توانبخشی و فیزیوترابی در سندرم درد پاتلوفمورال

توانبخشی و فیزیوترابی در سندرم درد پاتلوفمورال

 آناتومی و آسیب شنا سی :

آیا شما هنگام بالا و پائین رفتن از پله ها، نشستن در ماشین، سینما و یا هر جایی که نشستن طولانی مدت می طلبد و هنگامی زانوها را خم می کنید مثل حالت اسکات احساس درد در زانوهایتان کرده اید؟
شما شاید دردی حس کرده باشید که در کشوری مثل آمریکا 5/2 میلیون نفر آن را تجربه کرده اند ؛ یعنی: سندرم درد پاتلوفمورال ( پاتلوفمورال ساختاری شامل دو استخوان یعنی کشکک و استخوان ران (فمور) می باشد .)
از فاکتور هایی که می توانند در ایجاد این سندرم تاثیر بگذارند، می توان به قرارگیری ناصحیح  استخوان کشکک (از لحاظ آناتومیک) بر روی فمور، ضعف عضلات چهار سر (روی) ران و یا سفتی زیاد در سمت خارجی زانو اشاره کرد.
در بیشتر اوقات درمان های نگهدارنده ضد درد، مقاوم سازی (تمرینات قدرتی) و حرکات کششی می توانند در بهبودی این سندرم موثر باشند.

1. درد:در مقابله با درد داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDS ) می توانند کمک کننده باشند . در انتخاب نوع دارو با پزشک خود مشورت کنید.
   همچنین شما می توانید در صورتی که  شرایط شما حاد است  (در زمان کوتاه شما دچار درد بی سابقه و جدید و یا درد شدید شده اید) از کیسه یخ و اگر حاد نیست (درد مدت طولانی تر و با شدتی ثابت وجود داشته است ) از روش گرم کردن موضع با وسایلی مثل پد و یا حوله در از بین بردن درد کمک بگیرید.
2.  مقاوم سازی ( تمرینات قدرتی ):تقویت تمام عضلات اندام تحتانی درگیر می توانید در برداشتن فشار از روی زانوی مبتلا کمک کننده باشد.

•  بالا بردن پا در حالت خوابیده:
  به پشت بخوابید و زانوی سالم را برای حفظ تعادل و ثابت سازی کمر خم کنید.پای درگیر را در حالتی که زانوی آن صاف است و نوک انگشتان به سمت بالا، تا حد زانوی خم شده تقریباً تحت زاویه ی 30 بالا آورید، مکث کوتاهی بکنید و سپس پائین بیاورید. این تمرین را 3 ست 15 تایی انجام دهید.
  
• بالا بردن پا از پهلو:به سمتی بخوابید که پای سالم زیر و پای مبتلا رو باشد. زانوی سالم را خم کنید به طوری که ران سالم در جای خود صاف و تکیه گاه پای مصدوم باشد. پای مبتلا به سندرم را در حالی که صاف و کشیده است بالا ببرید و پس از یک مکث کوتاه یک شماره ای پائین آورید. این حرکت را نیز در 3 تکرار 15 تایی انجام دهید.
  
•  نزدیک کردن پا ها و لگن:اینبار به سمتی بخوابید که پای مبتلا  زیر و پای سالم رو باشد. پای سالم را خم کنید و آن را می توانید در پشت پای مصدوم و یا جلو و یا روی آن قرار دهید. پای مصدوم را در حالی که صاف و کشیده است بالا و پس از یک مکث کوتاه پائین بیاورید. این تمرین را نیز در 3 تکرار 15 تایی انجام دهید.
  
•  خم کردن مفصل لگن :لبه یک میز یا صندلی بنشینید در حالی که پاها آویزان و زانو ها کمی خم هستند. زانوی مبتلا را بالا آورده و پس از مکث کوتاه به پائین برگردانید. توجه شود که حین انجام تمرین به جلو و یا عقب متمایل نشوید و نحوه نشستن و بالا آوردن زانو به طور قائم باشد. دستها را نیز می توانید برای حفظ تعادل روی لبه ی سطح بگذارید. این حرکت را نیز در 3 ست 15 تایی دهید.

در انجام تمرینات فوق می توانید از وزنه استفاده کنید. توجه داشته باشید در شروع فشار زیادی به خود وارد نکنید و سطح حرکات را به آرامی افزایش دهید.

1. حرکات کششی:
   سفتی شدید اطراف زانو باعث افزایش استرس و فشار روی آن می شود.این عارضه خود منجر به  اشکال در حرکات زانو می شود.
   راههای بسیاری در انجام حرکات کششی برای این قسمتها وجود دارد.حرکات کششی که در اینجا توضیح داده می شوند انجامشان موثر و آسان است و انجام آنها در طول روز توصیه می شوند.

•  کشش عضلات چهار سر رانی:این عضلات را که در جلوی ران قرار دارند می توان به این صورت کشش داد که مقابل یک تکیه گاه بایستید. مچ پایی را که مد نظر است با دست همان طرف بگیرید و به سمت باسن بکشید. از دست دیگر می توانید در حفظ تعادل استفاده کنید. توجه داشته باشید که در حین انجام تمرین کمر صاف باشد. این تمرین را در 5 ست 30 ثانبه ای انجام دهید.

• کشش عضلات گاستروسینموس/ سولئوس (عضلات ساق)این عضلات با هم به عنوان عضلات ساق شناخته می شوند (تقریباً روی هم قرار گرفته اند). این حرکت به کشش کلاسیک دوندگان (classic runners stretch) معروف است. در این حرکت هر دو عضله میتوانند کشیده شوند. مقابل دیوار و یا سطح قائم بایستید. دستها و یا ساعد را به عنوان تکیه گاه روی آن قرار دهید. در حالی که کف پاها روی زمین است به سمت دیوار متمایل شوید در این حالت عضله ی بالایی (گاستروسینوس) تحت کشش قرار می گیرد. در این حالت زانو ها را خم کنید در اینجا نیز عضله پائینی (سولئوس) تحت کشش است.
  در هر حالت 30 ثانیه مکث کنید و هر کدام را 5 بار تکرار کنید.

• نوار ایلیوتیبیال :Iliotibial Band
  این باند در قسمت خارجی پا و از استخوان لگن تا زانو قرار دارد. برای کشش این قسمت روی زمین بنشینید، پاهایتان را دراز کنید. پایی که می خواهید کشش دهید را روی پای دیگر انداخته به طوری که کف آن روی زمین باشد. با دست مخالف پای مورد نظر را بگیرید. با چرخش تنه و با استفاده از دست مخالف طوری پای خود را بکشید که شانه تان به آن برسد. هر کشش را به مدت 30 ثانیه انجام دهید و 5 بار تکرار کنید.

توجه شود که در حین انجام تمرینات کششی تحرک و جست و خیز نداشته باشید. زمان مناسب انجام تمرینات نیز صبح و یا شب قبل از خواب می باشد.

منبع :‌ پورتال پزشکی ورزشی ایران

توانبخشی در کشیدگی و پارگی رباط صلیبی خلفی زانو

حرکات زیر در بازتوانی آسیب های PCL مفید می باشند. در انجام این تمرینات در نظر داشته باشید که آنها را زمانی انجام دهید که بتوانید نیمی از وزن خود را روی پای آسیب دیده بیاندازید و همچنین تورم زانوی صدمه دیده کاهش یافته باشد .

حرکت ایزومتریک عضله چهار سر رانی :

 روی زمین بنشینید و پاهیتان را دراز کنید و پای سالم را کمی خم کنید.در این حالت عضلات ران پای مصدوم را منقبض نموده و زانوی آسیب دیده را به کف   فشار دهید . و 10 ثانیه مکث کنید . و سپس عضله را شل کنید . این تمرین را در 3ست 10 تای انجام دهید .

حرکت ایزومتریک عضله چهار سر رانی روی صندلی :

 روی صندلی بنشینید که پشت آن صاف باشد.دقت شود در زانو ها تقریبا زاویه 90 درجه ایجاد شود. در این حالت سعی کنید عضلات ران را منقبض کنید و توجه شود که پاها حرکت نکنند .   10ثانیه مکث کنید و سپس عضلات را شل کنید . این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

ثابت سازی زانو :

 یک طناب الاستیک حلقه کنید و دور پای سالم بیاندازید  و دو سر آن را به یک تکیه گاه محکم ببندید .

1.  رو به تکیه گاه و بر روی پای مصدوم بایستید ، کمی زانوی آسیب دیده را خم  و عضلات ران را منقبض کنید. با حفظ این حالت پای سالم که طناب در آن است را به آرامی به سمت عقب خم کنید . حرکت را در3 ست 10 تایی انجام دهید.
2.   90 درجه بچرخید به طوریکه پای مصدوم به سمت تکیه گاه قرار گیرد . پا را به سمت خارج بکشید به طوری که از پای آسیب دیده دور شود . حرکت را در3 ست 10 تایی انجام دهید .
3.  پشت به تکیه گاه بایستید. پای سالم را در حالت صاف و کشیده بالا ببرید . این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید . 
4.  90 درجه دیگر بچرخید. این بار پای سالم به سمت دیوار باشد . پای سالم را در عرض بدن حرکت داده و از دیوار دور کنید .این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .
   برای حفظ تعادل میتوانید در این سری حرکات دست خود را روی تیه گاه قراردهید . برای پیشرفت و مشکل کردن حرکت نیز میتوانید روی یک بالش بایستید .
   

بلند کردن پا در حالت خوابیده :

 به پشت روی زمین بخوابید و پاهایتان را دراز کنید . عضلات ران پای آسیب دیده را منقبض کنید و پا را در حالیکه صاف کشیده است تا ارتفاع 20 سانتیمتر از زمین بلند کنید ، توجه شود که در حین انجام حرکت عضلات منقبض باشند ، سپس به آرامی پای خود را پایین آورید . این تمرین را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

بلند شدن با حمایت دیوار (اسکات ) با کمک توپ :

 پشت به دیوار بایستید به طوری که کمر، شانه ها و سر چسبیده به دیوار و نگاه شما رو به جلو باشد . شانه ها را شل کرده و پاها یک قدم جلوتر از دیوار به عرض شانه از هم باز باشند . یک بالش لوله شده و یا یک توپ به اندازه توپ فوتبال را بین دو پای خود قرار دهید . به آرامی در حالی که حالت خود را حفظ کرده اید بنشینید و همزمان بالش یا توپ را بین زانو های خود  فشار دهید .حرکت را تا جایی ادامه دهید تا تقریبا به حالت نشسته شوید اما ران ها در راستای موازی زمین نرسند . دراین حالت تقریبا 10 ثانیه مکث کنید و سپس با حفظ حالت و به آرامی بلند شوید . به یاد داشته باشید که در حین انجام تمرین توپ یا بالش را بین دو پای خود در حالت فشرده حفظ کنید ، این تمرین را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

توانبخشی و فیزیوتراپی در کشیدگی و پارگی رباط صلیبی خلفی زانو ( PCL )  :

حرکات زیر در بازتوانی آسیب های PCL مفید می باشند. در انجام این تمرینات در نظر داشته باشید که آنها را زمانی انجام دهید که بتوانید نیمی از وزن خود را روی پای آسیب دیده بیاندازید و همچنین تورم زانوی صدمه دیده کاهش یافته باشد .

حرکت ایزومتریک عضله چهار سر رانی :

 روی زمین بنشینید و پاهیتان را دراز کنید و پای سالم را کمی خم کنید.در این حالت عضلات ران پای مصدوم را منقبض نموده و زانوی آسیب دیده را به کف   فشار دهید . و 10 ثانیه مکث کنید . و سپس عضله را شل کنید . این تمرین را در 3ست 10 تای انجام دهید .

حرکت ایزومتریک عضله چهار سر رانی روی صندلی :

 روی صندلی بنشینید که پشت آن صاف باشد.دقت شود در زانو ها تقریبا زاویه 90 درجه ایجاد شود. در این حالت سعی کنید عضلات ران را منقبض کنید و توجه شود که پاها حرکت نکنند .   10ثانیه مکث کنید و سپس عضلات را شل کنید . این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

ثابت سازی زانو :

 یک طناب الاستیک حلقه کنید و دور پای سالم بیاندازید  و دو سر آن را به یک تکیه گاه محکم ببندید .

1.  رو به تکیه گاه و بر روی پای مصدوم بایستید ، کمی زانوی آسیب دیده را خم  و عضلات ران را منقبض کنید. با حفظ این حالت پای سالم که طناب در آن است را به آرامی به سمت عقب خم کنید . حرکت را در3 ست 10 تایی انجام دهید.
2.   90 درجه بچرخید به طوریکه پای مصدوم به سمت تکیه گاه قرار گیرد . پا را به سمت خارج بکشید به طوری که از پای آسیب دیده دور شود . حرکت را در3 ست 10 تایی انجام دهید .
3.  پشت به تکیه گاه بایستید. پای سالم را در حالت صاف و کشیده بالا ببرید . این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید . 
4.  90 درجه دیگر بچرخید. این بار پای سالم به سمت دیوار باشد . پای سالم را در عرض بدن حرکت داده و از دیوار دور کنید .این حرکت را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .
   برای حفظ تعادل میتوانید در این سری حرکات دست خود را روی تیه گاه قراردهید . برای پیشرفت و مشکل کردن حرکت نیز میتوانید روی یک بالش بایستید .
   

بلند کردن پا در حالت خوابیده :

 به پشت روی زمین بخوابید و پاهایتان را دراز کنید . عضلات ران پای آسیب دیده را منقبض کنید و پا را در حالیکه صاف کشیده است تا ارتفاع 20 سانتیمتر از زمین بلند کنید ، توجه شود که در حین انجام حرکت عضلات منقبض باشند ، سپس به آرامی پای خود را پایین آورید . این تمرین را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

بلند شدن با حمایت دیوار (اسکات ) با کمک توپ :

 پشت به دیوار بایستید به طوری که کمر، شانه ها و سر چسبیده به دیوار و نگاه شما رو به جلو باشد . شانه ها را شل کرده و پاها یک قدم جلوتر از دیوار به عرض شانه از هم باز باشند . یک بالش لوله شده و یا یک توپ به اندازه توپ فوتبال را بین دو پای خود قرار دهید . به آرامی در حالی که حالت خود را حفظ کرده اید بنشینید و همزمان بالش یا توپ را بین زانو های خود  فشار دهید .حرکت را تا جایی ادامه دهید تا تقریبا به حالت نشسته شوید اما ران ها در راستای موازی زمین نرسند . دراین حالت تقریبا 10 ثانیه مکث کنید و سپس با حفظ حالت و به آرامی بلند شوید . به یاد داشته باشید که در حین انجام تمرین توپ یا بالش را بین دو پای خود در حالت فشرده حفظ کنید ، این تمرین را نیز در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

بلند شدن روی یک سطح یا پله :

 پای مصدوم را روی یک سطح مثل آجر و یا قطعه چوب صاف به ارتفاع تقریبا 10سانتیمتر و پای سالم را روی زمین قرار دهید .روی پای مصدوم بلند شوید و زانو را صاف کنید. در این حالت پای سالم از روی زمین بلند شده و وزن شما روی پای صدمه دیده قرار می گیرد . برای تکرار حرکت پای سالم را پایین آورده و به حالت اولیه برگردید . حرکت را در 3 ست 10 تایی انجام دهید

منبع :‌پورتال ژزشکی ورزشی ایران

5 نکته هنگام استفاده از عصا

عصاها، انواع مختلفی دارند که بر حسب شدت و نوع بیماری کاربرد دارند. عصای معمولی که به آن عصای C (حرف انگلیسی) هم می گویند، یکی از کاربردی ترین این وسایل است، اما دیده می شود که بسیاری از افراد آن را به طرز صحیح به کار نمی برند، بنابراین توجه به نکات زیر برای استفاده سودمند از آن مفید خواهد بود.

---

1- عصا معمولا برای کسی استفاده می شود که دچار درد یا ضعف در یک یا هر دو پا است، و یا مشکل حفظ تعادل بدن را دارد.

بیماری هایی مانند آرتروز باعث درد زانو یا مفصل ران می شود و راه رفتن را برای افراد دشوار و دردناک می کند.

استفاده از عصای معمولی تا حدودی می تواند سنگینی وزن در یک پا را کم کند و درد بیمار را کاهش دهد.

در کسانی که تعادل بدنی ندارند، به خصوص افراد مسن که این مساله در آنها شایع است، استفاده از عصا مانع زمین خوردن می شود و می تواند از عواقب جدی مانند شکستگی و بستری شدن طولانی مدت و حتی مرگ پیشگیری کند.

2- بلندی عصا باید بر حسب قد افراد و تا حدود برجستگی کناری استخوان ران باشد، به طوری که آرنج حدود 20 تا 30 درجه خم شود.

3- اتصال دسته عصا به تنه آن باید با زاویه حدود 90 درجه و از مواد نرم پوشیده شده باشد، به طوری که تحمل وزن روی دست به راحتی انجام شود.

عصاهایی که دسته مستقیم دارند مانند عصای کوهنوردی برای بیماران مناسب نیستند.

در بیمارانی که لازم است سنگینی وزن خیلی کمی روی پای دردناک داشته باشند و یا کلا وضعیت پا هنگام راه رفتن بدون سنگینی و تحمل وزن باشد، لازم است از یک جفت عصای زیر بغل استفاده گردد

4- بیمارانی که درد مفصل ران دارند، و یا به هر دلیلی تحمل وزن برایشان در یک پا دردناک است، هنگام راه رفتن باید عصا را در سمت مقابل پای دردناک به دست بگیرند و هنگام حرکت، عصا و پای دردناک را به جلو ببرند و پس از تکیه بر عصا و تحمل وزن در پای دردناک، پای سالم را جلو ببرند.

برخی بیمارانی که آرتروز و درد در هر دو زانو دارند، به هر سمت که بیمار راحت تر است، عصا را دست بگیرد.

5- در بیمارانی که لازم است سنگینی وزن خیلی کمی روی پای دردناک داشته باشند و یا کلا وضعیت پا هنگام راه رفتن بدون سنگینی و تحمل وزن باشد، لازم است از یک جفت عصای زیر بغل استفاده گردد و روش صحیح راه رفتن با آن هم به بیمار آموزش داده شود.

انواع دیگر عصاها و وسایل کمکی هم وجود دارند که هر کدام استفاده خاص خود را دارند و پزشک آنها را برای بیمار تجویز می کند.

منبع: هفته نامه سلامت

دانستنی های عصا، واکر و چوب زیربغل

هدف از استفاده از وسایل کمک حرکتی مثل عصا، واکر و چوب زیر بغل، افزایش سطح اتکا، بهبود تعادل و پایداری یا کاهش فشار وزن بدن از روی اندام های تحتانی است تا درد مفصل کاهش یابد.

---

معمولا همه پدربزرگ ها و مادربزرگ ها به نوعی از ضعف و ناتوانی پاهایشان شکایت دارند و بیشتر آنها از یک وسیله کمکی برای حرکت و راه رفتن استفاده می کنند. با افزایش سن و ورود به دوران سالمندی، خیلی از ناتوانی ها و مشکلات حرکتی افزایش می یابد.

ابزارهایی مانند عصا، چوب های زیر بغل و واکر، به عنوان وسایل کمکی برای حمایت از بیمار، بهبود تعادل و افزایش فعالیت و استقلال به کار می روند، اما بیشتر سالمندان شیوه درست استفاده از آنها را نمی دانند، بهتر است بگوییم آنها یاد نگرفته اند چگونه از این وسایل استفاده کنند و حتی بیشتر این وسایل، اندازه و ارتفاع مناسبی ندارند. انتخاب وسیله مناسب، به قدرت، تحمل، تعادل، عملکرد شناختی و اقتضای محیطی بیمار بستگی دارد.

هدف از استفاده از وسایل کمک حرکتی، افزایش سطح اتکا، بهبود تعادل و پایداری یا کاهش فشار وزن بدن از روی اندام های تحتانی است تا درد مفصل کاهش یابد. استفاده از وسایل کمک حرکتی باعث می شود اعتماد به نفس بیمار افزایش یابد و بتواند کارهای روزمره اش را خود انجام دهد. افزایش جریان خون و پیشگیری از پوکی استخوان، از دیگر مزایای وسایل کمک حرکتی است.

انواع عصا و واکر

1- عصاهای استاندارد: عصای استاندارد یا عصای صاف معمولا از چوب یا آلومینیوم ساخته می شود و ارزان قیمت و سبک است. عصای آلومینیومی امکان تنظیم ارتفاع هم دارد. عصای استاندارد در فردی که برای تحمل وزن به اندام فوقانی نیاز ندارد، می تواند به تعادل کمک کند.

عصاهای استاندارد، معمولا دسته ای چتری دارند که به دلیل فشار روی کف دست، ممکن است خطر ابتلا به نشانگان مچ دست (سندرم تونل کارپال) را افزایش دهند

2- عصاهای خمیده: عصای خمیده وزن بیمار را در راستای عصا پخش می کند. این عصا برای بیمارانی مناسب است که گاهی نیاز دارند اندام فوقانی شان وزن را تحمل کند؛ مانند افرادی که به دلیل درد ناشی از استئوآرتریت زانو یا لگن در راه رفتن مشکل دارند.

3- عصاهای چهارپایه: عصای چهارپایه سطح اتکای بیشتری دارد و امکان تحمل وزن بیشتر را فراهم می کند. هنگامی که بیمار به استفاده از دستان خود نیاز دارد، می تواند به تنهایی روی زمین بایستد.

4- دسته های عصا: عصاهای استاندارد، معمولا دسته ای چتری دارند که به دلیل فشار روی کف دست، ممکن است خطر ابتلا به نشانگان مچ دست (سندرم تونل کارپال) را افزایش دهند، اما عصاهایی که دسته تفنگی شکل دارند، فشار کمتری روی کف دست وارد می کنند. بنابراین خطر نشانگان مچ دست را کاهش می دهد.

5- چوب های زیربغل: عصا های زیربغل برای افرادی مناسب هستند که برای تحمل وزن به استفاده از بازوهای خود نیاز دارند. این عصاها می توانند 80 درصد وزن بدن و دو عصای زیربغل، صد درصد وزن بدن را حمایت کنند. البته عصای زیربغل به مصرف انرژی و قدرت قابل توجه شانه و بازو نیاز دارد و برای افراد سالمند و لاغر مناسب نیست.

5- واکرها: واکرها برای افرادی مناسب هستند که ضعف اندام تحتانی یا تعادل ضعیف دارند. این وسایل سطح اتکا را افزایش می دهند و باعث می شوند بیمار وزن خود را بهتر تحمل کند، اما واکرها باعث ایجاد وضعیت نامناسب در پشت می شود و امکان چرخش بازو کاهش می یابد. استفاده از واکر نسبت به عصا به توجه بیشتری نیاز دارد و حرکت در پله ها هم با استفاده از واکر دشوارتر است.

6- واکر استاندارد: واکر استاندارد پایدارترین واکر است، ولی باعث کاهش سرعت راه رفتن می شود، زیرا بیمار برای برداشتن هر قدم، باید واکر را کاملا از روی زمین بلند کند. استفاده از آن ممکن است در بیماران سالمند و نحیف مبتلا به کاهش قدرت قسمت فوقانی بدن، مشکل باشد.

7- واکر با چرخ جلو: واکر دارای چرخ جلو که به آن واکر دوچرخ نیز می گویند، کمتر از واکرهای استاندارد پایدار است ولی الگوی راه رفتن طبیعی تری فراهم می کند و برای بیمارانی که قادر به بلند کردن واکر استاندارد نیستند، مناسب تر است.

8- واکر چهارچرخ: واکرهای چهارچرخ برای بیمارانی که عملکرد بهتری دارند و برای تحمل وزن به واکر نیازی ندارند، مفید است. با اینکه به جلو راندن واکر چهارچرخ راحت تر است، اما این وسیله برای بیمارانی که مشکلات تعادلی قابل توجه یا اختلال شناختی دارند، مناسب نیست، زیرا ممکن است به طور غیرمنتظره به جلو حرکت کند و باعث زمین خوردن شود. پیش از اینکه بیمار بنشیند، حتما باید ترمزها فعال باشند و واکر چهارچرخ در مقابل دیوار یا جسمی سفت قرار گرفته باشد.

این وسیله به خصوص برای کسانی که لنگش، بیماری تنفسی، یا نارسایی احتقانی قلب دارند و به توقف حرکت یا نشستن جهت استراحت نیاز دارند، مناسب است.

وسایل کمک حرکتی می توانند باعث زمین خوردنتان شوند؟

بیشتر افرادی که از عصا، واکر یا چوب زیربغل استفاده می کنند، شیوه صحیح استفاده از آن را نمی دانند. اگر از وسایل کمک حرکتی به طور مناسب استفاده نشود، می تواند باعث بروز مشکلاتی مانند از بین رفتن هماهنگی اعضا و حتی افتادن و آسیب شوند، بنابراین هنگام استفاده از آنها حتما باید آموزش های لازم به بیمار و سالمند داده شود. فشار مکرری که با وسایل کمک حرکتی روی مفاصل اندام فوقانی ایجاد می شود می تواند باعث آسیب دیدگی تاندون ها، استئوآرتریت و نشانگان مچ دست شود.

عصا را باید در دست مقابل زانو، ران یا پای دردناک یا ضعیف بگیرید و زمانی که پای درگیر خود را حرکت می دهید، عصا را هم همزمان با آن پا به جلو هدایت کنید

عصا، چوب زیربغل و واکر برای چه افرادی مناسب هستند؟

عصا به توزیع مناسب وزن در شرایطی که اندام تحتانی ضعیف یا دردناک است، کمک می کند و با افزایش سطح اتکای بدن باعث ایجاد تعادل و احساس پایداری می شود.

چوب های زیربغل برای افرادی مناسب هستند که برای حفظ تعادل و تحمل وزن خود و افزایش نیروی محرکه به استفاده از بازوهای خود هم نیاز دارند، اما واکرها برای افرادی که ضعف اندام تحتانی یا تعادل ضعیف دارند، مناسب تر است و با افزایش سطح اتکای بیمار و حمایت از وزن وی، حرکت بهتر بیمار را تسهیل می کنند.

واکرها در مقایسه با عصاها به توجه بیشتری نیاز دارند و استفاده از پله با آنها دشوار است. ارتفاع دسته عصا یا واکر باید هنگامی که بیمار ایستاده و بازوهایش به راحتی در کنار بدن قرارگرفته اند تا چین مچ دست باشد. عصا باید در سمت مقابل اندام تحتانی ضعیف یا دردناک گرفته شود و همزمان با پای مقابل حرکت کند. پزشکان باید مرتب وسایل کمک حرکتی بیمار را ارزیابی کنند تا از ارتفاع، تناسب و نگهداری صحیح آن مطمئن شوند و به بیمار در مورد نحوه درست استفاده از وسیله مشاوره دهند.

از کجا بدانم که استفاده از عصا و واکر برایم مفید است؟

اگر در یک طرف بدن خود احساس درد یا ضعف می کنید، طوری که باعث اشکال در راه رفتن یا تعادلتان می شود، استفاده از عصا ممکن است کمک کننده باشد. اگر تعادلتان ضعیف است یا احساس می کنید پاهایتان ناپایدار است، واکر می تواند هنگام راه رفتن باعث حمایت بیشتر شما شود. اینکه کدام نوع عصا یا واکر برای شما بهتر است، به چند موضوع بستگی دارد؛ قدرت بدنی، آمادگی جسمانی و تعادل. بهتر است خودتان این وسایل را انتخاب نکنید و با مشورت پزشک، این کار را انجام دهید. اندازه عصا یا واکر باید طوری باشد که وقتی ایستاده اید و بازوهایتان در حالت آرام کنارتان است، در سطح مچ دستتان باشد. حتی می توانید از پزشک بخواهید که آن را تنظیم کند.

روش صحیح استفاده از واکر و عصا

عصا را باید در دست مقابل زانو، ران یا پای دردناک یا ضعیف بگیرید و زمانی که پای درگیر خود را حرکت می دهید، عصا را هم همزمان با آن پا به جلو هدایت کنید.

وقتی از پله بالا می روید، پای سالم باید ابتدا بالا رود و به دنبال آن، پای درگیر و عصا را بالا ببرید. هنگام پایین آمدن از پله، باید برعکس این کار را انجام دهید؛ ابتدا باید پای درگیر و عصا و بعد پای سالم پایین بیایند.

هنگام استفاده از واکر هر دو پا باید بین پشت پایه ها یا چرخ های واکر قرارگیرد. سعی کنید راست بایستید بدون اینکه به جلو یا به پهلو ها خم شوید. هنگام چرخیدن به اطراف، کمی صبر و واکر را از زمین بلند نکنید.

از پزشک بخواهید هنگام راه رفتن با عصا و واکر شما را ببیند تا مطمئن شوید درست از آنها استفاده می کنید.

منبع: هفته نامه سلامت

7 راه مقابله با اشعه‌های مضر کامپیوتر

کامپیوتر از خود اشعه های مضری را منتشر می کند که بر سلامتی افراد تاثیرات بدی را بر جای می گذارد. ضررهای قرار گیری در معرض اشعه های کامپیوتر، مانند قرارگیری در معرض دود سیگار می باشد.

---

آیا شما هم از آن دسته افرادی هستید که به طور مداوم از کامپیوتر استفاده می کنند؟

امروزه بسیاری از افراد در سراسر جهان وجود دارند که بدون استفاده از کامپیوتر نمی توانند زندگی خود را بگذرانند، زیرا از طریق کامپیوتر کار می کنند و شغل آنها وابسته به کامپیوتر است.

کودکان هم از کامپیوتر برای سرگرمی و بازی استفاده می کنند.

اما آیا همه استفاده کنندگان از کامپیوتر با ضررهای این وسیله مدرن آشنایی دارند؟

کامپیوتر از خود اشعه های مضری را منتشر می کند که بر سلامتی افراد تاثیرات بدی را بر جای می گذارد. ضررهای قرارگیری در معرض اشعه های کامپیوتر، مانند قرارگیری در معرض دود سیگار می باشد. همان طور که یک فرد علی رغم اینکه سیگار نمی کشد، اما در معرض دود سیگار آسیب می بیند، فردی هم که در معرض تابش اشعه های کامپیوتر قرار می گیرد دچار آسیب خواهد شد.

زندگی امروزی طوری است که نمی توان از کامپیوتر استفاده نکرد، بنابراین باید به دنبال روش هایی برای کاهش تاثیرات مضر اشعه های ناشی از کامپیوتر بود

7 روش زیر به شما کمک می کند که با این خطرات مقابله کنید:

1- رژیم غذایی مناسب: برای پیشگیری و کاهش اثرات اشعه کامپیوتر باید شیوه زندگی خود را تغییر دهیم. افراد می توانند با مصرف مواد غذایی غنی از ویتامین A وC  با این مشکل مقابله کنند.

ویتامین C در سبزیجات و میوه های تازه و بیشتر در مرکبات (پرتقال، گریپ فروت، انواع لیمو و نارنگی)، کیوی، انواع توت، گوجه فرنگی، فلفل دلمه ای، هندوانه، طالبی، توت فرنگی، سیب زمینی و سبزیجات برگ سبز مثل کلم بروکلی موجود است.

منابع غنی از ویتامین A عبارتند از: سیب زمینی شیرین، هویج، کدو حلوایی، طالبی، زردآلو، کلم بروکلی، گریپ فروت، اسفناج  و سایر سبزیجات سبز تیره و برگی شکل، جگر، شیر، زرده تخم مرغ، پنیر چدار، هلو و ماهی.

2- استفاده از کولر و دستگاه تهویه: بسیاری از تحقیقات نشان می دهد صفحه نمایش کامپیوتر، انواع خاصی از مواد سرطان‌زا را منتشر می کند که برای سلامتی انسان بسیار مضرند. لذا یک راه مفید برای مقابله با این مشکل، قرار دادن کامپیوتر در نزدیکی کولر و یا دستگاه تهویه هوا است که این مواد سرطان زا را از استفاده کنندگان کامپیوتر دور کند.

3- رعایت فاصله ایمن با صفحه کامپیوتر: از آنجا که اشعه کامپیوتر در تمامی جهات پخش می شود، نوع قرارگیری کامپیوتر می تواند کاهش تابش از آن را در پی داشته باشد .

فاصله چشم شما تا کامپیوتر باید حداقل 80 سانتیمتر باشد تا کمتر آسیب ببیند.

با توجه به این نکته که قسمت پشت کامپیوتر هم اشعه های زیادی را تولید می کند، کامپیوتر خود را طوری قرار دهید که قسمت پشت آن مشرف به مکانی نباشد که افراد دیگر رفت‌وآمد می کنند.

4- تعویض کامپیوتر قدیمی: در نظر داشته باشید که کامپیوترهای قدیمی خیلی بیشتر از کامپیوترهای جدید، اشعه ساطع می کنند. بنابراین هنگام کار با مدل های قدیمی، بیشتر مراقب سلامتی خود باشید.

5- قرار دادن صفحات مخصوص روی صفحه نمایش کامپیوتر: قراردادن صفحات مخصوص که اثر تابش های کامپیوتر را کمتر می کند، می تواند راه حل مناسبی باشد. استفاده از این صفحات مخصوص در کامپیوترهای قدیمی چندین سال پیش رایج بود.

کارشناسان استفاده از صفحه نمایش های LCD را توصیه می کنند و مدل های قدیمی را آسیب زا می دانند

6- مراقب پوست خود باشید: اشعه های ساطع شده از کامپیوتر می تواند بر پوست شما اثر گذاشته و آسیب زا باشد. بنابراین توصیه می شود که هنگام استفاده از آن کرم ضدآفتاب بزنید.

 به یاد داشته باشید که بعد از استفاده از کامپیوتر، صورت و دست های خود را بشویید تا اگر هر گونه ذرات الکترومغناطیسی به سطح بیرونی پوست شما وصل شده اند، از بین بروند.

7- استفاده از برخی گیاهان که جاذب اشعه های مضر ساطع شده از کامپیوتر هستند: استفاده کنندگان از کامپیوتر باید این نکته را در نظر بگیرند که پس از به کارگیری گام های قبلی می توانند در نزدیکی کامپیوتر خود از گیاهان جاذب تابش های ساطع شده از کامپیوتر استفاده کنند، مانند گیاه کاکتوس.

توصیه های مهم

- هنگام استفاده از کامپیوتر توجه داشته باشید که جسم فلزی در نزدیکی شما وجود نداشته باشد، زیرا  اشیای فلزی می توانند تابش های الکترومغناطیسی ساطع شده از کامپیوتر ر ا منعکس کنند و به سلامتی شما ضرر جدی برسانند.

- کارشناسان استفاده از صفحه نمایش های LCD  را توصیه می کنند و مدل های قدیمی را آسیب زا می دانند.

استفاده کنندگان از کامپیوتر باید بدانند که حتی المقدور فاصله ایمن خود را با دستگاه رعایت کنند. فاصله چشم شما تا کامپیوتر باید حداقل 80 سانتیمتر باشد

- بسیاری از محققان قرارگیری طولانی مدت و پشت سرهم را در مقابل کامپیوتر بسیار مضر می دانند. استفاده طولانی مدت علاوه بر تاثیر بر سلامت جسمی، سلامت روحی و  روانی افراد را نیز تحت الشعاع قرار می دهد و آنها را از برقراری ارتباط اجتماعی با افراد واقعی دور می کند و به سمت انزوا و زندگی فرد محور سوق می دهد.

- استفاده طولانی مدت از لپ تاپ در مردان منجر به نازایی آنها می شود، زیرا گرما و اشعه ناشی از آن می توانند بر کیفیت و کمیت تولید اسپرم ها تاثیرات منفی بگذارد.

 تبیان