بیماری لوپوس چیست؟

لوپوس یک اختلال در سیستم ایمنی بدن می‌باشد. در این بیماری، سلول‌های ایمنی به بافت‌های سالم بدن حمله می‌کنند و موجب التهاب و تخریب بافت می‌گردند.

علائم ممکن است فقط در پوست باشد، اما بیشتر اوقات لوپوس موجب درد مفاصل نیز می‌گردد. در بسیاری از موارد، لوپوس باعث آسیب قلب، کلیه‌ها و دیگر اندام‌های حیاتی بدن می‌شود.

هیچ درمان قطعی برای لوپوس وجود ندارد و فقط علائم این بیماری را می‌توان کاهش داد.

انواع لوپوس

- لوپوس اریتماتوی سیستمیک : این نوع، شایع‌ترین نوع لوپوس است.

- لوپوس اریتماتوی جلدی (لوپوس قرص مانند): این نوع باعث تخریب اندام‌ها نمی‌شود.

- لوپوس اریتماتوی ایجادشده توسط دارو

- لوپوس نوزادان که نادر است.

عوامل خطر

- جنس: 90 درصد بیماران را زنان تشکیل می‌دهند.

- سن: افراد بیشتر در محدوه سنی 15 تا 40 سال، دچار لوپوس می‌شوند.

- نژاد: بیشتر در سیاه پوستان، اسپانیایی‌ها و آسیایی‌ها یافت می‌شود.

- نور خورشید: قرار گرفتن در معرض نور خورشید ممکن است باعث لوپوس گردد. محققان بر این باورند که نورخورشید باعث می‌شود سلول‌های پوست، پروتئین‌های خاصی را به وجود آورند. آنتی‌بادی‌هایی که به طور طبیعی در بدن هستند، وقتی بر روی این پروتئین‌ها قرار می‌گیرند، باعث یک واکنش التهابی می‌شوند.

- برخی داروها می‌توانند لوپوس را ایجاد کنند. از جمله: آنتی سایکوتیک کلروپرومازین، داروهای فشارخون بالا (مانند هیدرالازین)، داروهای سل، داروهای قلب و دیگر داروها. معمولا چند ماه و یا سال طول می‌کشد تا علائم ظاهر شوند.

- عفونت با ویروس Epstein- Barr: این ویروس علائم غیراختصاصی مانند گلودرد و تب دارد. وقتی عفونت از بین برود، ویروس به حالت نهفته در سیستم ایمنی بدن باقی می‌ماند. به دلایلی که هنوز روشن نیست، این عفونت می‌تواند خطر ابتلا به لوپوس را زیاد کند.

- قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی: کسانی که در معرض جیوه و سیلیکا قرار دارند، بیشتر به لوپوس گرفتار می‌شوند.

- سیگار کشیدن نیز باعث افزایش ابتلا به لوپوس می‌شود.

علائم

علائم لوپوس ممکن است ناگهانی ظاهر شوند و یا به کندی پیشرفت کند و همچنین ممکن است خفیف و یا شدید باشد و نیز ممکن است موقتی یا دائمی باشد. این علائم عبارتند از :

1- درد مفاصل و عضلات: اولین علامت است. غالبا مفاصل مچ دست‌، آرنج‌، زانو و قوزک‌ پا درد می‌گیرند. مفاصل ملتهب و گرم می‌شوند. اما برعکس آرتریت روماتوئید ، لوپوس باعث تخریب دائمی مفاصل نمی‌گردد.

2- ضایعات پوستی پروانه‌ای شکل روی گونه‌ها و بینی (تصویر بالا).

3- سایر مشکلات پوستی عبارتند از: حساسیت به نور خورشید و وجود لکه‌های قرمز، پوسته پوسته شدن، بثورات جلدی بنفش بر روی نقاط مختلف بدن از جمله: صورت، گردن و بازوها.

4- زخم‌های وسیع بردهان و لب

5- ترک خوردن و یا شکستگی ناخن‌ها: در نتیجه التهاب مویرگ‌های خونی، ناخن ‌ها تغییر رنگ می‌دهند. در پایه ناخن، لکه‌های آبی و یا مایل به قرمز نمایان شود. تورم ناخن، موجب باد کردن و قرمز شدن پوست اطراف قاعده ناخن می‌شود.

6- تب و خستگی: در بسیاری از موارد، این علائم آنقدر شدید است که با فعالیت‌های روزانه و ورزش تداخل پیدا می‌کند.

7- کاهش و یا افزایش وزن

8- حساسیت به نور خورشید و یا انواع نورهای فرابنفش.

9- یکی از علائم لوپوس که می‌آید و می‌رود، ریزش موها می‌باشد. ممکن است موها به صورت تکه‌ای بریزند و یا نازک شوند.

10- پدیده رینود: در هوای سرد و یا در هنگام استرس، انگشتان دست و پای این بیماران دچار درد و بی‌حسی می‌شود. انگشتان به رنگ سفید و یا آبی درمی آیند. این پدیده در اثر گرفتگی مویرگ‌های خونی و کاهش جریان خون به مناطق بدن رخ می‌دهد. البته این پدیده در سایر افراد هم دیده می شود.

11- کندی تنفس

12- خشکی چشم 

13- به راحتی پوست، کبود می‌شود.

14- کاهش حافظه

لوپوس باعث ایجاد ضایعات پوستی پروانه‌ای شکل روی گونه‌ها و بینی و درد مفاصل می شود

بیماری‌های شبیه لوپوس

- لوپوس تا اندازه‌ای شبیه آرتریت روماتوئید می‌باشد. هر دوی این بیماری‌ها منجر به درد و ورم مفاصل می‌شوند.

- لوپوس تا اندازه‌ای شبیه فیبرو میالژیا  نیز می‌باشد. هر دوی آن‌ها باعث خستگی و درد می‌شوند.

یکی از علائمی که می‌توان لوپوس را از 2 بیماری فوق تشخیص داد، بثورات پوستی می‌باشد.

راه های تشخیص لوپوس

آزمایش خون برای وجود آنتی بادی ضد هسته‌ای

عملکرد کلیه

زمان لخته شدن خون

بیوپسی (نمونه برداری) بافت

داروهای درمان کننده

کرم‌های کورتیکواستروئید برای درمان بثورات پوستی

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی برای درمان تب و درد مفاصل

داروهای ضد مالاریا برای درمان درد مفاصل، زخم‌ها و جوش‌ها

کورتیکواستروئید خوراکی و یا تزریقی

داروهای سرکوب‌گر سیستم ایمنی بدن 

مراقبت در لوپوس

- وقتی در برابر نور خورشید قرار دارید، خود را بپوشانید.

- سیگار نکشید.

- ورزش کنید.

- استرس را از خود دور کنید.

- استراحت کافی داشته باشید. برخی از بیماران نیاز به 12 ساعت خواب شبانه دارند.

مشکلات شایع در لوپوس

1- مشکلات کلیه

حدود سه‌چهارم بیماران مبتلا به لوپوس، دچار مشکلات کلیوی  می‌باشند. این مشکل، فاقد علائم آشکاری می‌باشد. برخی مردم، متوجه ورم پاها و یا مچ پاها می‌شوند. برخی از مردم وقتی متوجه مشکلات در کلیه می‌شوند که خون و یا پروتئین غیرعادی در آزمایش ادرار ظاهر ‌شود.

2- مشکلات قلبی

ورم در اطراف قلب در بیماران مبتلا به لوپوس دیده می‌شود. این مشکل باعث درد در طرف چپ سینه می‌شود. برخی از افراد هم دچار لخته خون  و بیماری‌های در یچه قلب می‌گردند.

3- مشکلات ریوی

بافت ریه دچار ورم می‌شود و باعث تنفس مشکل و یا درد سینه می‌گردد.

برخی مواقع، لوپوس باعث درد سینه  می‌شود که این درد مربوط به قلب و یا ریه نمی‌باشد. این درد در نتیجه ورم عضلات سینه و یا مفاصل دنده رخ می‌دهد.

4- مشکلات گوارشی

معمولا بیماری لوپوس، مشکل گوارشی در پی ندارد. اما برخی افرد دچار دل درد ، استفراغ، بلع سخت و ورم لوزالمعده یا کبد می‌شوند. این علائم در اثر لوپوس یا داروهای درمان کننده آن می‌باشد.

5- کم خونی

لوپوس و داروهای درمان کننده آن، موجب کم خونی  می‌شوند. تعداد کمی گلبول قرمز در خون وجود دارد و به سرعت تخریب می‌شوند. علائم کم خونی شامل: خستگی، تپش قلب  و نفس نفس زدن می‌باشد.

6- مشکلات عصبی

سردرد، یک مشکل شایع در این بیماران می‌باشد. مشکلات حافظه، کمتر شایع است. بعضی از بیماران مبتلا به لوپوس دچارسکته مغزی و تشنج می‌شوند.

7- سلامتی روح و روان

بیماران ممکن است دچار افسردگی  و عصبانیت شوند.

بارداری و لوپوس

زنان مبتلا به لوپوس می‌توانند باردار شوند. علائم لوپوس می‌آید و می‌رود. بهترین زمان برای بارداری، وقتی است که علائم کمتری وجود دارد. خانم باردار به پزشک خود باید بگوید که این بیماری را دارد.

نوزادان مبتلا به لوپوس

بیشتر نوزادان متولد شده از مادران مبتلا به لوپوس، سالم هستند. اما در موارد نادر، نوزاد متولد شده از مادر لوپوسی، دچار لوپوس می‌شود. این نوزادان دارای جوش‌های پوستی، کم‌خونی و یا مشکلات کبدی  می‌باشند. این علائم پس از چند ماه خوب می‌شوند و آسیب دائمی را ایجاد نمی‌کنند. برخی از نوزادان لوپوسی، دچار نقص قلبی می‌شوند.

منبع : تبیان 

برچسب‌ها: لوپوس, علائم لوپوس, درمان لوپوس, انواع لوپوس, بیماری های شبیه لوپوس

کشیدگی، پیچ خوردگی یا رگ به رگ شدن مفصل چیست

رگ به رگ Sprain شدن یا پیچ خوردن یک مفصل در واقع پاره شدن لیگامان یا رباط اطراف آن مفصل است و علت ایجاد آن اینست که مفصل در وضعیتی قرار میگیرد که لیگامان های اطراف آن تحت کشش زیادی قرار میگیرند و به علت این کشش دچار پارگی میشوند. مثال معمول آن رگ به رگ شدن یا پیچ خوردن مفصل مچ پا است. در این نوع آسیب با اینکه لیگامان پاره میشود ولی سطوح مفصلی جابجا نشده و دررفتگی ایجاد نشده است. این پارگی لیگامانی ممکن است بسیار خفیف و در حد میکروسکوپی باشد که معمولا به آن لفظ کشیدگی مفصل اطلاق میشود و یا ممکن پارگی وسیع تر بوده و یا حتی لیگامان بطور کامل پاره شود که به آن رگ به رگ شدن یا پیچ خوردگی گفته میشود. در این نوع آسیب مفصلی، بیمار دچار درد و تورم و گاهی خونمردگی در روی لیگامان و اطراف مفصل میشود. در این عارضه حرکت دادن مفصل همراه با درد است. اگر مفصل در جهتی حرکت کند که لیگامان آسیب دیده تحت کشش قرار گیرد شدت درد افزایش پیدا میکند. تورم مفصل در رگ به رگ شدن میتواند به علت افزایش مایع مفصلی و یا افزایش آب میان بافتی در اطراف لیگامان آسیب دیده ایجاد شود. در دررفتگی حتی اگر مایع مفصلی افزایش یابد به علت پاره شدن کپسول مفصل، این مایع از مفصل خارج شده و جذب میشود به همین علت در دررفتگی معمولا تجمع مایع در درون مفصل وجود ندارد ولی در کشیدگی لیگامان ها، به علت تحریک لایه سینوویال که سطح درونی کپسول مفصلی را پوشانده است ترشح مایع مفصلی زیاد شده و به علت محبوس شدن این مایع در درون مفصل در حین معاینه میتوان آنرا لمس کرد. تشخیص رگ به رگ یا پیچ خوردگی شدن تشخیص رگ به رگ شدن معمولا با استفاده از علائم بالینی است و اگر پزشک معالج دستور تصویربرداری از مفصل را میدهد بیشتر برای بررسی احتمال دیگر آسیب ها مانند نیمه دررفتگی یا شکستگی است. در این عارضه البته میتوان تورم بافت نرم اطراف مفصل را در رادیوگرافی ساده مشاهده کرد. برای تفکیک پارگی کامل و ناکامل لیگامان میتوان از رادیوگرافی استفاده کرد به این صورت که پزشک معالج به مفصل نیرویی وارد میکند تا لیگامان آسیب دیده را تحت کشش قرار دهد.( البته این کار دردناک بوده و نیاز است تا قبل از انجام آن به بیمار مسکن داد شود) و سپس از مفصل رادیوگرافی به عمل میاورد. اگر لیگامان پارگی کامل داشته باشد در رادیوگرافی به عمل آمده جابجایی زیاد سطوح مفصلی حتی تا حد نیمه دررفتگی دیده میشود ولی در صورتیکه پارگی لیگامان ناکامل باشد تغییر زیادی در مفصل ایجاد نمیشود. با استفاده از ام آر آی میتوان شدت آسیب لیگامان را ارزیابی کرد. درمان رگ به رگ شدن یا پیچ خوردن مفصل به محض مواجه شدن با یک مفصل که رگ به رگ شده است باید با گذاشتن کیسه حاوی خرده های یخ در اطراف مفصل آنرا سرد کرد تا از افزایش تورم و خونریزی جلوگیری شود مفصل را بالا نگه داشت دور مفصل را با بانداژ ببندیم تا از افزایش تورم ممانعت بعمل آوریم مفصل را حرکت ندهیم به پزشک مراجعه کنیم برای درمان رگ به رگ شدن یک مفصل در صورت درد شدید، پزشک مفصل را بمدت 3-2 هفته به توسط یک آتل یا گچ بیحرکت میکند تا درد بیمار کاهش یابد و سپس هرچه زودتر حرکات مفصل را شروع کرده تا دچار محدودیت حرکت نشود. در صورتیکه رگ به رگ شدن همراه با درد شدیدی نباشد نشانه آسیب دیدگی کم است. در این مواقع میتوان درمان را با بانداژ ادامه داد بشرط اینکه بیمار بمدت چند هفته فشار زیادی به مفصل آسیب دیده وارد نکند. اگر درمان رگ به رگ شدن مفصلی به درستی انجام نشود لیگامان ها به درستی ترمیم نیافته و مفصل دچار ناپایداری میشود. این بیماران در آینده دچار رگ به رگ شدن های مکرر میشوند و ممکن است برای درمان این وضعیت اعمال جراحی بازسازی پیچیده مورد نیاز شود. پس عاقلانه است در اولین بار پیچ خوردگی یک مفصل درمان آن به درستی انجام شود.

منبع : ایران ارتوپدی

شکستگی استرسی

شکستگی استرسی استخوان چیست

این نوع شکستگی که با عناوین دیگری از قبیل March Fracture ( شکستگی ناشی از رژه در ارتش) و Fatigue Fracture (وارد شدن نیروی غیر طبیعی روی استخوان طبیعی) و insufficiency Fracture (وارد شدن نیروی طبیعی روی استخوان ضعیف) هم از آن نام برده می شود هنگامی بروز می کند که نیروی بیش از حدّ ظرفیّت استخوان به طور مکرر در طی هفته ها روی استخوان نرمال و یا نیروی کمتری روی استخوان ضعیف وارد شود. هر یک از این نیروها به تنهایی باعث شکستگی نمی شوند، ولی جمع آن ها در طی زمان باعث تسلیم شدن استخوان و در نتیجه شکستگی آن می گردد.

این ضایعه در زنان ورزشکار بیش از مردان ورزشکار دیده شده، با افزایش سن ورزشکاران نیز احتمال بروز آن بالا می رود و در نژاد سفید بیش از نژادهای دیگر مشاهده میشود.

علائم شکستگی استرسی استخوان

از نظر علائم کلینیکی معمولاً شروع آن با دردی مبهم پس از تمرینات ورزشی و یا رژه رفتن در حین تمرینات نظامی است که شدت آن روز به روز بیشتر می شود تا این که فعالیّت ورزشی ورزشکار را متوقف می کند. در معاینه، درد، قرمزی و تورّم موضعی به چشم میخورد.

تشخیص شکستگی استرسی

در رادیوگرافی (عکس برداری ) تصویر جوش خوردگی نسبی را به صورت Periosteal new bone formation with sclerosis (استخوان سازی جدید مجاور غلاف روی استخوان) می بینیم. این علامت در صورت بروز، در حدود هفته سوم بعد از تروما دیده میشود ولی در حدود 67% موارد رادیوگرافی های اولیّه منفی بوده و نکته مثبتی را نشان نمی دهند.
مهّم ترین یافته ی تکمیلی، Bone Scan (اسکن استخوان) است که در 72-48 ساعت اوّل می تواند مثبت شود و از شش ماه تا دو سال مثبت باقی می ماند.

باید توجّه داشت که در Bone Scan حدود 50% از ورزشکاران، نواحی متعدد جذب بدون علائم کلینیکی دیده می شود. این نواحی مربوط به شکستگی های قبلی هستند که علائم کلینیکی و درد آنها از بین رفته ولی اسکن آن ها همچنان مثبت باقی مانده است.
MRI در تشخیص نقش مهمی را ایفا می کند.

درمان شکستگی استرسی

در اکثر موارد درمان غیر جراحی است و معمولا ضایعه به خوبی بهبود می یابد. البته موارد استثنایی مانند شکستگی گردن استخوان ران و یا شکستگی های جابجا شده ممکن است نیاز به عمل جرّاحی داشته باشند.

    تصویر یک شکستگی استرسی در MRI

منبع : ایران ارتوپدی

شکستگی پاتولوژیک Pathologic fracture

شکستگی پاتولوژیک Pathologic fracture یا مرضی به شکستگی میگویند که بر اثر وارد شدن ضربه به استخوانی که به هر علتی ضعیف شده ایجاد میشود. گاهی اوقات استخوان به حدی ضعیف میشود که بدون اینکه ضربه ای به آن وارد شود و صرفا بر اثر نیروهایی که در زندگی روزمره به آن وارد میشود دچار شکستگی میگردد.

علائم این شکستگی مانند علایم دیگر شکستگی ها است. گاهی بیمار مدتی قبل از اینکه شکستگی ایجاد شود از درد اندام احساس ناراحتی میکرده است. بیماری که استخوان را ضعیف کرده ممکن است قبل از ایجاد شکستگی برای بیمار معلوم باشد و یا ممکن است بعد از شکستگی تشخیص داده شود.

علل شکستگی پاتولوژیک یا مرضی چیست

بیماری هایی که میتوانند استخوان را در حدی ضعیف کنند که دچار شکستگی پاتولوژیک شود عبارتند از

• عفونت استخوان : مانند استئومیلیت

• استئوپروز : پوکی استخوان به هر دلیلی که ایجاد شود مانند پوکی که در سنین بالا ایجاد میشود و یا پوکی که در اثر بیحرکتی طولانی مدت بوجود میاید. بعضی بیماری های عمومی بدن مثل پرکاری تیرویید، پرکاری غده فوق کلیوی، پرکاری غده پاراتیرویید، پرکاری غده آدرنال، نارسایی کلیوی، راشیتیسم
• بیماری هایی که میتوانند کل استخوان های بدن را ضعیف کنند مانند استئوژنز ایمپرفکتا، تومورهای منتشر مانند میلوم مولتیپل، بیماری پاژه، دیسپلازی فیبرو

• تومور های استخوانی : چه خوش خیم و چه بدخیم

پیکان سفید تومور سر استخوان بازو را نشان میدهد         و پیکان سیاه رنگ به شکستگی مرضی              گردن استخوان بازو اشاره میکند

 
 شکستگی پاتولوژیک مچ دست بدنبال تومور استخوانی

 شایعترین بیماری هایی که بطور موضعی استخوان را ضعیف کرده و مستعد شکستگی پاتولوژیک میکنند تومورهای متاستاتیک هستند. این تومورها معمولا مهره های کمری و قسمت های بالایی استخوان های ران و بازو را گرفتار میکنند ولی میتوان گفت که تقریبا هیچ استخوانی از درگیری این تومورها در امان نیست. کیست های ساده استخوانی هم از علل شایع شکستگی مرضی هستند. شایعترین بیماری که استخوان ها را بطور منتشر ضعیف میکند استئوپروز یا پوکی استخوان است. شکستگی های پاتولوژیک ناشی از پوکی استخوان بیشتر در مهره های کمر، بالای استخوان ران و مچ دست هستند.

آیا یک شکستگی مرضی یا پاتولوژیک جوش میخورد

شکستگی پاتولوژیک در تومور منتشر استخوان بازو

اینکه آیا یک شکستگی پاتولوژیک جوش میخورد یا خیر تا حد زیادی وابسته به نوع بیماری است که موجب ضعیف شدن استخوان شده است. در بیماری هایی که کل سیستم اسکلتی را ضعیف میکنند معمولا شکستگی ها جوش میخورند ولی آهسته تر از زمان معمول. در مورد شکستگی های پاتولوژیک در محل تومورهای خوش خیم و کیست های استخوانی هم همین روال وجود دارد.
در شکستگی های مرضی که بر روی یک عفونت استخوانی یا تومور بدخیم استخوان ایجاد شده اند تا موقعی که بیماری زمینه ای وجود دارد شکستگی یا جوش نمیخورد و یا جوش خوردن آن با تاخیر زیادی همراه است.

درمان شکستگی های پاتولوژیک یا مرضی

توانایی ترمیم و جوش خوردن استخوان در کسی که دچار شکستگی پاتولوژیک شده است وجود دارد و شکستگی های این افراد جوش میخورند گرچه ممکن است این اتفاق با کمی تاخیر صورت پذیرد. تصمیم گیری درمانی برای این شکستگی ها بر حسب محل شکستگی و مقدار جابجایی و دیگر معیارها همانند کسانی است که بدون بیماری زمینه ای دچار شکستگی شده اند.

در کیست های استخوانی که دچار شکستگی پاتولوژیک شده اند ممکن است بعد از جوش خوردن شکستگی، کیست بطور خودبخود پر شود. البته ممکن است این اتفاق نیفتد و بعدا برای درمان کیست نیاز به پیوند استخوانی وجود داشته باشد.
در مواردی که به علت بیماری زمینه ای استخوان به حدی ضعیف شده است که احتمال شکستگی پاتولوژیک قریب الوقوع است پزشک معالج قبل از اینکه شکستگی ایجاد شود استخوان را با پلاک یا نیل (میله داخل استخوانی) تقویت میکند

منبع : ایران ارتوپدی

شکستگی و پلاتین

امروزه بسیاری از شکستگی ها با عمل جراحی درمان میشوند و در اغلب این شکستگی ها برای بیحرکت کردن قطعات شکسته شده از وسایل فلزی استفاده میشود که به آنها ایمپلنت Implant میگویند. از انواع مختلفی از ایمپلنت ها استفاده میشود که در باره آنها به تفصیل در مقالات دیگر صحبت شده است ولی آیا این وسایل فلزی بعد از جوش خوردن شکستگی باید همچنان در بدن باقی بمانند یا باید خارج شوند.

جنس پلاتین از چیست

در ابتدا بهتر است این نکته روشن شود که گرچه بسیاری از مردم به این وسایل فلزی، پلاتین میگویند ولی جنس این ایمپلنت ها از پلاتین یا طلای سفید نیست. این وسایل اکثرا از آلیاژی از فولاد بنام فولاد ضد زنگ Stainless steel ساخته شده که ترکیبی از آهن، کروم و نیکل است. بدن انسان با این آلیاژ سازگار بوده و نسبت به آن واکنشی نشان نمیدهد. این آلیاژ همچنین در داخل بدن انسان دچار خوردگی نمیشود. گاهی از اوقات از تیتانیوم هم برای ساختن ایمپلنت ها استفاده میشود.
ایمپلنت هایی که قسمت اعظم آنها در خارج از بدن انسان قرار دارند عموما بعد از جوش خوردن شکستگی خارج میشوند.

از چه پلاتین هایی در عمل جراحی شکستگی استخوان استفاده میشود

اکسترنال فیکساتور

اکسترنال فیکساتور ها از این دسته اند. این وسایل معمولا بعد از گذشت چند هفته تا چند ماه به توسط پزشک معالج و در کلینیک ( بدون نیاز به بیهوشی) خارج میشوند.

وسیله دیگر پین است که پزشک جراح از آن برای بیحرکت کردن شکستگی ها استفاده میکند. گاهی اوقات بخصوص در شکستگی های دست، بعد از جراحی سر پین در خارج از پوست باقی میماند. در این موارد پس از گذشت چند هفته که قطعات شکسته شده به اندازه کافی به یکدیگر میچسبند پین ها در کلینیک به توسط پزشک ارتوپد خارج میشوند.

پیچ ها اگر به تنهایی در داخل استخوان ها بکار برده شوند معمولا نیازی به خارج شدن نداشته و میتوانند تا آخر عمر بدون ایجاد مشکلی در بدن باقی بمانند. در مواردی که سر پیچ زیر پوست باشد و بیمار را اذیت کند ممکن است نیاز به خارج کردن آن باشد. بعضی از پیچ ها همیشه بطور موقت گذاشته میشوند و بعد از مدتی باید خارج شوند. مثلا در دررفتگی مفصل پایینی بین تیبیا و فیبولا پزشک جراح این دو استخوان را پس از جااندازی با یک پیچ به یکدیگر متصل میکند. این پیچ معمولا پس از شش هفته از مچ پا خارج میشود.


         دو عدد پین در مچ دست

انواع پلاک

پلاک ها از ایمپلنت هایی هستند که از آنها برای بیحرکت کردن شستگی ها استفاده میشود. از این وسایل برای بیحرکت کردت شکستگی های بازو، ساعد، لگن، ران و ساق استفاده میشود. پلاک ها از استخوان محکم ترند.

بنابراین پس از جوش خوردن شکستگی نیروهایی که به استخوان وارد میشود همچنان به توسط پلاک روی استخوان جذب میشود. این پدیده موجب میشود تا در دراز مدت استخوان تحت فشار و نیروهای خارجی قرار نگیرد. در ظاهر امر این چیز خوبی است ولی اینطور نیست.

استخوان ها برای قوی ماندن نیاز دارند تا مرتبا تحت فشار و نیروهای خارجی ( نیروی وزن و عضلات) قرار گیرند و در صورتیکه این نیروها به استخوان وارد نشوند در آنها پوکی ایجاد میشود. علت پوکی استخوان در کسانی که مدت زیادی در بستر استراحت میکنند و یا در فضانوردانی که کمتر تحت تاثیر نیروی جاذبه هستند هم همین است.
بنابراین باقی ماندن پلاک در اندام به مدت زیاد موجب پوکی استخوان میشود. این پدیده بخصوص در ران و ساق دیده میشود و در لگن، بازو و ساعد کمتر وجود دارد. بنابراین تمام پلاک های ران و ساق بعد از اینکه شکستگی آنها جوش خورد و محکم شد باید خارج شوند. این زمان معمولا بین یک و نیم تا دوسال است. پس از این مدت پزشک جراح از استخوان عکس برداری میکند و اگر تشخیص داد که شکستگی به اندازه کافی محکم شده و دیگر نیازی به پلاک ندارد باید آنرا از بدن خارج کرد.

در مورد اندام فوقانی این روند صورت نمیگیرد. پلاک های بازو یا ساعد حتی بعد از جوش خوردن شکستگی نیازی به خارج شدن ندارند مگر اینکه بیمار ورزش های سنگین و ضربه ای مانند ورزش های رزمی را انجام دهد. در این بیماران بهتر است پلاک های بازو و ساعد هم خارج شوند.
گاهی اوقات خارج کردن پلاک بازو یا ساعد از گذاشتن آنها مشکل تر بوده و به علت نزدیک بودن پلاک و عصب اندام، در موقع خارج کردن پلاک ممکن است به عصب آسیب برسد. بنابراین حتی الامکان از خارج کردن پلاک های بازو و ساعد اجتناب میشود مگر اینکه واقعا نیاز به این کار باشد.

نیل ها یا میله های داخل استخوانی در ران و ساق هم مانند پلاک ها بهتر است بعد از جوش خوردن کامل شکستگی خارج شوند. البته این ایمپلنت ها مانند پلاک ها موجب پوکی استخوان نمیشوند و تاکید زیادی برای خارج کردن آنها از ران و ساق نیست.

میله داخل استخوانی درشت نی

در چه موارد دیگری پلاتین بعد از جراحی شکستگی باید خارج شود

در موارد زیر جدای از اینکه از چه ایمپلنتی استفاده شده است بعد از جوش خوردن شکستگی، ایمپلنت را خارج میکنند

فشار موضعی پیچ و پلاک

اگر قسمتی از ایمپلنت از استخوان بیرون زده و برجسته باشد و این بیرون زدگی زیر پوست لمس شده و بیمار را اذیت کند یا بر روی مفصل کناری یا عروق و اعصاب یا تاندون ها یا عضلات اطرافش فشار آورده، مانع کارکرد مناسب آنها شود این ایمپلنت باید به توسط عمل جراحی از بدن خارج شود.

جابجا شدن پلاتین

اگر ایمپلنت از جای خود جابجا شود و بعد از جابجایی مشکلات حالت قبل را بوجود آورد باید خارج شود

 عفونت استخوان

گاهی اوقات محل جراحی عفونت میکند. در این موارد میکروب ها به سطح فلزی ایمپلنت چسبیده و غشایی در اطراف خود ترشح میکنند که مانع از نفوذ آنتی بیوتیک ها میشود. این پدیده موجب میشود درمان عفونت مشکل شود. در این موارد اگر ایمپلنت در جای خود محکم باشد و قطعات شکسته شده را به خوبی در جای خودشان نگه داشته باشد و شکستگی جوش نخورده باشد پزشک جراح ایمپلنت را خارج میکند.

در مورد ذکر شده اگر شکستگی هنوز جوش نخورده باشد پزشک معالج صبر میکند تا جوش خوردگی کامل شود و سپس ایمپلنت را خارج میکند. اگر ایمپلنت بکار رفته قطعات شکسته شده را محکم نگرفته باشد حتی با وجود جوش نخوردن شکستگی باید خارج شود. در این موارد پزشک جراح پس از خارج کردن ایمپلنت، برای بیحرکت کردن قطعات شکسته شده معمولا از اکسترنال فیکساتور استفاده میکند.

منبع : ایران ارتوپدی