت یک هفته درد و ناراحتی تخفیف پیدا نکرد حتما به پزشک مراجعه کنید. اقدامات بعدی زیر ممکن است نیاز باشد:
تزریق کورتیکوستروئید: کورتیکوستروئیدها که به استروئیدها معروفند اغلب به دلیل کاهش سریع التهاب و درد مورد استفاده قرار می گیرند.
فیزیوتراپی: فیزیوتراپی درمانی بسیار مفید و موثر است به ویژه در درمان شانه منجمد. فیزیوتراپی شامل تمرینات دامنه حرکتی و استفاده از آتل برای عضو آسیب دیده است.
جراحی: در موارد شدید و به ندرت نیاز به جراحی نیز پیدا می شود.
مدت زمان بهبودی تاندونیت چقدر است؟
طول مدت بهبودی تاندونیت ممکن است از چند هفته تا چند ماه بسته به شدت عارضه طول بکشد.
 

•    کم کردن فعالیت های بدنی که موجب شدیدتر شدن درد میشود. اگر اخیرا فعالیت بدنی یا ورزشی شروع شده و یا شدت، مدت و یا روش انجام آن تغییر کرده باید روش انجام آن به وضعیت قبل از شروع درد برگردد و یا حتی آرامتر و کمتر شود. در بعضی موارد که درد شدید است ممکن است لازم شود برای مدتی کلیه فعالیت های ورزشی قطع شده و یا فعالیت های بدنی به حداقل برسد

   
  

ارتوز مچ دست میتواند در درمان دکرون مفید باشد

    •    برحسب اینکه کدام تاندون از بدن دچار مشکل شده است استفاده از ارتوز های مناسب برای بیحرکت کردن و یا کم کردن حرکت مفصل نزدیک تاندون میتواند به کاهش التهاب و درد کمک کند
    •    انجام نرمش های کششی و تقویتی زیر نظر فیزیوتراپ ماهر میتواند با افزایش قابلیت انعطاف مفصل و بافت های نرم اطراف آن و با تقویت عضلات اطراف مفصل به بهبود اوضاع کمک کند
    •    گاهی اوقات استفاده از سرما و یا گرمای موضعی و یا روش هایی مانند اولتراسوند، شوک ویو تراپی و یا امواج الکتریک و الکترومغناطیسی توسط فیزیوتراپ به کاهش درد و التهاب کمک میکند
    •    استفاده مناسب از داروهای ضد التهاب مانند ناپروکسن، ایبوپروفن، دیکلوفناک و یا استفاده از استامینوفن میتواند به کاهش درد کمک کند
    •    در بعضی موارد پزشک معالج برای کاهش درد و یا علائم دیگر از تزریق کورتیکوستروئید در اطراف تاندون استفاده میکند. استفاده از این داروها ممکن است با عوارضی همراه باشد. پس حتما باید تحت نظر پزشک متخصص و با در نظر گرفتن وضعیت بیمار استفاده گردد
    •    در مواردی که علائم بیمار به هیچیک از اقدامات ذکر شده پاسخ ندهد ممکن است عمل جراحی بتواند به بیمار کمک کند. عمل جراحی برحسب محل تاندون متفاوت است

به شما اکیدا توصیه می کنیم چنانچه علائم زیر را داشتید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید:
-تب بالاتر از ۱۰۰ درجه فارنهایت یا ۳۸ درجه سانتی گراد
-تورم، قرمزی، گرمای عضو
-احساس ناخوشی کلی یا درد فراگیر در بدن
-ناتوانی در حرکت دادن عضو دچار تاندونیت

منبع :rheumoc.com

آسیب شلاقی گردن-Whiplash injury

آسیب شلاقی گردن یا Whiplash injury یکی از آسیب های گردنی است که در اثر حوادث ورزشی یا تصادفات رانندگی ایجاد می شود و طی آن گردن ناگهان به سمت عقب و سپس جلو حرکت می کند، شبیه به حرکت کسی که شلاق می زند. این حرکات شدید عضلات و رباط های گردن را فراتر از دامنه حرکتی طبیعیشان حرکت می دهد.
آسیب های شلاقی گردن می توانند خفیف یا شدید باشند. درمان معمولا با مسکن های بدون نسخه و گذاشتن کیسه یخ روی ماهیچه های دردناک گردن شروع می شود. اگر درد ادامه یافت، داروهای تجویزی و درمانهای فیزیکی ممکن است کمک کننده باشد.
بیشتر افراد پس از چند هفته بهبود می یابند اما در برخی دیگر پس از آسیب شلاقی گردن، درد مزمن به سراغ فرد می آید.

بیشتر علائم آسیب شلاقی گردن طی ۲۴ ساعت پس از حادثه توسعه پیدا می کند و ممکن است شامل موارد زیر باشد:
 

• درد و خشکی گردن
• سردرد که در قاعده جمجمه شایع تر است
• سرگیجه
• تاری دید
• خستگی

در برخی از مبتلایان موارد زیر نیز ممکن است مشاهده شود:

• اشکال در تمرکز
• مشکلات حافظه
• صدای زنگ در گوش
• اختلال در خواب
• کج خلقی

چه زمانی به دکتر مراجعه کنم؟

اگر موارد زیر را مشاهده کردید بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید:

• درد به سمت شانه ها یا بازوها گسترش پیدا می کند
• حرکت دادن سر همراه با درد ات
• در بازوها احساس بی حسی، سوزن سوزن شدن یا ضعف می کنید

معمولا آسیب شلاقی گردن وقتی اتفاق می افتد که سر یک نفر ابتدا به سمت عقب و سپس جلو پرتاب شود، که باعث کشش ماهیچه هاو رباط های گردن می شود. این نوع آسیب ممکن است در نتیجه حوادث زیر برای فرد، ایجاد شود:

-تصادفات رانندگی: تصادفاتی که برخورد به عقب ماشین است، شایع ترین علت آسیب شلاقی گردن است.
-بد رفتار کردن با بدن: آسیب شلاقی گردن در اثر تکان یا مشت خوردن نیز بوجود می آید. آسیب شلاقی گردن یکی از جراحاتی است که در سندرم تکان کودک هم مشاهده می شود.
-حوادث ورزشی: تکل در فوتبال و یا برخوردهایی که بین بازیکنان در سایر ورزش ها اتفاق می افتد نیز گاهی باعث آسیب شلاقی گردن می شود.

فاکتورهای خطر
زنان نسبت به مردان در خطر بیشتری برای آسیب شلاقی گردن هستند، شاید به این دلیل که عضلات گردن زنان به اندازه مردان قوی نیست.

شکایات بیماری
بیشتر کسانی که به آسیب شلاقی گردن مبتلا می شوند در طول دو یا سه ماه اول پس از حادثه بهبود می یابند. افراد کمتری ممکن است به مدت چند ماه درد بکشند، و احتمالا تا دو سال. در بعضی افراد این درد مزمن ممکن است باعث آسیب هایی در مفاصل، دیسک ها و رباطهای گردن شود. اما در بسیاری از موارد، نمی توان هیچ ناهنجاری را پیدا کرد که این درد مزمن گردن را توضیح دهد.

از آنجا که آسیب شلاقی گردن اغلب در اثر حوادث رانندگی ایجاد می شود، معمول است که به دنبال درمان فوری در اورژانس بیمارستان یا کلینیک مراقبت فوری باشید.

آنچه که باید انجام دهید
 

• قبل از مراجعه به پزشک لیست زیر را تهیه کنید:
• شرح مفصلی از علائم و حادثه ای که باعث این مشکل شده است
• اطلاعاتی درمورد مشکلات درمانی گذشته یا در واقع سابقه پزشکی
• فهرست کامل داروها و مکمل های غذایی که می خورید
• سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید

در آسیب شلاقی گردن برخی سوالاتی که باید از پزشک بپرسید شامل موارد زیر است:

• چه روش درمانی را پیشنهاد می کنید؟
• آیا ورزشی وجود دارد که من بتوانم برای بهبود شرایطم انجام دهم؟
• در خانه چه کاری می توانم انجام دهم تا درد و ناراحتی ام کمتر شود؟
• آیا لازم است قرار ملاقات هایم با پزشک ادامه داشته باشد؟
• آیا علائم یا نشانه هایی وجود دارد که من باید مراقبشان باشم؟
• چه وب سایتی پیشنهاد می کنید که بتوانم اطلاعات بیشتری درمورد بیماریم کسب کنم؟

از پزشک چه انتظاری دارید؟
پزشک از شما می پرسد که حادثه چگونه اتفاق افتاده و گردنتان را معاینه می کند تا بسنجد چقدر توانایی حرکت و دور شدن از محورش را دارد. او همچنین بررسی می کند تا مشخص شود قسمتهای مختلف گردن به فشار حساس است یا خیر.

همچنین ممکن است تست عصبی انجام دهد تا موارد زیر را بررسی کند:

• کاهش قدرت عضلانی
• رفلکس غیر طبیعی
• بی حسی

همچنین ممکن است سوالات زیر را بپرسد:

• درد شما از نوع تیز، تیر کشیدن یا کسل کننده است؟
• آیا آیا حرکت خاصی باعث بدتر شدن گردن دردتان می شود؟
• آیا هر نوع بی حسی یا ضعف عضلانی دارید؟
• آیا درد گردن به سمت بازو منتشر می شود؟
• چه نوع دارو، ویتامین یا مکملی بطور منظم مصرف می کنید؟
• چه چیزی، حتی کوچک، بنظر می رسد شرایط شما را بهبود بخشد؟
• چه چیزی، حتی کوچک، بنظر می رسد شرایط شما را بدتر کند؟

تست ها و آزمایشات تشخیصی
انواع مختلفی از آزمایشات تصویربرداری وجود دارد که به پزشک کمک می کند علل دیگر گردن درد را رد کند.

تصویربرداری با اشعه ایکس: به پزشک کمک می کند مشکلاتی از قبیل شکستگی های ستون مهره ها، در رفتگی یا آرتریت را تشخیص داده و رد کند.
سی تی اسکن: که جزئیات بیشتری از استخوان و بافت های نرم در اختیار پرشک می گذارد.
ام-آر-آی: که برای تشخیص آسیب به بافتهای نرم بدن مثل نخاع یا ریشه های عصبی مناسب است.اگر داروهای مسکن بدون نسخه و خود درمانی در خانه جهت تسکین درد کافی نبود، پزشک ممکن است تجویزهای زیر را کند:

مسکن های با نسخه: که برای افرادی با درد شدید تجویز می شود.
تزریق: آمپول لیدوکائین (داروی بی حس کننده) که به نواحی دردناک ماهیچه گردن تزریق می شود، اسپاسم عضلات را تسکین داده و ممکن است با آسیب شلاقی گردن نیز در ارتباط باشد.
شل کننده های عضلانی: که به کاهش اسپاسم عضلات کمک می کند اما باعث خواب آلودگی می گردد. بنابراین توصیه پزشکان این است که این داروها را در ساعت خواب مصرف کنید.مسکن های بدون نسخه مثل استامینوفن و ایبوپروفن اغلب می توانند دردهای ناشی از آسیب شلاقی گردن را که در حد خفیف تا متوسط هستند، تسکین دهند.

در برخی افراد استفاده از کیسه یخ یا گرم کردن گردن و قسمت بالای کمر، کمک کننده است. بطور کلی، استفاده از کیسه یخ بلافاصله پس از بروز حادثه و برای جلوگیری از بروز التهاب در اوایل دوره بهبود مناسب است. در حالیکه گرما برای شل کردن عضلات قبل از انجام تمرینات ورزشی دامنه حرکتی توصیه می شود.

زمانی که درد در شما تحت کنترل و نظارت است، احتمالا پزشک از شما می خواهد که ورزش های کششی ملایمی را انجام دهید تا دامنه حرکتی گردن حفظ شود. این حرکات شامل حرکت دادن سر از یک طرف به طرف دیگر، خم کرده گردن به سمت جلو، عقب و طرفین است. ورزش های درمانی گردن درد به تفصیل در سایت توضیح داده شده است.درمان های غیر متعارف زیادی برای تسکین درد آسیب شلاقی گردن بکار گرفته می شود:

طب سوزنی: در این روش سوزن های بسیار نازکی را به نقاط خاصی از پوست وارد می کنند که در تسکین انواع مختلفی از درد کاربرد دارد. اما مطالعات تحقیقی نتوانسته اندبطور قطعی تشخیص دهند که آیا طب سوزنی می تواند درد مزمن گردن ناشی از کشش را تسکین دهد؟

کایروپرکتیک: کایروپرکتیک علم شناسایی و تنظیم ستون فقرات، مفاصل و عضلات بدن است. بسیاری از مردم برای تسکین درد گردن از کایروپرکتیک کمک می گیرند، و نشان داده شده است که این روش فقط در بعضی انواع خاص گردن درد اثر دارد، و نه بهتر از درمان فیزیکی. دستکاری ستون فقرات برای برطرف کردن نقایص موجود از طریق تمرینات ورزشی منافع و فواید بیشتری دارد. با اینحال، کاروپرکتیک گردن در موارد بسیار نادر، با صدمات تهدید کننده زندگی همراه است.

ماساژ: اگر اسپاسم عضلات بیشتر از یک یا دو هفته ادامه یافت مالش و ماساژ عضلات سفت گردن ممکن است کمک کننده باشد. ابتدا حمام آب گرم بگیرید تا عضلات شل شوند، یا اینکه دستمال مرطوبی را در مایکروویو گرم کرده و با آن عضلات را گرم کنید.

تحریک عصبی الکتریکی پوست یا TENS : TENS دستگاهی است که یک جریان الکتریکی خفیف را به پوست اعمال می کند.این جریان مضر نبوده و می تواند به کاهش بعضی از انواع درد کمک کند، احتمالا بوسیله تداخل با انتقال سیگنال های درد یا بوسیله رها کردن اندورفین ها که مسکن طبیعی تولید شده توسط بدن هستند. TENS می تواند به تسکین درد مزمن گردن کمک کند، بشرط اینکه با ورزش همراه باشد./

منبع :rheumoc.com

آرتریت فاست

مفاصل فاست Facet joint در پشت مهره ها واقع شده و آنها را به هم متصل میکنند. سطح این مفاصل مانند دیگر مفاصل بدن از غضروف پوشیده شده و مانند دیگر مفاصل بدن میتوانند دچار آرتریت شوند.
ستون فقرات انسان از ۲۴ مهره (بجز ساکروم و کوکسیکس) تشکیل شده که بر روی هم قرار گرفته اند. قست اصلی هر مهره را جسم مهره مینامند که به شکل یک استوانه است. یک حلقه استخوانی به پشت جسم مهره چسبیده است. روی هم قرار گرفتن این حلقه ها کانالی استخوانی را ایجاد میکند که به آن کانال اسپاینال Spinal canal یا کانال ستون مهره میگویند. نخاع در درون این کانال قرار گرفته و به توسط آن محافظت میشود.


از پشت و دو طرف حلقه استخوانی مهره برجستگی هایی بیرون زده است. دو برجستگی از مهره بالایی با دو برجستگی از مهره پایینی در کنار هم قرار گرفته و مفصلی به نام فاست Facet joint را میسازند. در واقع جسم مهره ها با توسط دیسک بین مهره ای به هم متصل شده و حلقه های استخوانی پشت جسم مهره به توسط مفاصل فاست به هم وصل میشوند.
سطح رویی این برجستگی ها در محل مفصل به توسط غضروف پوشیده شده است. وظیفه این غضروف تسهیل حرکت سطوح فاست بر روی هم است.

مهمترین علامت استئوآرتریت یا آرتروز مفصل فاست درد است. این درد که خود را بصورت کمردرد نشان میدهد بعد از مدتی بیحرکتی و استراحت و در هنگام شروع مجدد حرکت بیشتر میشود. خم شدن کمر به طرفین و به عقب هم میتواند موجب درد شود. درد معمولا در پشت کمر احساس شده و میتواند به باسن ها انتشار یابد.
پزشک با کمک فلوروسکوپ و با استفاده از یک سوزن بلند مقداری ماده بیحسی را در مفصل فاست تزریق میکند. در صورتیکه منشا کمردرد آرتروز مفصل فاست باشد درد بیمار بلافاصله از بین میرود. از بین رفتن درد نشانه اینست که منشا کمردرد مفصل فاست بوده است.
 

جهت قرار گرفتن فاست ها طوری است که سطوح آنها در کنار هم حرکت کرده و سر میخورند و فشار زیادی به این سطوح مفصلی وارد نمیشود. وارد شدن فشار زیاد بر روی این مفاصل موجب ساییده شده غضروف آنها میشود.
حرکت بین دو مهره مجاو در سه محل است که شامل دیسک بین مهره ای در جلو و دو مفصل فاستی در پشت است. وقتی که به علت فشارهای زیاد وارد شده به دیسک ارتفاع آن کم میشود سطوح فاست ها به هم نزدیک تر شده و در نتیجه با فشار بیشتری بر روی هم ساییده میشوند و این ساییدگی موجب آسیب غضروف آنها میشود
شکستگی ستون مهره، شکستگی فاست ها، آسیب های رباط های اطراف ستون مهره و آسیب های دیسک هم میتوانند موجب تغییر در جهت حرکت فاست ها و در نتیجه افزایش فشار درون آنها میشود.
بتدریج و با سایش مکرر سطوح مفصلی فاست بر روی هم غضروف این مفاصل نازک شده و کم کم از بین میرود. این پدیده آسیب غضروفی را آرتروز یا استئوآرتریت یا ساییدگی مفصل فاست میگویند. در واقع شایعترین علت آرتریت مفاصل فاست استئوآرتریت است. در این روند، بدن در اطراف مفصل ساییده شده شروع به ساختن استخوان های اضافه میکند که به آن استئوفیت Osteophyte یا خار Bone spur میگویند. این استخوان های اضافه از لبه مفاصل بصورت برجستگی بیرون میزنند و میتوانند موجب تنگ شدن فورامن و کانال استخوانی شده و به ریشه های عصبی و حتی به نخاع فشار وارد کنند.
مفاصل فاست در پشت مهره ها واقع شده و آنها را به هم متصل میکنند. ساییده شدن غضروف این مفاصل موجب آرتروز آنها میشود.

تشخیص آرتروز مفاصل فاست به عنوان منشا کمردرد معمولا با توجه به شکایات بیمار و معاینه وی به توسط پزشک امکانپذیر است. در این راستا پزشک از روش های تصویر برداری مانند رادیوگرافی ساده، سی تی اسکن و ام آر آی هم استفاده میکند. یکی از روش های تشخیصی این بیماری تزریق ماده بیحسی در مفصل است.

درمان این بیماری در غالب اوقات بدون استفاده از عمل جراحی است. مهمترین اقدامات درمانی عبارتند از
    •    یکی دو روز استراحت
    •    دوری از فعالیت های سنگین بدنی برای یکی دو هفته
    •    استراحت روی محل نه چندان نرم و با زانو های خم
    •    گرم کردن کمر
    •    استفاده از داروهای ضد التهاب و شل کننده عضلانی
    •    استفاده از کشش به توسط فیزیوتراپ
    •    آموزش و انجام حرکات کششی و تقویتی ستون مهره

در صورتیکه اقدامان فوق موثر واقع نشد ممکن است تزریق کورتیکواستروئید به توسط پزشک و با هدایت فلوروسکوپ در مفصل فاست بتواند درد بیمار را تسکین دهد.

در صورتیکه هیچکدام از روش ها فوق نتوانستند درد بیمار را از بین ببرند میتوان از عمل جراحی استفاده کرد. دو نوع جراحی برای این بیماری مورد استفاده قرار میگیرد که عبارتند از
    •    ریزوتومی فاست : ریزوتومی Rhizotomy به نوعی از اعمال جراحی میگویند که در آنها یک عصب بطور عمدی به توسط جراح قطع میشود. هدف از ریزوتومی فاست
                                  Facet rhizotomy از بین بردن اعصابی است که حس درد را از مفاصل فاست به مغز میبرند. این کار با کمک فلوروسکوپ انجام شده و پزشک با
                                  وارد کردن وسیله خاصی و رساند آن به مفصل فاست محل عصب را پیدا کرده و آن را داغ میکند تا عصب از بین برود.
    •    فیوژن مفصل : این نوع جراحی به معنای جوش دادن دو مهره مجاور و خشک کردن آنها است تا هیچ حرکتی بین آنها صورت نگیرد. با حرکت نکردن مهره ها مفاصل فاست
                            آنها هم حرکت نکرده و در نتیجه درد بیمار از بین میرود. برای این کار جراح پیوند استخوان را بر روی استخوان های پشت مهره قرار داده و سپس مهره ها
                            را با پیچ و پلاک به هم متصل میکند. به این جراحی Posterior fusion میگویند به این معنی که مهره ها از پشت به هم متصل میشوند.

منبع :rheumoc.com

اسپلوندیلیت آنکیلوزانت

اسپوندیلیت مهره ها یک بیماری التهابی می باشد که بر مفاصل ستون فقرات شما تاثیرگذار است. در حقیقت اسپوندیلیت به معنای التهاب ستون فقرات است.

در این بیماری، کلسیم در جایی که عضلات به مهره ها متصل شده اند رسوب کرده و این امر از میزان انعطاف پذیری کمر شما می کاهد در نتیجه استخوان های متعلق به ستون فقرات ممکن است به هم نزدیک شوند و حالت جوش خوردگی در مهره ها و دیسک ایجاد شود. این پدیده انکیلوزین Ankylosis)) نامیده می شود.


 

اسپلوندیلیت آنکیلوزانت بین افراد مختلف متفاوت است – علائم شما ممکن است آنقدر خفیف باشد که تقریبا وضعیت خود را فراموش کنید، اما اگر علائم بسیار وخیم باشد می تواند تاثیر بزرگی بر کیفیت زندگی شما بگذارد.
اسپوندیلیت آنکیلوزانت جز دسته بیماری های تحت عنوان اسپوندیلوآرتروپاتی می باشد که دارای تظاهرات بالینی و آزمایشگاهی مشابهی می باشند. سپوندیلوآرتروپاتی در واقع سر دسته این بیماری ها می باشد.

در مرحله ی اول، اسپوندلیت مهره ها ممکن است بصورت زیر تظاهر نماید.

·         کوفتگی عضلات و خشکی در مهره کمر

·         احساس درد در نشیمنگاه و بعضی اوقات در پشت ران ( مانند بیماری سیاتیک)

ممکن است اولین آگاهی شما از علائم بعد از درد و فشار سخت عضلانی باشد، درنتیجه اغلب موارد موجود با کمر دردهای معمولی اشتباه گرفته می شود.

احساس درد ممکن است در گردن، شانه ها، نشیمنگاه و رانهای شما باشد. همچنین برخی افراد درد ،کوفتگی عضلات و تورم در زانوها و قوزک پا دارند، یا در مفاصل کوچک دستها و پاهایشان احساس درد می کنند. برای بعضی افراد، مخصوصا کودکان، اولین نشانه ممکن است احساس درد در نشیمنگاه یا پاهایشان باشد تا کمر آنها.

دیگر علائم که ممکن است در این بیماران وجود داشته باشد عبارت است از:

·         التهاب در استخوان پاشنه ی پا، که ایستادن بر روی سطوح سخت را برای شما ناخوشایند می کنداین حالت بدنبال استراحت تشدید می شود.

·         التهاب در پایین لگن موجب ناراحت کردن نشستن برای شما می شود.

·         درد و تورم در انگشتان یا شست پا - زمانی که کل انگشت ورم کرده باشد با عنوان تورم انگشتان که در این حالت انگشت شکل سوسیسی به خود می گیرد شناخته شده می باشد.

·         احساس درد قفسه ی سینه یا در وضعیتی که ستون فقرات شما متمایل به جلو و عقب شود که نفس عمیق کشیدن را برایتان سخت می کند.

·         التهاب چشم اگر درد و قرمزی در چشمانتان ایجاد شد بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید.

·         خستگی همراه با فعالیت کردن در چنین شرایطی به وجود می آید، کم خونی یا بعضی اوقات افسردگی و احساس نا امیدی و ناکامی مرتبط با وضعیت بیماری است.

·         مشکلات روده با عنوان بیماری التهاب روده (IBD)  یا کولیت گفته می شود.     

مردان ۲ تا ۳ برابر بیشتر نسبت به زنان مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزانت می شوند و سن تقریبی شروع این بیماری ۲۰ تا ۳۰ سال است.

·         ژن به ارث رسیده از والدینتان امکان ابتلا به این بیماری را در شما افزایش می دهد، ولی این وضعیت به طور مستقیم در رخ دادن این بیماری نقشی ندارد. اسپوندیلیت آنکیلوزانت مسری نیست در نتیجه نمی توانید آن را از شخص دیگری بگیرید.

·         اکثر افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزانت ژنی به نام HLA-B27 را دارند که با آزمایش خون قابل شناسایی است، ولی داشتن این ژن به معنای ابتلای شما به بیماری مذکور نیست. حتی اگر در خانواده ای یک نفر اسپوندیلیت آنکیلوزانتداشته باشد، خواهر یا برادری وی ممکن است ژن HLA-B27 را دارا باشند و هرگز دچار این بیماری نشوند.

علت اکثر کمر دردها اسپوندیلیت آنکیلوزانت نیست. اگرچه علائم این بیماری در مراحل اولیه بسیار شبیه به بیشتر کمر دردهای معمولی است. به دلیل همین مسئله مقداری زمان برای تشخیص این بیماری برده می شود و حتی ممکن است این بیماری در ابتدا به درستی تشخیص داده نشود.

چه آزمایشاتی وجود دارد؟

آزمایش خون می تواند التهاب در بدن شما را نشان دهد. احتمال دارد به یکی یا هر دوی این آزمایشها احتیاج داشته باشید:

·         C –reactive protein (CRP)

·         Erythrocyte sedimentation rate (ESR)

دیگر آزمایشات مانند داشتن یا عدم داشتن ژن HLA-B27 کمک موثری به تشخیص می نماید. برای اکثر افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزانتآزمایش HLA-B27 مثبت است، اما بعضی از این افراد در حالی که آزمایش آنها مثبت است مبتلا به این عارضه نمی باشند. آزمایش مثبت احتمال وجود اسپوندیلیت آنکیلوزانترا در افراد با کمر درد مطرح می کند اما تشخیص آن را تائید نمی کند.

بعضی اوقات انجام رادیوگرافی ستون مهره ها و لگن به تائید این تشخیص کمک می کند، اگر چه این تست عموما موردی غیرعادی را در مراحل اولیه نشان نمی دهد. اگر این عارضه پیشرفت کند وجود حالت استخوانی بین مهره ها با عسکبرداری اشعه ایکس قابل رویت خواهد بود.

درمان هایی برای آرام کردن علائم شما موجود می باشد، متحرک و پرجنبش نگه داشتن ستون فقرات برای داشتن یک زندگی طبیعی به شما کمک خواهد کرد. ورزش کردن و توجه زیاد به وضعیت اندامتان برای کاهش اثرات عارضه بسیار مهم است.

داروها

مسکن های غیر کورتیکو استروُیدی مانند ایندومتاسین و دیکلوفناک و غیره و مسکن های ضد التهابی غیر استروُیدی  دردتان را آرام خواهد کرد و به شما کمک می کند تا خواب شبانه ی خوبی داشته باشید. این مسکن ها همچنین عضلات را شل می کنند و ورزش کردن را برای شما راحت می گردانند. احتمال دارد در شرایط سخت تر به قرص احتیاج داشته باشید.

بعضی از این داروهای ضد التهابی اثرات طولانی دارند، بنابراین ممکن است دردهای شبانگاهی و کوفتگی عضلانی در صبح را برای شما قابل تحمل کنند.این دارو ها بعضی اوقات باعث سوزش معده می شوند،اما اگر این قرصها به همراه غذا خورده شوند مشکلات کمتری را به همراه خواهند داشت.

در بعضی موارد پزشک دارو هایی که خاصیت تعدیل کنندگی سیستم ایمنی دارند به شما تجویز می کنند،این دارو ها بیشتر جهت کم کردن التهاب مفاصل شما طراحی شده اند تا تسکین علائم بیماری. این قرصها در دراز مدت موثر هستند و شاهد تائیر فوری آنها نخواهید بود، ولی نتیجه ی آنها در طولانی مدت بسیار چشمگیر می باشد. این قرص ها بیشتر برای علائم در مفاصل شما مفید هستند تا ستون فقراتتان. برخی نمونه های این دارو ها شامل سولفاسالازین( sulfasalazine) و متوتروکسات ( (methotrexate می باشند.

درمان های بیولوژیکی مانند etanercept  و آدالیمومب( adalimumab )برای تزریق زیر پوستی داده می شوند. درمان های بیولوژیکی برای تمامی افراد مناسب نیست و تنها برای بیمارانی با وضعیت سخت در شرایطی  که داروهای ضد التهاب کنترل کننده ی بیماری آنها نباشد توصیه می شوند.

زمانی که علائم بیماری عود می کند استفاده از استروئید برای درمان کوتاه مدت تجویز می شود. این داروها معمولا برای تزریق در مفصل متورم یا به عنوان تزریق جهت تسکین تدریجی در عضلات استفاده می شوند. بعضی اوقات ممکن است به شما قرص های استروئیدی مانند پردنیزلون  (prednisolone) داده شود. اگرچه این درمانها در بهبودی درد و گوفتگی عضلات بسیار موثر است، اما ممکن است استفاده ی آنها در دراز مدت عوارض جانبی را افزایش دهد.

بعضی از داروهایی هستند که در پیش گیری پوکی استخوان به شما تجویز می شوند مانند آلندرونیت و رزیدرومات و.... ممکن است بعد از دریافت این دارو احساس تسکین درد در ستون فقرات را داشته باشید.

درمانهای فیزیکی

فیزیوتراپی یکی از بخش های مهم در درمان اسپوندیلیت آنکیلوزانتاست. یک فیزیوتراپیست می تواند برنامه ی ورزشی که باعث افزایش قدرت عضلات شما می شود و کمک به نگهداری تحرک ستون فقرات و دیگر مفاصل شما را در کنار یکدیگر قرار دهد. مخصوصا بسیار مهم است که کمر خود را ورزش دهید تا در شرایطی که خم می شوید کمرتان دچار سختی و سفت شدن نگردد.

فیزیوتراپیست همچنین می تواند آب درمانی را به شما پیشنهاد دهد که شامل ورزشهایی خاص در استخر آب گرم است. بسیاری از افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزانت با این راه درمانی احساس بهبودی زیادی می کند.

عمل جراحی

اکثر افراد مبتلا به این بیماری احتیاجی به عمل جراحی ندارند، اگرچه برخی از آنها که مفاصلشان به سختی آسیب دیده به جایگزینی مفاصل لگن و زانو نیاز دارند. این امر می تواند موجب خلاصی از درد و افزایش تحرک بیمار شود. عمل جراحی برای مرتب کردن یا به عبارتی راست کردن ستون فقرات خمیده شده بسیار نادر است و معمولا پیشنهاد نمی شود.

ورزش
ورزش بخش جدائی ناپذیر درمان اسپوندیل آرتریت آنکیلوبانت است . با وجود اینکه ممکن است برای بعضی از اشخاص پیداکردن وقت برای انجام مرتب ورزش سخت باشد ولی هرطور شده بایستی برای انجام ورزش - بعنوان یک کار واجب - وقت در نظر گرفت . ورزش باعث افزایش تحرک شده و به حفظ وضعیت مناسب بدن کمک می کند و در نهایت درد را کاهش خواهد داد.
ورزش های روزانه مفید برای اسپوندیلیت آنکیلوزانت عبارتند از:
نرمش های کششی که توسط فیبیوتراپ برای هر بیمار تجویز شود.ورزش هائی که در مراکز ورزشی و تحت نظر مربی انجام شود. شنا کردن، بدمینتون، راه رفتن و اسکی ورزش های مناسبی هستند ولی از شرکت در ورزش های دسته جمعی که در آن ها احتمال برخورد وجود دارد باید با احتیاط صورت گیرد.
استفاده از دوش آب گرم و سپس حرکات ملایم دست ها و راه رفتن برای گرم کردن بدن قبل از انجام ورزش اصلی باعث می شود که حرکات ورزشی راحت تر انجام گیرد.
قبل از شروع هر برنامه ورزشی با پزشک خود و یا فیبیوتراپ درباره برنامه و نحوه صحیح انجام حرکات مشورت کنید.
اول صبح اگر خشکی وجود داشته باشد انجام ورزش سخت است و شاید ساعات ظر به بعد مناسب تر باشد. اگر لازم باشد ورزش ها را به دو یا سه قسمت تقسیم کنید مثلا در یک نوبت ورزش های در حال خوابیده را انجام دهید و چند ساعت بعد ورزش های کششی گردن و تنفس عمیق برای باز کردن قفسه سینه را انجام دهید. هر روز و بطور مرتب ورزش کنید و همیشه نرمش های گرم کننده را قبل از ورزش اصلی انجام دهید.
یاد بگیرید که چه قسمت از بدنتان احتیاج بیشتری به حرکات ورزشی دارد . شروع هر برنامه ورزشی ممکن است با افزایش اندک درد توام شود. در هرحال نباید پیاده روی کرد و فکر کنید که هرچه بیشتر بهتراست! چنانچه بعد از انجام ورزش درد شدید شود به معنای آن است که بیشتر از حد توان خود ورزش کرده اید.
حفظ وضعیت مناسب بدن
حفظ وضعیت بدن در حالت مناسب یکی از هدف های اولیه درمان اسپوندیلیت آنکیلوزانت است. اگرچه در همه بیماران چسبیدن مهره ها به یکدیگر اتفاق نمی افتد ولی اگر قرار باشد پیشرفت بیماری به این مرحله برسد مسلما بیحرکتی ستون فقرات در وضعیت صاف و بدون خمیدگی بهتر از اینست که ستون فقرات خمیده بدون حرکت گردد. باین دلیل همیشه و درهمه مواقمع یعنی خوابیده نشسته و ایستاده بیمار باید در وضعیت مناسبی قرار گیرد. دستورات بیر را رعایت کنید:
روی یک تشک سخت بخوابید. سعی کنید به پشت بخوابید و اب یک بالش نازک یا بالشی که فقط گودی گردن را پر کند استفاده کنید. هدف این است که گردن بطرف جلو در حالت خمیده قرار نگیرد. هنگام خواب پا های خود را راست نگه دارید و از خم کردن زانو یا مفصل ران و جمع کردن پاها بطرف شکم خودداری کنید. تغییر وضعیت بدن در هنگام خواب کار مفیدی است. 

تنفس عمیق  جهت درگیر کردن عضلات و استخوان های گردن مفید می باشد
درمان مفصل ران
در اسپوندیل آرتریت آنکیلوبانت ممکن است گرفتاری مفصل ران بحدی پیشرفت کند که بخاطر درد و ناتوانی در ایستان و راه رفتن احتیاج به تعویض مفصل ران باشد. عمل جراحی تعویض مفصل در مورد زانو و شانه هم ممکن است لازم شود. اگر خمیدگی ستون فقرات به حدی برسد که بیمار نتواند در حالت ایستاده جلوی خود را ببیند آن گاه عمل جراحی ستون فقرات ممکن است انجام شود. عمل جراحی ستون فقرات در اسپوندیل آرتریت آنکیلوبانت باید توسط جراحان متخصص و ماهر انجام شود.

اکثر بیماران مبتلا به اسپوندیل آرتریت آنکیلوبانت می توانند یک زندگی فعال و پربار داشته باشند. توصیه های زیر نیز می توانند کمک کننده باشند:
- -هنگام رانندگی همیشه کمربند ایمنی را ببندید. صندلی و تکیه گاه سر را با توجه به وضع پشت و گردن خود تنظیم کنید. اگر حرکات گردن محدود شده باشد آینه عقب بزرگ درداخل اتومبیل و آینه های جانبی اضافی درخارج اتومبیل نصب کنید.
- درصورتی که مهره ها بهم جوش خورده باشند بیشتر در معرض آسیب هستید بنابراین از فعالیت هائی که در آن ها خطر افتادن به زمین و یا ضربه های ناگهانی زیاد است خودداری کنید.
- 
سیگار کشیدن اکیدا در این بیماری ممنوع می باشد! 

- در صورت لزوم از وسایلی مانند پاشنه کش با دسته بلند استفاده کنید.
- ترتیبی بدهید که استراحت های کوتاهی در طول روز داشته باشید. به یاد داشته باشید که فاصله انداختن بین فعالیت هایتان در طول روز این امکان را به شما می دهد که وظایف خود را به خوبی انجام دهید.
- گاه بگاه حالت بدن خود را تغییر دهید و دست کم هر یک ساعت کمی راه بروید. بعضی افراد نشستن و ایستادن به تناوب را سودمند می دانند. اگر نشستن برای تان دردناک است از یک کوسن (بالش کوچک) استفاده کنید.
- برای روابط جنسیتان و وضعیت بدنی مناسب را انتخاب کنید. 

- اگر باردار هستید و همچنین قبل از تصمیم به باردارشدن در مورد مصرف داروها در زمان حاملگی و پیش از آن پزشک خود مشورت کنید. بعضی داروها را نباید در زمان حاملگی مصرف کرد.
- اگر شغل فعلی شما مستزم خم شدن طولانی و یا فشار آوردن بر پشت تان است باشد شغل خود را تغییر دهید.



منبع :rheumoc.com