تایپیست ها

نگاه متخصص طب فیزیکی و توانبخشی

کیست سینوویال چیست؟

دکتر شهرام صادقی

عضو هیات علمی جهاد دانشگاهی ودانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

کیست سینوویال در واقع بیرون زدگی کپسول مفصل سینوویال در ناحیه ای است که ضعف کپسولی وجود دارد. افرادی که مچ دستشان تحت فشار زیاد است و در ضمن زمینه ژنتیکی ابتلا به این ناراحتی را دارند، بیشتر در معرض خطر هستند. کیست سینوویال درمان خاصی ندارد و توصیه اصلی به بیمار مراعات است.

این کیست معمولا عودکننده است یعنی گاهی بیرون می زند و با استراحت خوب می شود به همین دلیل به بیمار توصیه می شود استراحت کند و فشار را از روی دستش بردارد تا کیست دوباره کوچک شود یا به جای اول خود بازگردد. درمان های موجود شامل تزریق کورتون و جراحی است. البته حتی با جراحی نیز احتمال عود کیست وجود دارد.

همه مبتلایان به کیست به جراحی یا درمان کورتونی نیاز ندارند. بسیاری از افراد این کیست را در ناحیه پشت دست دارند و درمانی هم انجام نمی دهند. کارهایی مثل بستن سکه، مچ بند و... چندان مفید نیست. اگر کیست در اثر کار زیاد دردناک شود، برای ۲ تا ۳ هفته مصرف داروهای ضدالتهابی تجویز می شود تا درد و التهاب کم شود اما هدف از تجویز دارو درمان کیست نیست.

پارگی کیست سینوویال چندان شایع نیست و اهمیتی ندارد. خوشبختانه در ناحیه پشت دست عصب خاصی وجود ندارد و به همین دلیل این کیست مشکل ساز نمی شود و عمده ترین مشکلی که احتمال دارد ایجاد کند، درد و ناراحتی موضعی است. هیچ ورزش خاصی برای مبتلایان توصیه نمی شود و توصیه موثر، سبک تر کردن کار است. به این خانم پیشنهاد می کنم بین کار به دستشان استراحت بدهد.

پرسشی از متخصص ارتوپدی

دکتر تقی بغدادی

استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران

تایپ تاندونیت می آورد؟

آیا تایپ کردن باعث آرتروز دست می شود؟

هنوز ثابت نشده است تایپ کردن باعث بروز آرتروز می شود ولی استرس های فیزیکی طولانی مدت این تغییرات را ایجادمی کند. علایم بروز آرتروز دست به خصوص در بند آخر انگشتان، واضح است.

آرتروز چطور ایجاد می شود؟

سطح تماس ۲ استخوان در محل مفصل، پوشیده از غضروف است. غضروف سطح مفصلی که در حدود ۵ میلی متر ضخامت دارد، خاصیت اسفنجی دارد و لابلای آن پر از مایع مفصلی است. ضخامت این غضروف با فشار کم و در وقت استراحت باز می شود. اگر غضروف آسیب ببیند، بدن تا سنین خاصی قدرت ترمیم دارد اما اگر میزان تخریب غضروف از حدی بیشتر شود، ممکن است بدن نتواند آن را ترمیم کند. این مشکل آرتروز نام دارد. مسایل ژنتیکی، شغلی و بعضی بیماری ها مثل آرتریت روماتویید در بروز آرتروز موثرند. آرتروز با درد، ورم، کاهش حرکات مفصل و تغییر شکل مفصل همراه است.

مشکلات دیگری که تایپ در دست ایجاد می کند چیست؟

التهاب تاندون ها یا تاندونیت مشکل شناخته شده ای است که معمولا در حروف نگار ها بروز می کند. درد، تورم و محدودیت حرکات که تا ساعد ادامه پیدا می کند نیز از علایم این ناراحتی است. التهاب تاندون می تواند به اعصاب مجاور خود فشار بیاورد و باعث کرختی یا سوزن سوزن شدن اندام شود. ممکن است با حرکات دست و انگشتان نیز صداهایی احساس شود.

درمان تاندونیت چیست؟

استراحت دادن به عضو مبتلا درمان اصلی است اما اگر این کار جواب نداد، می توان از داروهای ضدالتهاب، کمپرس گرم یا سرد و ماساژ کمک گرفت.

فرد مبتلا می تواند به کار خود ادامه دهد؟

طولانی شدن التهاب می تواند چسبندگی یا عارضه غیرقابل برگشت بدهد بنابراین توصیه می شود شخصی که مبتلا شد، دیگر این کار را ادامه ندهد.

آیا تایپ آهسته تر و با خم نکردن انگشتان تاثیری ندارد؟

نه، این کار باعث فشار بیشتر به مفاصل مجاور می شود و عوارض جانبی دیگری می تواند ایجاد کند.

آیا آرتروز را می توان کامل درمان کرد؟

متاسفانه آرتروز درمان کامل ندارد و فقط می توان با رعایت بعضی نکته ها مثل کم کردن فشارهای کاری و ورزش مناسب، از پیشرفت آن کاست.

حروف نگار ها چگونه باید بنشینند؟

هر فرد با توجه به طول قد و شرایط بدن به میز و صندلی خاصی نیاز دارد و باید تناسب میز و صندلی را از جهت ارتفاع و تسلط به میز کار تنظیم کرد به طوری که در حالت نشسته، آرنج خم شده در حد ۹۰ درجه و ساعد موازی و هم سطح با میز باشد و ران ها در سطح افقی قرار گیرد. برای این کار ممکن است به یک زیرپایی نیاز باشد. در حالی که آرنج روی میز است، باید به راحتی بتوانید از صفحه کلید استفاده کنید، لبه فوقانی مانیتور باید هم سطح چشم ها باشد. به این ترتیب لپ تاپ برای تایپ کردن مناسب نیست و احتمال بروز آرتروز گردن را افزایش می دهد.

منبع:aftabir.com

نقش تغذیه در جوش خوردن شکستگی ها

این سوال برای خیلی ها مطرح است، زمانی که افراد بر اثر حادثه ای دچار شکستگی در عضوی از بدن خود می شوند تغذیه چه تأثیری در بهبود وضعیت آنها می تواند داشته باشد.

این سوال برای خیلی ها مطرح است، زمانی که افراد بر اثر حادثه ای دچار شکستگی در عضوی از بدن خود می شوند تغذیه چه تأثیری در بهبود وضعیت آنها می تواند داشته باشد.سالها طول می کشد تا یک شکستگی کاملاً جوش بخورد اما عوامل زیادی در جوش خوردن شکستگی ها مانند سن بیمار، نوع استخوان شکسته شده، شدت نیرویی که به استخوان وارد شده و آن را شکسته است، صدمه نسج نرم همراه، باز یا بسته بودن شکستگی، وجود عفونت، بیماری های زمینه ای، تغذیه و داروهای مختلف نقش دارند.یک انسان بالغ با فعالیت فیزیکی متوسط روزانه به ۲۵۰۰ کالری نیاز دارد که از طریق تغذیه تأمین می شود، همین انسان در صورتی که دچار چند شکستگی شود میزان کالری مورد نیاز وی به ۶ هزار کالری افزایش خواهد یافت که باید آن را از طریق تغذیه تأمین کرد.

پروتئین ها:

مهم ترین ماده غذایی برای تأمین کالری پروتئین ها هستند. مصرف کم پروتئین ها باعث می شود که شکستگی ضعیف جوش بخورد و مدت جوش خوردن نیز طولانی شود.پروتئین ها باعث افزایش جذب کلسیم از روده و نیز افزایش نشستن کلسیم روی استخوان می شوند.یکی از مهم ترین مواد تشکیل دهنده پروتئین ها در این مورد لیزین نام دارد که در شیر کم چرب، ماهی، سویا و مخمرها وجود دارد.بهتر است منبع تأمین کننده پروتئین ها گیاهی باشد چون پروتئین های حیوانی مانند گوشت قرمز باعث برداشت کلسیم از استخوان و دفع آن از کلیه ها می شوند. پروتئین های گیاهی را که به این منظور می شود استفاده کرد در غلات، لوبیا و سبزیجات به مقدار زیادی وجود دارند.

مواد معدنی:

مهم ترین مواد معدنی استخوان کلسیم و فسفر هستند که به خصوص کلسیم در مواد غذایی زیر به مقدار زیادی وجود دارد. ماست کم چرب (هر لیوان ماست حدود ۳۵۰ میلی گرم کلسیم دارد)، ساردین، سبزیجات سبز، اسفناج، بادام، پرتقال (هر عدد پرتقال متوسط حدود ۵۰ میلی گرم کلسیم دارد)، سویا و بادام زمینی. بنابراین خوردن این مواد در جوش خوردن شکستگی ها مفید است.مواد معدنی دیگری که مانند روی، مس، سیلیکون و منیزیم باعث تحریک جوش خوردگی می شوند.روی ساخته شدن کال (جوشگاه شکستگی) کمک می کند و همچنین کمک کننده تولید پروتئین های استخوان ساز است.مس تشکیل بافت همبند استخوان کمک می کند.سیلیکون نیز به تشکیل بافت همبند استخوان و افزایش جذب کلسیم از روده کمک می کند.وجود منیزیوم برای متابولیسم کلسیم لازم است.

ویتامین ها:

ویتامین های E، B۶، K، D و C در تشکیل جوشگاه شکستگی و در سرعت جوش خوردن شکستگی نقش مهمی دارند.ویتامین C: کمک کننده در تشکیل بافت همبند استخوان و ضد مواد اکسیدانت که مانع جوش خوردن است.ویتامین D: تنظیم کننده جذب کلسیم مواد غذایی در روده است ( ۱۵ دقیقه تابش آفتاب به پوست بدن در روز تمام احتیاجات ویتامین D بدن را تأمین می کند، البته تابش آفتاب نباید از پشت شیشه باشد). ویتامین K: باعث نشستن کلسیم روی استخوان و سبب کاهش دفع کلسیم از ادرار می شود.از طرف دیگر استخوان سازی را تحریک کرده، مانع پوکی استخوان است.ویتامین B۶: تنظیم کننده اثرات ویتامین K روی استخوان است.ویتامین E: ضد اکسیدانت های آزاد که اثر تخریبی روی استخوان دارند است.

منبع:aftabir.com

آسیب لیگامان یا رباط های کلترال (جانبی) زانو

آسیب لیگامان یا رباط های کلترال (جانبی) زانو چه علائمی داشته و چگونه درمان میشود

لیگامان های کلترال Collateral یا رباط های جانبی زانو از ساختمان هایی است که میتواند بدنبال ضربه به زانو دچار آسیب شود. آسیب این لیگامان بخصوص در حین انجام ورزش های پرتحرکی مانند فوتبال و والیبال صورت میگیرد.

علائم آسیب رباط های جانبی زانو

در رگ به رگ شدن یا کشیدگی رباط جانبی درد در کناره های زانو و روی لیگامان آسیب دیده احساس میشود. این درد منتشر بوده و برعکس درد منیسک است که در محدوده کوچکی متمرکز است. درد با فشار موضعی بر روی رباط بیشتر میشود و در هنگام معاینه وقتی پزشک با مانور خاصی رباط را تحت کشش قرار میدهد شدت درد بیشتر میشود.

تورم هم از دیگر علائم این آسیب ها است. وقتی که شدت آسیب زیاد بوده و رباط پاره شده است زانو ناپایدار بوده و در معاینه پزشک این ناپایداری مشخص میشود. در این موارد همچنین داخل مفصل زانو خونریزی میکند (همارتروز) و پوست روی رباط جانبی به علت خونریزی کبود میشود.

تشخیص آسیب رباط جانبی زانو

 مهمترین راه های تشخیص این آسیب توسط پزشک اطلاعاتی است که وی از علائم بیمار و نحوه ایجاد آسیب میگیرد و معاینه ایست که وی از زانوی بیمار بعمل میاورد. با این حال دیگر روش های تصویربرداری مانند رادیوگرافی ساده و ام آر ای MRI هم میتواند به تشخیص این آسیب کمک کند.

درمان آسیب لیگامان های کلترال زانو

 آسیب های این لیگامان ها بندرت نیاز به عمل جراحی دارند. اگر همراه با آسیب این لیگامان ها ساختمان های دیگری در زانو مانند منیسک یا لیگامان های متقاطع هم آسیب ببینند، برای درمان آن ساختمان ها ممکن است نیاز به عمل جراحی باشد.

درمان غیر جراحی

 این درمان ها عبارتند از

• استفاده از سرمای موضعی : بلافاصله بعد از ضربه باید یک کیسه حاوی یخ خرد شده را بمدت بیست دقیقه روی قسمت دردناک زانو گذاشت و این کار را با فواصل یک ساعت تکرار کرد.

• محافظت از زانو : در موارد رگ به رگ شدن و کشیدگی رباط، بیمار باید به مدت 3-2 هفته از زانو بندهای مخصوصی استفاده کند تا بدین وسیله زانو از نیروهایی که موجب حرکت آن به طرفین میشوند حفاظت گردد. همچنین بیمار باید با استفاده از عصا مانع از اعمال زیاد وزن به زانو شود.در مواردی که رباط دچار پارگی شده باشد درمان بصورت استفاده از گچ بلند پا یا بریس های مخصوص بمدت حدودا یک ماه است.

• فیزیوتراپی : در مدت چند هفته ای که زانوی بیمار با زانوبند بسته است نرمش های ایزومتریک عضلات ران انجام میشوند. بعد از کاهش تورم زانو فیزیوتراپی میتواند با برگرداندن حرکات زانو به وضع طبیعی و تقویت عضلات ران کمک موثری به برگشت بیمار به فعالیت های روزمره زندگی بکند.

درمان جراحی

 در مواردی که پارگی این لیگامان با درمان های غیر جراحی بهبود نیابد یا همراه با پارگی این لیگامان دیگر بافت های زانو مانند رباط های صلیبی یا منیسک ها نیز آسیب دیده باشند پزشک ارتوپد ممکن است تصمیم به درمان جراحی برای درمان پارگی این لیگامان بگیرد.

منبع : ایران ارتوپدی

آسیب لیگامان یا رباط های کلترال (جانبی) زانو چگونه ایجاد میشود

لیگامان های کلترال Collateral یا رباط های جانبی زانو از ساختمان هایی است که میتواند بدنبال ضربه به زانو دچار آسیب شود. آسیب این لیگامان بخصوص در حین انجام ورزش های پرتحرکی مانند فوتبال و والیبال صورت میگیرد.

آناتومی زانو

 زانو بزرگترین مفصل بدن است. این مفصل از کنار هم قرار گرفتن سه استخوان تشکیل شده است. قسمت پایینی استخوان ران، قسمت بالایی استخوان ساق و استخوان کشکک. قسمت انتهای پایینی ران روی ساق حرکات لولایی دارد و کشکک در فرورفتگی شیار مانند پهنی که در جلوی انتهای پایینی ران قرار دارد میتواند به طرف بالا و پایین حرکت کند.

مفصل زانو لیگامان های قوی دارد که استخوانها را به یکدیگر متصل میکند. این لیگامان ها مانع میشوند که استخوان های تشکیل دهنده مفصل در هر جهتی حرکت کنند. به زبان دیگر وظیفه آنها اجازه و تسهیل حرکت استخوان ها فقط در جهت های خاص است. مهم ترین جهتی که لیگامان های زانو اجازه حرکت میدهند خم و راست شدن زانو است گرچه زانو در جهات دیگر هم حرکات خفیفی دارد. زانو چهار لیگامان مهم دارد که عبارتند از لیگامان متقاطع قدامی یا ACL    لیگامان متقاطع خلفی یا PCL    لیگامان کلترال داخلی یا MCL     لیگامان کلترال خارجی یا LCL

لیگامان های کلترال در دو طرف زانو قرار دارند. لیگامان کلترال داخلی در قسمت داخلی زانو قرار گرفته و دو استخوان ران و تیبیا (درشت نی) را به یکدیگر متصل میکند. لیگامان کلترال خارجی در قسمت بیرونی زانو قرار گرفته و استخوان های ران و فیبولا ( نازک نی) را به یکدیگر متصل میکند. وظیفه عمده این لیگامان ها ممانعت از حرکات جانبی ساق نسبت به ران است به این صورت که تا حد زیادی مانع حرکت زانو به طرفین شده و فقط اجازه خم و راست شدن زانو در راستای جلو و عقب را میدهد.

آسیب لیگامان های کلترال زانو چگونه ایجاد میشود

آسیب این لیگامان ممکن است بصورت فقط یک کشیدگی باشد و یا ممکن است لیگامان دچار پارگی ناقص یا پارگی کامل شود. آسیب لیگامان جانبی یا کلترال داخلی بیشتر از لیگامان خارجی اتفاق مبفتد با این حال به علت پیچیده تر بودن آناتومی قسمت خارجی زانو، آسیب لیگامان کلترال خارجی معمولا همراه با آسیب دیگر ساختمان های زانو است. آسیب این لیگامان ها معمولا به علت نیروهایی است که ساق را به طرفین فشار میدهد.

ضربه مستقیم به قسمت خارجی ران و زانو موجب باز شدن سطح مفصلی زانو در قسمت داخلی شده که نتیجه آن تحت کشش قرار گرفتن لیگامان کلترال داخلی و آسیب آن است.مکانیسم دیگر آسیب رباط جانبی داخلی به این صورت است که فرد در حالی که روی یک زانو ایستاده است کمی زانویش را خم کند و در همین حال تنه خود را روی زانو بچرخاند.

این آسیب ها بیشتر در ورزشکاران بخصوص ورزش های فوتبال، بسکتبال، والیبال و اسکی دیده میشوند. اگر فشاری که به این صورت به رباط وارد میشود کم باشد فقط موجب کشیدگی و رگ به رگ شدن آن میشود. رگ به رگ شدن رباط جانبی داخلی زانو شایعترین آسیب زانو است. اگر فشار بیشتری به رباط وارد شود آنرا بطور ناقص یا حتی کامل پاره میکند. اگر فشار باز هم بیشتر باشد رباط های صلیبی و یا منیسک ها هم آسیب میبینند و یا ممکن است استخوان های اطراف مفصل زانو هم دچار شکستگی شوند.

آسیب لیگامان کلترال خارجی زانو هم میتواند بر اثر ضربه هایی که به قسمت داخلی زانو وارد میشود ایجاد گردد. آسیب رباط جانبی خارجی شیوع کمتری از رباط جانبی داخلی دارد. اگر شدت ضربه زیاد باشد به غیر از آسیب به رباط جانبی خارجی ممکن است کپسول خلفی زانو، رباط صلیبی و یا عصب پرونئال هم آسیب ببینند.

منبع : ایران ارتوپدی

پارگی رباط متقاطع خلفیPCL در مفصل زانو چگونه درمان میشود

 پارگی رباط متقاطع خلفی ( رباط صلیبی خلفی) PCL در مفصل زانو چگونه درمان میشود

یکی از آسیب های زانو کشیدگی یا پارگی لیگامان متقاطع (صلیبی) خلفی (پشتی) است. لیگامان متقاطع خلفی در وسط مفصل زانو قرار گرفته است و مانع از لغزیدن بالای ساق به سمت عقب میشود. صدمه این لیگامان مانند آسیب به دیگر لیگامان های زانو شایع نیست. آسیب معمولا خفیف بوده و کشف آن ممکن است مشکل باشد و ممکن است همراه با صدمه به دیگر لیگامان های زانو یا آسیب به منیسک یا غضروف مفصلی باشد.

درمان آسیب لیگامان صلیبی خلفی زانو

 اگر آسیب فقط محدود به لیگامان متقاطع خلفی باشد معمولا نیاز ی به عمل جراحی نبوده و درمان غیر جراحی است.

درمان غیر جراحی

شامل استفاده از سرمای موضعی در روی زانو، استراحت، بالا نگه داشتن زانو و کمپرس خفیف زانو با بستن آن است. زانو باید مدتی با یک زانوبند مناسب بسته شود تا از حرکات نامناسب زانو جلوگیری شود. در این مدت باید با استفاده از عصا مانع اعمال نیروی وزن به اندام آسیب دیده شد. بعد از مدتی با استفاده از فیزیوتراپی باید دامنه حرکات کامل زانو را مجدداً بدست آورده و با انجام نرمش های بخصوصی قدرت عضلات ران بخصوص عضله چهارسر ران را افزایش داد.

درمان جراحی

در صورتی که بجز لیگامان متقاطع خلفی دیگر لیگامان های زانو نیز آسیب دیده باشند و یا در مواردی که این پارگی همراه با شکسته شدن و کنده شدن تکه استخوانی از استخوان تیبیا باشد، ممکن است پزشک ارتوپد تصمیم به استفاده از عمل جراحی بگیرد.

پارگی های لیگامان متقاطع خلفی معمولا با بخیه زدن ساده بهبود نمیابند. درمان جراحی این پارگی را بازسازی مینامند به این علت که پزشک ارتوپد بافت دیگری را که معمولا یک لیگامان است از قسمت دیگری از بدن به ناحیه ای که لیگامان متقاطع خلفی بوده است منتقل میکند تا این بافت جایگزین بافت قبلی شده و داربستی برای ترمیم لیگامان شود. این بافت ها راگرافت مینامند. جراحی بازسازی لیگامان متقاطع خلفی امروزه بیشتر با استفاده از آرتروسکوپ انجام میشود. جراحی ارتروسکوپی اجازه میدهد تا بیمار درد کمتری بعد از جراحی داشته باشد، زودتر از بیمارستان مرخص شود و طول زمان بازپروری کمتر شود.

بازپروری

 بازگشت دوباره بیمار به کار نیازمند گذشت زمان است و این زمان بسته به شدت آسیب و همراه بودن یا نبودن با آسیب به لیگامان های دیگر زانو متغیر است. معمولا برای برگشت به کار پشت میز، گذشت چند هفته کافی است. باز گشت به کار بدنی قوی نیاز به چند ماه زمان دارد و بهبودی کامل معمولا بعد از شش تا دوازده ماه اتفاق میفتد.

درمان پارگی لیگامان متقاطع خلفی چه با استفاده از عمل جراحی باشد و چه بدون آن، بیمار نیاز به انجام فیزیوتراپی دارد. در مرحله اول فیزیوتراپی تاًکید بر بدست آوردن حرکات کامل زانو است. در مرحله بعدی عضلات اطراف زانو تقویت میشوند و در مرحله نهایی ورزشکار آماده میشود تا بتواند حرکات ورزشی را با اندام تحتانی به درستی و با هماهنگی کامل انجام دهد.

منبع : ایران ارتوپدی