آزمایش کامل ادرار

برگه آزمایش کامل ادرار شامل اطلاعاتی است که هر کدام را به اختصار توضیح می دهیم :

 الف – شرح ماکروسکوپیک ( سمت چپ برگه جواب آزمایش ) :

Colour*  : دامنه تغییرات رنگ ادرار گسترده بوده و عمدتا وابسته به غلظتش میباشد .رنگ ادرار از زرد کمرنگ ( Light yellow ) تا کهربایی تیره  ( Dark yellow ) متغیر است. بسیاری از داروها و مواد غذایی میتوانند رنگ ادرار را تغییردهند.اما برخی رنگهامثل قرمز(در هماچوری یا پورفیرینوری ) ، سیاه ( مثلا در آلکاپتونوری )،نارنجی ( بیلیروبینوری ) ، سفید ( چرک فراوان ) و یا آبی تا سبز ( عفونت سودومونایی ) ممکن است مهم باشند و با پیگیری دلیل آنها میتوان به تشخیصهای مهمی دست یافت .

* Appearance ( ظاهر ادرار )  : ادرار نرمال معمولا شفاف است اما ممکن است به واسطه رسوب فسفاتها یا اوراتها، کدر((Turbid یا نیمه کدر( semiturbid ) گردد. حضور گلبولهای سفید یا قرمز، اپی تلیالها و  باکتریها نیز در میزان خاصی میتوانند ادرار را کدر یا نیمه کدر کنند . موکوس نیز میتواند نمای مه آلود ( cloudy) به ادرار بدهد.

* وزن مخصوص ( specific gravity ) : شاخص غلظت مواد محلول در ادرار است که برای سنجش قدرت تغلیظ و رقیق کردن کلیه ها به منظور حفظ و بقای هموستاز به کارمیرود. حدود طبیعی آن برای ادرار راندوم 003/1تا 035/1و برای ادرار 24ساعته 015/1 تا 025/1است و چون یک نسبت است واحد هم ندارد.SG ادرار درطول شبانه روز متغیر است ( به دلیل متغیر بودن نوع غذا و میزان مصرف مایعات در طول روز ) ، لذا SG ادرار راندوم خیلی مفید نیست و بررسی SG ادرار 24 ساعته پیشنهاد می شود.در هیدراتاسیون شدید و دیابت بیمزه SG کاهش و در دیابت قندی ، دهیدراتاسیون و اکلامپسی SG افزایش می یابد.

PH *: بین 8-6/4 متغیر بوده و معمولا حدود 6 و کمی اسیدی است. برای پزشک این مهم است که PH ادرار را با اطلاعات دیگر ارتباط دهد .مثلا در اسیدوز توبولار کلیوی بر خلاف اسیدوز سیستمیک  PHادرار بیش از 6 خواهد ماند چون توبولهای کلیه قادر به ترشح کافی یون H+ نیستند .

Protein* : حضور مقادیر زیاد پروتئین در ادرار میتواند یک علامت مهم بیماریهای کلیوی باشد.اما در شرایط فیزیولوژیک وبدون بیماری مثل ورزش و تب هم دفع پروتئین در ادرار افزایش می یابد. دو مکانیسم اصلی که سبب پروتئینوری می شوند :a) صدمه گلومرولی و b) اختلال در عمل بازجذب توبولها میباشند.پروتئینوری شدید،متوسط و خفیف همگی در ارزیابی بیماری کلیوی از اهمیت ویژه ای برخوردارند (مثلا درگلومرولونفریت،شدید در پره اکلامپسی،متوسط و در پیلونفریت نوع خفیف قابل مشاهده است ).

Glucose* : گلوکوزوری بطور معمول وقتی دیده میشود که میزان گلوکز خون از حد آستانه کلیوی بیشتر باشد (>180mg/dl) .هرچند گاهی بطور طبیعی آستانه کلیوی برخی افراد پایین تر از این هم میباشد.دیابت شیرین، تزریق سرمهای قندی ومصرف یکباره و زیاد کربوهیدراتها ( گلوکوزوری گذرا) از دلایل گلوکوزوری هستند.

:Keton(Aceton)*  اجسام کتونی درطی کاتابولیسم اسیدهای چرب ایجاد میشوند.کتونوری به دنبال کتوزیس(افزایش کتونها در خون) حادث میشود.وقتی شخص دچار کمبود مصرف قندها وکربوهیدراتها (مثل روزه داری طولانی) یا دفع کربوهیدراتها از بدن وی افزایش می یابد(مثلا در اسهال و استفراغهای شدید) یا سلولها قادر به دریافت و مصرف کربوهیدرات نیستند(مثلا دیابت)، کتونها بدلیل مصرف چربیها و سوخت ناقص آنها، در خون و ادرار افزایش می یابند.

Blood* : هماچوری، وجود خون درادرار است. گلبولهای قرمز می توانند در شرایط فیزیولوژیک (مثل ورزش سنگین، تب و عادت ماهانه) و یا پاتولوژیک(مثل التهاب حاد مثانه، تروما، زخمها، عفونتها، سرطانهای کلیه یا مثانه، ضربه به کلیه ، انفارکتوس و گلومرولونفریت) در ادرار ظاهر شوند.

Hemoglubin* : هموگلوبینوری، حضور هموگلوبین درادرار بدون حضور RBC میباشد.اگر به هر دلیلی همولیز داخل عروقی در بیمار رخ دهد ( مثل آنمی همولیتیک دارویی، انگل مالاریا، ترانسفوزیون خونناسازگار، سوختگیهای شدید، ورزشهای شدید مثل قدم روهای نظامیان روی سنگفرشها، مارگزیدگی و...) هموگلوبین ِخارج شده از RBCها از کلیه ها عبور کرده، وارد ادرار می شود.البته اگر درهماچوری، ادرار قلیایی باشد یا SG آن پایین باشد(زیر 1.007) RBC ها ممکن است در ادرار لیز شده و هموگلوبین آنها در ادرار آزاد میشود.

Bilirubin & Urobilinogen: بیلی روبین کونژوگه(مستقیم) به دلیل محلول بودن در آب میتواند از سد کلیه ها عبور کرده وارد ادرار شود( نوع غیرکونژوگه در آب نامحلول است) لذادربیماریهایی که میزان بیلیروبین کونژوگه افزایش می یابد (مثل انسداد مجاری صفراوی)  بیلی روبین در ادرارافزایش می یابد(دقت کنید که درنوزادان با بیلیروبین بالا، بیلیروبینوری نداریم).در روده، بیلیروبین به ترکیبی به نام اوروبیلینوژن تبدیل میشود که از طریق مدفوع دفع میگردد. 10تا 15درصد اوروبیلینوژن ِمدفوع ، به خون بازجذب شده و از طریق ادرار دفع میگردد.اگر به هر دلیلی انسدادی در مسیر بیلی روبین از کبد به صفرا یا از صفرا به روده رخ دهد (مثل سرطان یا سنگها) بیلیروبین وارد مدفوع نشده،اوروبیلینوژنی هم تولید نمیشود؛ لذا اوروبیلینوژن ِ ادرار منفی میشود.اما اگر ساخت بیلیروبین افزایش یابد و به مدفوع راه یابد(مثل یرقان همولیتیک یا هپاتیت)اوروبیلینوژن ادرار نیز افزایش خواهد یافت.

Nitrit: اگر در ادرار، باکتری به میزان متوسط و بیشتر حضور داشته باشد و آن باکتری از احیاکنندگان نیترات به نیتریت باشد ،نیتریت ادرار مثبت خواهد شد.

 شرح میکروسکوپیک ( سمت راست برگه جواب آزمایش)

WBC ***: گلبولهای سفید می توانند از هر جایی (بین گلومرول تا میزراه) به ادرار راه یابند . حداکثرمیزان نرمال لوکوسیتها در ادرار 2 عدد در هر فیلد میکروسکوپی میتواند باشد.افزایش لوکوسیتهای ادرار وابسته به یک پروسه التهابی در مجاری ادرار(مثل عفونتها، نفریتها، آزردگیهای مثانه، میزنای و یا پیشابراه) و یا مجاورت آن(مثل آپاندیسیت یا پانکراتیت) میباشد.وجود سیلندرهای (cast) گلبول سفید میتوانند شاهدی بر کلیوی بودن منشأ WBCهای ادرار باشند.در یک ادرار قلیایی و هیپوتونیک میزان WBCادرار درعرض یک ساعت، 50درصد کاهش می یابد(اهمیت ارسال به موقع و انجام به موقع آزمایش U/A).تجمع لوکوسیتی(WBC clamp) قویاً مطرح کننده عفونتهای حاد و یا التهاب مثانه یا میزراه است.

RBC*** : گلبولهای قرمز می توانند از هر جایی (بین گلومرول تا میزراه) به ادرار راه یابند.بطور نرمال گلبول قرمز در ادرار یافت نمیشودهرچند وجود 1تا2 گلبول سرخ در هر فیلد میکروسکوپی معمولا غیرطبیعی نیست.در سنگهای ادراری ، عفونتهای شدید، سرطانها و نیز عادت ماهیانه، RBCها در ادرار ظاهر میشوند.

Epithelial cells***: انواع مختلف سلولهای اپیتلیال(سلولهای توبولار کلیوی، ترانزیشنال و اسکواموس)در ادرار قابل مشاهده اند.افتراق بین این سلولها بسیار مشکل است اما مهمترین ِ آنها سلولهای توبولار کلیوی هستند که ازدیاد آنها در ادرار می تواند آسیب به کلیه و لگنچه را مطرح سازد . کلاً حضور تعداد اندکی سلول اپی تلیال (بخصوص پوششی و ترانزیشنال) درحد 4-3 عدد در هر فیلد میکروسکوپی نرمال است و افزایش قابل توجه آنها میتواند نشان از التهاب ناحیه ای از دستگاه ادراری باشد.

***Mucus:  رشته های موکوس که به شکل رشته هایی دراز و موجدارو یا توده ای در ادرار قابل مشاهده اند،به میزان کم در ادرار طبیعی بوده ولی مقادیر زیاد آن در التهابات و دستکاریهای دستگاه ادراری دیده میشوند.

***Bacteria: بطور طبیعی ادرار ِ کلیه ها و مثانه عاری از باکتری بوده ولی امکان دارد آلودگی با باکتریهای موجود در پیشابراه یا واژن یا سایر منابع خارجی اتفاق بیافتد. حضور مقدار بالای باکتری در ادرار بخصوص در حضور تعداد قابل توجه WBCدر ادرار مؤید حضور یک عفونت ادراری است.

***Cast(سیلندرها): سیلندرها در مجاری لوله های کلیوی شکل میگیرند و بدلیل اینکه در مجراها بشکل قالب لوله ها در می آیند به این نام (سیلندر= استوانه) خوانده میشوند . مجاری کلیوی، موکوپروتئینی به نام تام هورسفال ترشح میکنند که ماده بنیادی سیلندرهاست.درصورت توقف ادرار (کاهش چشمگیر در جریان ادرار) یا غلظت بالای مواد حل شده و وجود محتویات پروتئینی در ادرار،کَستها میتوانند در لوله های دیستال و مجاری جمع کننده ادرار شکل بگیرند.سیلندرها همیشه منشأ کلیوی دارند و معرفهای بسیار مهم بیماریهای کلیوی هستند و بر اساس ظاهر و محتویات سلولی که در درونشان قرار میگیرند طبقه بندی میشوند(مثلا Leukocyte cast و یا Granular cast ویاCrystalin cast و ... ). به سیلندری که هیچ محتویات سلولی یا غیرسلولی ندارد  Hyalin(شفاف) گویند که میتواند در ادرارهای نرمال به میزان بسیار کمی دیده شود.در انواع نفریتها وآسیبهای کلیوی و نیز در پره -اکلامپسی Castها در ادرار ظاهر میشوند و معمولا پروتئین چنین ادرارهایی مثبت است.

***Crystal: کریستالهای ادرار معمولا در ادرار تازه دیده نمی شوند ولی پس از مدتی ماندن در آزمایشگاه قابل مشاهده میشوند.بدین معناکه اگر ادرار با یک ترکیب خاص قابل کریستالیزاسیون اشباع شده باشد یا خواص حلالیتی آنها تغییر نماید تشکیل میشوند.در برخی موارد این کریستالها در کلیه یا مجاری ادراری شکل میگیرند( منجر به تشکیل سنگها). معمولا اغلب کریستالهای ادراری قابل اهمیت نیستند ( مثل کلسیم اگزالات، انواع اورات و فسفات ،اسید اوریک و... که الزاماً دلیل بر یک بیماری خاص نبوده ولی می توانند در برخی بیماریها افزایش یابند.اما کریستالهایی چون   تیروزین ،لوسین ،سیستئین و سولفانامیدها مهم و شاخص مهمی در بیماریهای کبدی، سیستینوز  و ایجاد صدمات کلیوی می باشند.

***مواد متفرقه: مثل اسپرم ، مخمر وانگل تریکوموناس که در شرایط خاص در ادرار دیده میشوند. مثلا کاندیدا (نوعی مخمر) به میزان زیاد میتواند نشان از یک بیماری قارچی باشد.

پیام آزمایشگاه

تمرینات مقاومتی کودکان؛ مفید یا مضر؟

تمرینات قدرتی یکی از روش های تمرینی است که در آن، مقاومت خارجی برای افزایش توانایی عملکردی عضله افزایش می یابد. درصورتی که برنامه تمرین مقاومتی به صورت معقول طراحی شده باشد، برنامه ای مطمئن، مفرح و موثر است و باعث بهبود آمادگی جسمی جوانان می شود که به نوبه خود به افزایش سلامتی، پیشگیری از آسیب دیدگی و بهبود عملکرد ورزشی می انجامد.
در دیدگاه سنتی، تمرینات قدرتی برای کودکان نه تنها موثر شناخته نمی شد، بلکه عامل آسیب نیز بود. این تفکر از آنجا نشات می گرفت که این نوع تمرینات، به صفحات رشد استخوانی آسیب وارد می کند. البته خطر آسیب دیدگی و مشکلات وابسته به صفحات رشد در این تمرینات مشاهده شده که به علت حرکت نامناسب، تکنیک غلط، سنگینی بیش از حد وزنه ها و یا هدایت نشدن موثر از طرف افراد متخصص بوده است.
بخش دیگری از تفکر اشتباه درمورد تمرینات قدرتی نشات گرفته از دریافت های مردم از تصاویر مجلات و سایت ها و تلویزیون است. مردم فکر می کنند تمرینات قدرتی یعنی فقط وزنه برداری و پروش اندام و حجیم کردن عضلات. درصورتیکه هدف از تمرین قدرتی کودکان، بهبود آمادگی عضلانی، پیشگیری از آسیب دیدگی و افزایش عملکرد است.
هم اکنون سازمان های علمی در سرتاسر جهان، این تمرینات را تایید کرده و بر موثر بودن آن بر کودکان و نوجوانان تاکید می کنند.
برای کودکان، حرکات کنترل شده و مقاومتی سبک با تاکید ویژه بر تکنیک و ایمنی مناسب، بهترین انتخاب است.فرزند شما می تواند بسیاری از تمرینات ورزشی مقاومتی را با اتکا به وزن خودش یا طناب های مقاومتی ارزان قیمت انجام دهد. دمبل و وزنه های ماشینی نیز گزینه های دیگر هستند.
دقت کنید، نباید تمرینات قدرتی با وزنه برداری، بدنسازی یا پاورلیفتینگ اشتباه شود. این فعالیت ها عمدتا با رقابت همراه بوده و شرکت کنندگان برای بلند کردن وزنه سنگین تر یا داشتن عضلات بزرگتر نسبت به دیگران با هم مبارزه می کنند. این تمرینات می تواند فشار زیادی بر ماهیچه ها، تاندون ها و مناطقی از غضروف که هنوز به استخوان تبدیل نشده اند (صفحات رشد) وارد کند- بویژه وقتی تکنیک مناسب در مقابل بلند کردن وزنه های بیشتر قربانی می شود.

فواید تمرینات قدرتی برای کودکان چیست؟
اگر تمرینات قدرتی اصولی و صحیح انجام شود می تواند:
-قدرت و استقامت ماهیچه کودک را افزایش می دهد.
-به حفاظت ماهیچه ها و مفاصل کودکتان از آسیب های ورزشی کمک می کند.
-عملکرد ورزشی کودکتان را تقریبا در هر رشته ورزشی که باشد بهبود می بخشد.

به یاد داشته باشید که تمرینات ورزشی فقط برای قهرمانان ورزشی نیست. حتی اگر کودکتان به ورزش علاقه ای ندارد، تمرینات قدرتی می تواند:
-استخوان های کودکتان را قوی کند.
-سطوح کلسترول و فشار خون را در یک حد سلامت نگه دارد.
-به کودکتان در داشتن وزنی ایده آل کمک کند.
-به او اعتماد و عزت نفس می دهد.

چه زمانی کودک می تواند تمرینات تقویتی را انجام دهد؟
در طول دوران کودکی، کودکان آگاهی، کنترل و تعادل بدنشان را از طریق بازیها بهبود می بخشند. با این وجود، در سنین 7 یا 8 سالگی، تمرینات تقویتی می تواند قسمت مهمی از برنامه تناسب کلی بدن باشد، تا زمانی که کودک به اندازه کافی بزرگ شده باشد و بتواند تکنیک ها و شکل های صحیح تمرینات را دنبال کند.
اگر کودکتان به تمرینات قدرتی اظهار علاقه نشان می دهد، به او یادآوری کنید که تمرینات قدرتی به منظور افزایش قدرت و استقامت عضلات است. حجیم کردن عضلات به طور کلی چیز دیگری است و بهتر است پس از رسیدن به سن بلوغ انجام شود.
همچنین ممکن است بخواهید با پزشک کودکتان مشورت کنید و از او بپرسید که آیا کودکتان اجازه انجام چنین تمریناتی را دارد؟ بخصوص اگر کودکتان بیماری مشخصی دارد یا مشکوک به بیماری خاصی است، مثلا بیماری قلبی، فشار خون بالا یا اختلالات عصبی.

بهترین روش برای شروع یک برنامه تمرینات قدرتی برای کودکان چیست؟
یک برنامه تمرینات قدرتی لزوما برنامه ای شبیه به آنچه که برای بزرگسالان طراحی می شود نیست. این قوانین کلی را در ذهن داشته باشید:
به دنبال یک برنامه باشید: به دنبال یک مربی یا مربی شخصی باشید که دارای تجربه کافی در ارتباط با تمرینات قدرتی کودکان باشد. چنین مربی می تواند یک برنامه ایمن، سالم و موثر بر اساس سن، قد و وزن و توانایی ها و استعدادهای کودکتان طراحی کند. یا اینکه کودکتان را به یک کلاس تمرینات قدرتی که مخصوص کودکان است، راهنمایی کند.

گرم و سرد کردن: به کودکتان بیاموزید و او را تشویق کنید که جلسه تمرینات قدرتی اش را در ابتدا با ۵ تا ۱۰ دقیقه حرکات ایروبیک سبک مثل پیاده روی، دویدن آرام یا طناب زدن شروع کند. این فعالیت ها ماهیچه ها را گرم کرده و آنها را برای فعالیت سنگین تر آماده می کند. حرکات کششی نرم پس از پایان جلسات تمرین قدرتی نیز پیشنهاد خوبی است.

انتظار زیاد از کودک نداشته باشید: به کودک اجازه ندهید خیلی زود و در مدت زمان کوتاهی، تلاش بسیار زیاد داشته باشد. بلکه به او کمک کنید تا به مرور زمان با فشار تمرین مقاومتی سازگار شود. در غیر اینصورت بعضی از کودکان از برنامه تمرینی جا مانده و از آن لذت نمی برند. علاقه، رشد، بلوغ و ادراک همگی در برداشت کودکان از تمرین تاثیر دارند.

انتظاری که از یک برنامه تمرین تقویتی برای کودکان می رود شامل موارد زیر است:
 

• پیشرفت قدرت و توان عضلانی
• تغییر نکردن اندازه عضله کودکان کم سن و سال و یا تغییرات ناچیز آن
• پیشرفت استقامت عضلانی
• تاثیر مثبت بر ترکیب بدن
• بهبود تعامل قدرت حول مفاصل
• بهبود قدرت کل بدن
• پیشگیری از آسیب های ورزشی
• تاثیر مثبت بر اجرای ورزشی

این نکته مهم را در ذهن داشته باشید که برنامه ای را که برای بزرگسالان طراحی شده و یا برنامه ای را که برای توانایی های بدنی و نیازهای کودکان خیلی پیشرفته است، هرگز به کودکان تحمیل نکنید. علاوه بر این، کودکان و بزرگسالان اغلب ایده های نادرست و اشتباهی درباره نتایج تمرین مقاومتی دارند که از فیلم ها، مجلات و سایر رسانه های ارتباط جمعی و تبلیغاتی دریافت کرده اند. تصورات نادرستی مثل: تنها با اندکی تمرین عضله بزرگ و قوی می شود، یا شخص قوی شکست ناپذیر است. همچنین ممکن است کودک به استنباط های نادرستی در یک محیط ویژه بزرگسالان، به ویژه در اتاق وزنه برسد.

تکنیک های صحیح فشار: بیشتر از آنکه بر مقدار وزنه ای کودک بلند می کند تمرکز کنید، بر شکل و تکنیک صحیح حرکات در طول تمرین تمرکز کنید. کودک به مرور زمان و به تدریج که جلو می رود، مقاومت یا تعداد تکرار هر تمرین را افزایش می دهد.
نظارت: نظارت بزرگسالان بر روند تمرینات و کار کودک، بخش مهمی از تمرینات تقویتی کودکان را تشکیل می دهد. هیچگاه به کودکتان اجازه ندهید تنهایی به تمرینات برود.
استراحت بین تمرینات: به کودکتان اجازه دهید بین تمرین هر گروه ماهیچه ای خاص، یک روز کامل استراحت کند. دو یا سه جلسه تمرین تقویتی در هفته زیاد است.
-تمرینات را به شکل سرگرم کننده برگزار کنید: به کودکتان کمک کنید برای جلوگیری از خستگی، تمرینات را متنوع و سرگرم کننده برگزار کند.
راهبردهای اصلی برای پیشرفت کودکان در تمرینات

سن ۷ سال یا کوچکتر
تمرینات پایه را با وزنه ای سبک یا بدون وزنه به کودکان معرفی کنید. مفهوم یک جلسه تمرین را نشان دهید و تکنیک های تمرین را آموزش دهید. تمرین را از ورزش های سوئدی یک نفره به تمرینات دو نفره و تمرینات مقاومتی خیلی سبک به تدریج پیشرفت دهید و حجم تمرین را پایین نگه دارید.

سن ۸ تا ۱۰ سال
تعداد تمرینات را به تدریج افزایش دهید، تکنیک تمرین را در همه بالا کشیدن های وزنه انجام دهید. بار تمرینات را به تدریج افزایش دهید و با تمرینات ساده ادامه دهید. سرانجام حجم تمرین را افزایش دهید. از تحمل فشار تمرین به دقت  آگاه شوید.

سن ۱۱ تا ۱۳ سال
همه تکنیک های پایه را آموزش دهید. در هر تمرینی، اصل اضافه بار را اعمال کنید. به تکنیک های تمرین اهمیت دهید. تمرینات پیشرفته تری را با مقاومت یا بدون مقاومت معرفی کنید.

سن ۱۴ تا ۱۵ سال
سمت گیری برنامه تمرین مقاومتی جوانان به سوی برنامه های پیشرفته تری است. در این برنامه، اجزای ویژه ورزشی را نیز بگنجانید. بر تکنیک های تمرین تاکید کنید و حجم (مقدار) تمرین را افزایش دهید.

سن ۱۶ سال و بالاتر
پس از اینکه نوجوان در همه زمینه های قبلی مهارت یافت و تجربه تمرین به دست آورد، باید او را به برنامه های تمرینی بزرگسالان وارد کنیم.
توجه: اگر کودکی در هر سنی یک برنامه تمرینی را بدون تجربه قبلی آغاز کرد، او را به سطح پیش از آن ببرید تا از آن سطح شروع به تمرین کند. چنانچه تمرین برای او قابل تحمل و درک شد و در آن مهارت عملی بدست آورد، به سطوح پیشرفته تر هدایتش کنید.
جمع بندی
تمرین با وزنه می تواند برای کودک لذتبخش، ایمن و مناسب باشد. تمرین مقاومتی را باید بخشی از مجموعه برنامه های آمادگی جسمانی به حساب آورد که لازم است همراه با تغییر هدف ها و نیازهای کودک در طول زندگی تغییر کند. کودک برای ممارست در تمرین به تاکید و توجه، نظم و ترتیب و سختکوشی نیاز دارد که در این راه همراه با تشویق، باید فایده های تمرن مقاومتی را به او نشان داد. هنگام تمرین، چهارچوب های کار سخت برای بزرگسالان را به کودکان تحمیل نکنید. او را با دوستانش مقایسه نکنید و تمرینات را مطابق تواناییهایش طراحی کنید./

منبع :rheumoc.com

مبتلایان روماتوئید آرتریت به چه ویتامین هایی بیشتر نیاز دارند

بیماران آرتریت روماتوئیدی با توجه به ماهیت بیماریشان نیاز به دریافت برخی از ویتامین ها بیشتر از بیماران دیگر دارند.با توجه به پوکی استخوان و مشکلاتی که بیماری و مصرف داروهای مختلف برای بیمار به وجود می آورد برخی از ویتامین ها و پروتئین ها نیاز اساسی این بیماران می باشد.

وقتی فردی به بیماری آرتریت روماتوئید مبتلاست دریافت تمام مواد غذایی و نوترینت ها کار سختی به نظر می رسد. حتی در حالتی که فرد رژیم غذایی سالمی دارد نیز ممکن است نتواند بعضی از ویتامین ها و مواد معدنی را دریافت کند.
در این مقاله سعی شده بیشتر ویتامین ها و مواد معدنی معرفی شود که مبتلایان به روماتوئید آرتریت ممکن است دریافت نکنند یا میزان دریافتی آنها کم باشد و سپس روی این موضوع نیز بحث خواهد شد که آیا نوترینت هایی که بدن به آنها نیاز دارد برای بدن تامین شده یا خیر؟

چگونه بیماری روماتوئید آرتریت به تغذیه فرد آسیب وارد می کند؟
در پاسخ به این سوال که چرا روماتوئید آرتریت و کمبود نوترینت ها در بدن اغلب با هم دیده می شوند چند دلیل کلیدی وجود دارد:
داروهای روماتوئید آرتریت: برخی از داروهایی که در درمان روماتوئید آرتریت استفاده می شود مسیر رسیدن ویتامین ها و نوترینت ها را به بدن مسدود کرده و جلوی آن را می گیرد. به عنوان مثال، متوترکسات از جذب اسید فولیک و کورتیکواستروئیدها از جذب کلسیم جلوگیری می کنند.
سرعت سوخت و ساز بدن: التهاب مزمن ناشی از بیماری روماتوئید آرتریت باعث تولید ماده ای شیمیایی به نام سیتوکین در بدن می شود. این ماده سوخت و ساز بدن و تجزیه پروتئین را سرعت می بخشد. این بدان معناست که مبتلایان به روماتوئید آرتریت در مقایسه با دیگران نیاز به کالری و پروتئین بیشتری دارند تا جبران شود. در غیر این صورت آنها در معرض خطر کاهش وزن و از دست دادن عضلات هستند که به آن سوء هاضمه گفته می شود.
علائم بیماری آرتریت روماتوئید: درد و خشکی مفاصل برای فرد محدودیت هایی از جمله عدم توانایی در پخت و پز غذای مناسب ایجاد می کند. غالب این افراد بدلیل ناتوانی در بلند کردن وسایل پخت و پز، مشکلات تحرکی و ... ترجیح می دهند بجای غذای سالم و مقوی از غذاهای ساده و در دسترس استفاده کنند.
اسید فولیک
بعضی از داروهای رایج در درمان روماتوئید آرتریت مثل متوترکسات و سولفالازین با نحوه استفاده بدن از فولات تداخل می کنند؛ فولات یک ویتامین ضروری برای بدن است که سلامتی را افزایش داده و از متابولیسم بدن پشتیبانی می کند. همچنین فولات در دوران بارداری نقشی حیاتی دارد به این شکل که از نقایص خاص هنگام تولد نوزاد جلوگیر می کند.
مصرف بیشتر مواد غذایی که حاوی فولیک اسید هستند، مثل اسفناج، کلم، نخود، عدس، نخود فرنگی، پرتقال، نان و غلات غنی شده گزینه های خوبی هستند. گاهی لازم است بیمار برای تامین اسید فولیک، از داروهای مکمل استفاده کند.
با پزشک خود مشورت کنید که چه مقدار اسید فولیک لازم است مصرف کنید تا از اثرات جانبی داروی متوترکسات جلوگیری شود. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) ممکن است باعث کاهش سطح فولات در بدن شود، بنابراین چنانچه از این داروها به صورت گهگاه و یا دوزهای بالا استفاده می کنید حتما در این مورد با پزشک خود مشورت کنید.

روماتوئید آرتریت، کمبود کلسیم و پوکی استخوان
کورتیکواستروئیدها که در درمان روماتوئید آرتریت تجویز می شود جذب کلسیم توسط بدن را با مشکل مواجه می کنند، در نتیجه استخوان ها ضعیف و خطر پوکی استخوان افزایش می یابد.
روماتوئید آرتریت به شکل دیگری نیز باعث ضعیف شدن استخوان ها می شود. فعالیت فیزیکی اهمیت زیادی در حفظ قدرت استخوان ها دارد، اما بسیاری از مبتلایان به روماتوئید آرتریت با فعالیت بدنی مشکل دارند. سیستم ایمنی بدن که فعالیت آن در بیماری روماتوئید آرتریت زیادتر می شود، حتی ممکن است بطور مستقیم به استخوان ها حمله کند.
منابع حاوی کلسیم مثل محصولات لبنی، ماهی ساردین و سالمون کنسرو شده، بادام، کلم بروکلی، کلم پیچ و آب پرتقال و غلات غنی شده سرشار از کلسیم هستند.

سوال این است که چقدر کلسیم مورد نیاز است؟ توصیه کلی ۱۰۰۰ میلی گرم در روز برای بزرگسالان که زیر ۵۰ سال سن دارند و ۱۲۰۰ میلی گرم در روز برای افراد ۵۱ سال و بیشتر می باشد. با این حال حتما با پزشک خود مشورت کنید. ممکن است پزشک مقدار بیشتری از مصرف کلسیم را پیشنهاد کند و یا اینکه برای شما مکمل های کلسیمی تجویز نماید.

روماتوئید آرتریت، ویتامین D و سلامت استخوان ها
ویتامین D نیز یکی از ویتامین های مهم و کلیدی در تقویت استخوان ها و جلوگیری از پوکی استخوان است. بدون ویتامین D کافی، بدن نمی تواند کلسیم را از مواد غذایی جذب کند.
در بین مبتلایان به روماتوئید آرتریت سطح پایین ویتامین D در ارتباط با علائم فعال بیماری روماتوئید آرتریت است.
کمبود ویتامین D همچنین ممکن است در توسعه بیماری روماتوئید آرتریت نقش داشته باشد. مطالعات نشان داده است زنانی که دریافت ویتامین D آنها بالاست، احتمال کمتری دارد که به روماتوئید آرتریت مبتلا شوند.
با این حال، تاکنون شواهد روشنی که نشان دهد ویتامین D در پیشگیری یا درمان روماتوئید آرتریت نقش دارد، وجود ندارد.
بعضی محصولات غذایی مثل شیر، غلات و آب میوه ها با ویتامین D غنی شده اند. از مواد غذایی طبیعی دارای ویتامین D می توان زرده تخم مرغ، ماهی سالمون، ماهی تن، ماهی ساردین را نام برد. همچنین بدن انسان وقتی در مقابل تابش نور خورشید قرار می گیرد به طور طبیعی ویتامین D می سازد. در مورد اینکه چه مقدار ویتامین D باید مصرف کنید و از چه منبعی، با پزشک خود مشورت کنید.
توصیه عمومی برای مصرف ویتامین D ،۶۰۰ واحد در روز برای بزرگسالان و ۸۰۰ واحد برای ۷۰ سال به بالا است. با این وجود باز هم با پزشک خود مشورت کنید.

روماتوئید آرتریت و اسیدهای چرب امگا-3
معمولا بسیاری از مردم به اندازه کافی امگا-3 دریافت نمی کنند. مبتلایان به روماتوئید آرتریت ممکن است در خطر ویژه باشند.
مطالعات نشان داده است که مبتلایان به روماتوئید آرتریت دارای سطح پایین تری از اسیدهای چرب EPA و DHA که از کلیدی ترین اسیدهای چرب هستند، می باشند.
EPA و DHA در درجه اول در ماهی های چرب مثل ماهی تن و سالمون یافت می شود. به نظر می رسد مکمل های روغن ماهی که حاوی اسیدهای چرب امگا-۳ هستند نیز برای مبتلایان به روماتوئید آرتریت مفید باشد. مطالعات نشان داده است که امگا-۳ باعث کاهش علائم روماتوئید آرتریت مثل خشکی صبحگاهی می شود. از آنجا که به نظر می رسد EPA و DHA در سلامت قلب نیز موثرند بنابراین ممکن است خطر مشکلات قلبی ناشی از روماتوئید آرتریت را نیز کاهش دهند.

روماتوئید آرتریت: دیگر ویتامین ها و مواد معدنی
محققان به بررسی اثر کمبود سایر نوترینت ها اعم از ویتامین ها، مواد معدنی و آنتی اکسیدان ها مثل ویتامین C، ویتامین E، منیزیم، روی و سلنیم بر بیماری روماتوئید آرتریت پرداختند. اما تاکنون شواهد روشنی مبنی بر این رابطه پیدا نشده است.

کدامیک بهتر است؟ مواد غذایی یا قرص های مکمل؟
به طور معمول بهتر آن است که بدن نوترینت های مورد نیاز خود را از مواد غذایی طبیعی جذب کند تا قرص های مکمل. زیرا مواد غذایی علاوه بر آن ویتامین خاص، سایر ویتامین ها، مواد معدنی و مواد شیمیایی گیاهی را نیز تامین می کنند.
با این حال، چون مبتلایان به روماتوئید آرتریت در خطر کمبود مواد غذایی هستند و ممکن است در جذب عناصر غذایی از مواد غذایی مشکلاتی داشته باشند، متخصصین روماتولوژی معمولا برای آنها قرص های مکمل را تجویز می کنند.
اگرچه توجه به تغذیه در مبتلایان به روماتوئید آرتریت در جای خود بسیار مهم است به یاد داشته باشید که خوردن غذای سالم و مصرف قرص های مکمل، به عنوان درمان این بیماری محسوب نشده و جایگزین درمان های دارویی روماتوئید آرتریت نمی شوند. تغییر در رژیم غذایی و یا مکمل های غذایی به خودی خود درمان موثری برای روماتوئید آرتریت به حساب نمی آیند.
در این مورد بهتر است همیشه با پزشک خود در ارتباط باشید و از راهنمایی های وی برای مصرف ویتامینها بهره ببرید./

منبع :rheumoc.com

۵ ماده غذایی بسیار مضر برای استخوان ها

پوکی استخوان مانند دیابت یا فشار خون بالا از بیماری هایی است که با متعادل نگاه داشتن رژیم غذایی می توان از ابتلا به آن جلوگیری کرد. اگر سابقه پوکی استخوان در خانواده تان باشد، دقت به عادات غذایی اهمیت ویژه ای می یابد و باید برخی مواد غذایی را که برای بافت استخوانی مضر است، محدود و از عادات غذایی زیر اجتناب کرد.

نوشیدن زیاد قهوه:

مصرف روزانه قهوه از جذب بهتر کلسیم جلوگیری می کند. هر چه میزان کافئین وارد شده به بدن بیشتر باشد، کلسیم بیشتری از طریق ادرار دفع می شود بنابراین اگر می خواهید تا ۹۰ سالگی زندگی کنید، باید از تعداد فنجان های قهوه که روزانه می نوشید بکاهید.

مصرف نوشابه های گازدار:

البته نوشابه های گازدار به علت داشتن کافئین ، دوست استخوان ها نیستند اما این نوشیدنی ها همچنین به علت داشتن اسید فسفریک، اسیدی معدنی که از جذب کلسیم جلوگیری می کند، برای استخوان ها مضر است.

در مقابل، اسید کربنیک موجود در آب های معدنی گازدار هیچ تأثیر منفی بر استخوان ها ندارد. فقط نوشابه های گازدار حاوی کافئین بر میزان کلسیم موجود در ادرار تاثیر دارد.

مصرف زیاد نمک:

مصرف بیش از حد نمک برای سلامتی مضر است و سالانه دو میلیون و ۳۰۰ هزار نفر را در جهان به کام مرگ می کشاند.

علاوه بر افزایش خطرهای بیماری های قلبی-عروقی با مصرف زیاد نمک، هر چه میزان نمک مصرفی فرد بیشتر باشد، دفع کلسیم در ادرار و عرق فرد نیز بیشتر می شود.

به گفته پزشکان بدن ما برای عملکرد بهتر ، روزانه به دو هزار و ۳۰۰ میلی گرم (حدود یک قاشق قهوه خوری) سدیم نیاز دارد.

مصرف زیاد گوشت:

رژیم غذایی غنی از گوشت و پروتئین ها نیز برای استخوان ها ضرر دارد. در جریان هضم مواد غذایی ، پروتئین های حیوانی اسیدهایی همچون اسید فسفریک، سولفوریک و غیره آزاد می کنند که PH بدن را تغییر می دهد.هر چه PH بدن اسیدی تر باشد، مواد معدنی بیشتری در استخوان ها از دست می رود.

پزشکان مصرف روزانه ۴۶ گرم پروتئین را برای زنان و ۵۶ گرم برای مردان توصیه کرده اند.

اما برای سلامت استخوان ها و متعادل نگاه داشتن سطح اسیدی و قلیایی ، باید از میوه ها ، سبزیجات و غلات استفاده کرد. برای سلامت بهتر استخوان ها باید به ازای هر یکصد گرم گوشت، پانصد گرم سبزیجات یا میوه های تازه مصرف کرد.

نوشیدن الکل:

الکل نیز برای استخوان ها مضر است زیرا فعالیت استئوبلاست ها (سلول های سازنده استخوان) را متوقف می کند. فراموش نشود که الکل می تواند موجب اختلالاتی در حفظ تعادل فرد شود که به ویژه در افراد مسن موجب شکستگی استخوان ها می شود./

منبع :rheumoc.com

انواع تزریق مفصلی در درمان آرتروز زانو

اگر به آرتروز زانو مبتلا هستید پزشک طیف گسترده ای از درمان ها را ممکن است برای شما در نظر بگیرد که یکی از آنها تزریق داخل مفصل زانو است.

انواع مختلفی از تزریق وجود دارد که بخش مهمی از درمان آرتروز زانو را برای بسیاری از مبتلایان تشکیل می دهند. تزریق مفصلی به خصوص برای کسانی که داروهای مسکن ضد التهابی غیر استروئیدی مثل ایبوپروفن نتوانسته درد آنها را تسکین دهد، یا افرادی که بخاطر اثرات جانبی داروها نمی توانند از آنها استفاده کنند، گزینه درمانی بسیار خوبی است.

آرتروز شایع ترین نوع آرتریت است که اغلب زانوها را تحت تاثیر خود قرار می دهد. این بیماری زمانی بروز پیدا می کند که غضروف –پوشش نرمی که که وظیفه اش محافظت از استخوان هاست- از بین می رود. در این حالت سطح استخوان ها آسیب دیده و ساییده می شود و باعث درد، تورم، خشکی و ناتوانی می گردد.

نحوه تزریق

در ابتدا پزشک تزریقی برای بی حس کردن موضع مورد نظر که در اینجا زانو است انجام می دهد.
سپس پزشک ممکن است با استفاده از یک سوزن، مایع اضافی که در زانو جمع شده است را بیرون بکشد.
سپس نوبت دریافت تزریق اصلی می رسد؛ تزریق مسکن که معمولا زیر کاسه زانو صورت می گیرد. تزریق نباید باعث صدمه بافت شود و دارو در سرتاسر مفصل عمل خواهد کرد.
درمان های مختلف دارای اثرات جانبی هستند که لازم است قبل از دریافت تزریق، درمورد آنها با پزشک خود مشورت کنید. دو نوع متداول تزریق مفصلی زانو در درمان آرتروز عبارت است از کورتیکواستروئیدها و هیالورونیک اسید.

کاهش التهاب با استروئیدها

تزریق کورتیکواستروئیدها جهت درمان عود بیماری آرتروز و عوارض ناشی از آن شامل درد، تورم و تجمع آب در زانو سودمند است.
این داروهای تزریقی با کاهش التهاب در مفصل، علایم بیماری آرتروز را تسکین می دهند. اما به یاد داشته باشید که این داروها یک راه حل کامل و بی نقص برای هر موردی نیستند. اگر تحت درمان با این دارو قرار گرفتید به یاد داشته باشید که:
 

• این داروها سریع عمل می کنند. این تزریق ها باعث تسکین بسیار سریع درد می گردند که معمولا ۲۴ تا ۴۸ ساعت اولیه پس از تزریق حاصل می شود.
• دارو اثر کوتاه مدتی دارد. به طور متوسط، تسکین درد ۶ تا ۱۲ هفته طول می کشد. اغلب این مدت به اندازه کافی طولانی است و از زمان شعله وری بیماری آرتروز تا فروکش کردن علایم طول می کشد.
• این داروها نباید زود به زود استفاده شوند. یک داروی کورتیکواستروئید اغلب در اولین مرتبه تزریق بهترین اثر و عملکرد را دارد و پس از آن، تمایل کمتری برای کاهش و تسکین درد نشان می دهند.
• در بیشتر موارد، این داورها می توانند ۲ تا ۳ بار در سال استفاده شوند. استفاده بیش از اندازه از این داروها سلول هایی زانو را که مسوول ساختن غضروف هستند را از بین می برند.

هیالورونیک اسید
بیشترین مایعی که در یک  زانوی سالم وجود دارد، هیالورونیک اسید است. اما وقتی شما آرتروز زانو دارید، مقدار هیالورونیک اسید در زانو کاهش می یابد. پزشک می تواند مقدار بیشتری هیالورونیک اسید به داخل زانو تزریق کند تا عرضه آن افزایش یابد.

مطالعات نشان داده است که تزریق هیالورونیک اسید ممکن است نسبت به داروهای مسکن در برخی از افراد، تاثیر مثبت بیشتری داشته باشد. دیگر مطالعات نشان داده است که این دارو می تواند علایم بیماری را به همان خوبی که تزریق کورتیکواستروئید انجام می دهد، بهبود بخشد. اگر تحت درمان با هیالورونیک اسید قرار گرفته اید، به یاد داشته باشید که:
 

• تزریق هیالورونیک اسید اغلب معمولا خط اول درمان بیماری های تاندونی و آرتروزی نیست. بدلیل اینکه داروهای هیالورونیک اسید معمولا گران هستند، پزشکان بعنوان اولین راه درمانی، آن را توصیه نمی کنند. با اینحال تزریق هیالورونیک اسید اغلب بوسیله بیمه های درمانی پوشش داده می شود. پزشک ممکن است این دارو را برای بیمار تجویز کند، اگر:
• بیمار به درمان های دارویی مثل مسکن ها و درمان های غیر دارویی مثل گرما یا سرما درمانی، پاسخ نداده و علایم بیماری تخفیف پیدا نکند.
• بیمار نتواند از مسکن هایی مثل ایبوپروفن، ناپروکسن یا استامینوفن استفاده کند.
• تزریق استروئید به اندازه کافی کمک نکند، یا بیمار یا پزشک درمورد اثرات جانبی استروئیدها نگران باشند.

-این دارو به روش های مختلفی عمل می کند. پس از تزریق، هیالورونیک اسید باعث زیرسازی و نرم شدن حرکت قسمت های مختلف داخل زانو می شود. این اثر نسبتا کوتاه مدت است.. اما به نظر می رسد این درمان در ادامه با تسکین درد و التهاب، منافع بیشتری را برای بیمار به ارمغان آورد.

-ممکن است بیمار بیش از یک تزریق نیاز داشته باشد. گاهی با یک تزریق مشکل بیمار مرتفع می شود و گاهی نیاز به تزریق های بیشتر تا 5 تزریق احساس می شود. در اینصورت این تزریق معمولا در یک دوره 5 هفته ای صورت می گیرد. در صورت نیاز به تزریق بیشتر، تزریق ششم 6 ماه بعد انجام می شود.

آیا تزریق پلاسمای غنی از پلاکت کمکی می کند؟

یکی دیگر از درمان های تزریقی که امروزه خیلی درباره آن بحث و تبلیغ می شود، تزریق پلاکت غنی از پلاسما یا PRP است. PRP  در اصل پلاسمای غنی شده از پلاکت است که طی یک فرایند جداسازی و تغلیظ، از خون تازه و لخته نشده بیمار تهیه می شود.
اطلاعات ما در این مورد این روش کم بوده و تحقیقات هنوز درمورد اینکه آیا PRP برای درمان آرتروز زانو عمل می کند یا خیر، ادامه دارد. تزریق پلاسمای غنی شده از پلاکت هزینه بالایی دارد و اکثر بیمه های درمانی آن را پوشش نمی دهند. به عنوان نتیجه نهایی باید بگوییم که تزریق PRP درمان متداولی برای آرتروز محسوب نمی شود و توسط ما توصیه نمی شود./

منبع :rheumoc.com